Ο ρόλος της Ελλάδας σε ασφάλεια

Image result for ellada

 

Διανύοντας μια περίοδο διευρυμένης αβεβαιότητας, όπως η παρούσα, αρχίζει να γίνεται σαφές ότι συσσωρεύονται πλέον δυνάμεις ικανές να προκαλέσουν τεκτονικές αλλαγές σε γεωπολιτικό επίπεδο. Το Brexit αλλάζει δομικά την Ευρώπη, η οποία αναζητεί τον δρόμο της μέσα από την κρίση. Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας γίνεται κεντρική προτεραιότητα εθνικής, αλλά και «συλλογικής» ασφάλειας. Το μεταναστευτικό κινδυνεύει να πάρει χαρακτηριστικά μετακίνησης πληθυσμών εάν δεν αντιμετωπισθούν οι αιτίες που το προκαλούν. Η ανάδυση του λαϊκισμού σε πολλές χώρες συνδυάζεται επικίνδυνα με τάσεις αυταρχισμού σε άλλες, δημιουργώντας ένα δυνάμει εκρηκτικό μείγμα. Και οι εθνικισμοί όχι μόνο γίνονται ορατοί στον ορίζοντα, αλλά αρχίζουν να οξύνονται και να απειλούν να αναζωπυρώσουν παλιές, ξεχασμένες, εστίες έντασης. Και μάλιστα πολύ κοντά, στη γειτονιά μας. Σε αυτό το πλαίσιο προκλήσεων ή απειλών για την Ελλάδα, κρύβονται γεωστρατηγικές ευκαιρίες που, αν αξιοποιηθούν, μπορούν να αναδείξουν τη γεωπολιτική αξία της χώρας, να συμβάλουν στη διασφάλιση περιβάλλοντος ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή μας και, τελικά, να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον. Ενα πολύ σημαντικό πεδίο είναι η μεγαλύτερη αξιοποίηση της συμμετοχής μας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Η πρόσφατη σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή και του Αμερικανού υπουργού Ρεξ Τίλερσον, επιβεβαίωσε ότι διατηρείται η πρόθεση ενεργού συμμετοχής των ΗΠΑ στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής και της διεθνούς ασφάλειας. Οχι όμως χωρίς όρους.

Η επίτευξη του νατοϊκού στόχου 2% του ΑΕΠ για τις αμυντικές δαπάνες, ενώ δημιουργεί κάποιες τριβές μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, δίνει σημαντικό πλεονέκτημα στη χώρα μας, η οποία είναι μία από τις πέντε, σε σύνολο 28, που εκπληρώνουν αυτήν την προϋπόθεση. Η αναβαθμισμένη αξιοποίηση της βάσης της Σούδας από τη Συμμαχία αποτελεί ένα απτό συγκριτικό πλεονέκτημα, πάνω στο οποίο μπορεί να βασιστεί ένας πιο φιλόδοξος σχεδιασμός για την αξιοποίηση του γεωστρατηγικού μας πλεονεκτήματος στην κρίσιμη περιοχή της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.Ταυτόχρονα, μας δίδεται η δυνατότητα να αξιοποιήσουμε την πιο ενεργή εμπλοκή της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ στις προσπάθειες καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα θα πρέπει να υποστηρίξει την ενίσχυση της συνεργασίας στην ανταλλαγή κρίσιμων πληροφοριών. Την ίδια ώρα, το γεγονός ότι η Τουρκία εξελίσσεται σε έναν απρόβλεπτο, ή και αμφίβολο κατά πολλούς σύμμαχο για τη Δύση, δίνει στην Ελλάδα τη δυνατότητα περαιτέρω αξιοποίησης της γεωπολιτικής της αξίας. Αυτό επιτυγχάνεται και με την αναβάθμιση και εμβάθυνση των διμερών σχέσεων αμυντικής συνεργασίας με χώρες όπως το Ισραήλ. Μία ακόμη ευκαιρία εντοπίζεται στο γεγονός ότι αυτήν την εποχή στην Ε.Ε. αναπτύσσεται μια σοβαρή δυναμική ενίσχυσης της ευρωπαϊκής συνεργασίας στους κρίσιμους τομείς ασφάλειας και άμυνας. Σύμφωνα με την ύπατη εκπρόσωπο της Ενωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, Φεντερίκα Μογκερίνι, η νέα «ευρωπαϊκή προσέγγιση» στην ασφάλεια βασίζεται στη δημιουργία εταιρικών σχέσεων, στην υποστήριξη της συμφιλίωσης και στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας με στόχο την πρόληψη κρίσεων. Η Ελλάδα έχει όλα τα εχέγγυα για πιο ενεργή και ουσιαστική συμμετοχή στις κοινές προσπάθειες αντιμετώπισης συμβατικών αλλά και υβριδικών απειλών «νέας γενιάς», όπως ο κυβερνοπόλεμος αλλά και οι νέες μορφές τρομοκρατίας.

Συμπερασματικά, η γεωπολιτική θέση μας, η υψηλή ποιότητα των Ε.Δ. και η συμμετοχή μας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και στην Ε.Ε. αποτελούν συστατικά στοιχεία, με τα οποία η χώρα μας διεκδικεί κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του μελλοντικού οικοδομήματος άμυνας και ασφάλειας στην Ευρώπη. Η Ελλάδα μπορεί να «παράγει» και να «εξάγει» σταθερότητα και ασφάλεια. Η κυβέρνηση οφείλει να δει και να αξιοποιήσει τις δυνατότητες και ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Ελλάδα όχι μόνο θέλει, αλλά κυρίως ότι μπορεί να βρίσκεται στην πρωτοπορία των διαδικασιών ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ασφάλειας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη θωράκιση της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή. Η ευκαιρία υπάρχει, αλλά δεν θα είναι πάντα εκεί.

* Ο κ. Γιώργος Κουμουτσάκος είναι τομεάρχης Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Β΄ Αθηνών.

http://www.kathimerini.gr/904828/opinion/epikairothta/politikh/o-rolos-ths-elladas-se-asfaleia-kai-amyna

 

Η ανάσταση του Λαζάρου: το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στον θάνατο

Η ανάσταση του Λαζάρου: το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στον θάνατο

Πηγή: Η ανάσταση του Λαζάρου: το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στον θάνατο

Αναζητώντας την αλήθεια. Κινηματογραφική ταινία κριτική

Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Η καλύβα» του καναδού συγγραφέα Young William P. η ταινία μιλά για τα όρια της πίστης, τη δύναμη του ανθρώπου να δαμάζει τον πόνο του από την απώλεια αγαπημένων προσώπων και να εκφράζει τον καλό του εαυτό παρά τις αντιξοότητες της ζωής.

Ο Σαμ Γουόρθνγκτον εξαιρετικός ως συντετριμμένος, απαρηγόρητος πατέρας και θυμωμένος με το Θεό που του πήρε την κορούλα που υπεραγαπούσε, τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία της, της λαμβάνει ένα μυστηριώδες σημείωμα, με το οποίο του ζητείται να επιστρέψει στην καλύβα που είχαν βρει τα ματωμένα ρούχα της.

 

Θα πάει και εκεί θα συναντήσει τους τρεις προαναφερθέντες ηθοποιούς σε ρόλους που αντιστοιχούν σε τρεις βασικές έννοιες της χριστιανικής θρησκείας. Μέσα από τις συζητήσεις μαζί τους, θα πάρει ένα διαφορετικό μάθημα αγάπης, για το βαθύτερο νόημά της και θα μάθει να συμφιλιώνεται με τον πόνο και την απώλεια.

Θα ανακαλύψει τις δυνάμεις που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του και θα ζήσει κάτι που θα δοκιμάσει τα όρια της πίστης του.

Θα δει την κόρη του στο παράδεισο, θα κάνει συζητήσεις με τα τρία μέλη που θα συναντήσει στην καλύβα. Ο πρωταγωνιστής το έχει παράπονο που έχασε την κόρη του , συγχωρεί το δολοφόνο της, θάβει την κόρη του.

Στο τέλος στο αυτοκινητιστικό δυστύχημα θα βρεθεί στο νοσοκομείο όπου και θα διηγηθεί στα μέλη της οικογένειας του οτι συνάντησε τον Θεο και την πεθαμένη κορούλα τους.

Αναζητώντας Την Αλήθεια (The Shack) (2016)

 

ήρωες της ΕΟΚΑ: Η Μαρινέλλα τραγουδά για τα ταπεινά παλλικάρια της Κύπρου

Οι Έλληνες της Κύπρου μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη τίμησαν τους ήρωες της ΕΟΚΑ. Φωτογραφία ΣΤ. Ιωαννίδης, ΓΤΠ

 

Ανοιξα την πόρτα κι’ ήρθε ο ξανθόμαλλος Πέτρος με τη σημαία και την ρομφαία, μετρώντας βήματα ζωής και θανάτου. Κι’ ήρθε της Γιαλούσας ο Παρασκευάς κρατώντας στα χέρια την οργή και την οδύνη, κουβαλώντας τα μυρσίνια της Ανάστασης. Και παραπέρα ο Κυριάκος να κρατάει βιβλία σοφίας και να ρωτά «Γιατί…» κι’ ούτε που μπόρεσε κανείς από τότε να αποκριθεί. Μονάχα ο Άγιος Γρηγόριος φώναξε απ’ τα βουνά της Παναγιάς «Γρηγορείτε… Ήρθε η ώρα… Κανείς να μην μείνει πίσω… Γρηγορείτε… Το Φως απ’ τ’ Αγιοκέρι θα σβήσει κι’ αλίμονο στη γη μας, θα ‘ρθει η ανομβρία να κάψει τα σπαρτά της Λευτεριάς, κι’ ο αγνοούμενος δε θα ‘χει σταρένιο ψωμί κι’ η μαυροφόρα η Παναγιά δε θα ‘χει λάδι στο καντήλι. Γρηγορείτε… Μάρκο, Λένα, Μούσκο του Λιουπετριού αδέλφια, παιδιά της Ροδαυγής. Γρηγορείτε Μάνες της Καρπασίας, Άννα Κυπριανού, Φλωρεντία των Καρύων, Ελένης της απαντοχής, Μάνα του Καραολή, ο Άγιος Πρωτόκλειτος σας περιμένει…». Είπε και χάθηκε το παλικάρι, και δέρνουν μας οι άνεμοι και δέρνουν μας οι μπόρες κι’ ολονυχτίς μας κουβαλούν τα ξένα καράβια αλυσίδες, χωρίς αιδώ… Χωρίς περίσκεψη… Το αίμα έγινε ποτάμι κι’ οι αγχόνες στήθηκαν ξανά. Αγία Γιαλούσα, Αγία Αμμόχωστος κι’ εσύ της Λύσης Παναγιάς, αρχίστε της ελπίδας ύμνο τον Χερουβικό. Πολύ πονέσανε… Πολύ τα κορμιά με τις καταιγίδες της εκδίκησης. Ο Άγιος Γρηγόρης Αυξεντίου δέεται και καρτερεί κι’ η μάνα του η Παναγιά κοιτάζει δακρυσμένη τον αντιφωνητή του Νόστου. Κι’ αυτοί, όλη τη Δόξα πήραν! Αυτοί όλη τη Δόξα πήραν όλη τη Δόξα δίκαια. Αυτοί όλη τη Δόξα πήραν όλη τη Δόξα δίκαια. Γι’ αυτό περίεργοι κατοπτεύουν εμάς, τους κάπηλους της δικής τους θυσίας. Αυτοί όλη τη Δόξα πήραν όλη τη Δόξα δίκαια. Οι ήρωες στην Αθανασία ζουν στην Αθανασία. Οι ήρωες στην Αθανασία ζουν στην Αθανασία. Δεν τους χρειάζονται οι επαίνοι αυτών που προσποιούνται ότι προφέρουν Δόξα και Τιμή. Απλός ήταν ο στοχασμός τους. Κι’ ο Θάνατος, ένα άλλο σκαλοπάτι της Ζωής της δικής τους, της Αληθινής Ζωής τους. Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους, Στίχοι: Κλαίρη Αγγελίδου, ΧΟΕΣ, 2015 – Ερμηνεία: Η ανεπανάληπτη Μαρινέλλα

 

 
Πηγή: Ο Ελληνισμός τίμησε τους ήρωες της ΕΟΚΑ: Η Μαρινέλλα τραγουδά για τα παλλικάρια της Κύπρου http://mignatiou.com/2017/04/o-ellinismos-timise-tous-iroes-tis-eoka-i-marinella-tragouda-gia-ta-pallikaria-tis-kiprou/

Ζητούνται, λοιπόν, δημιουργοί.

Ζητούνται, λοιπόν, δημιουργοί. Ταξιδιώτες επαναστάτες που θα αφήσουν πίσω τους ό,τι πιο εμπνευσμένο για να γεμίσουν τα βιβλία , οι καρδιές μας και η ψυχή μας.

Αυξεντίου, Βαγορής και όλοι σημερινοί ήρωες.

« Διονύσιος Σολωμός, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Τερζάκης, Mάνος Χατζιδάκης, Κοραής, , Αριστοφάνης, Βάρναλης, Βιζυηνός, Μακρυγιάννης, Σολωμός, Ρήγας , Σαμαράκης Ισοκράτης, Θέσπις, Αισχύλος, Mελίνα Μερκούρη και τόσοι άλλοι.

 

 

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στέλνει το μήνυμά της. H Ιζαμπέλ Ιπέρ γράφει το φετινό μήνυμα

 

Η διεθνής θεατρική κοινότητα τιμά και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου και σηματοδοτείται από ένα νέο μήνυμα προς την ψυχή και το πνεύμα.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου καθιέρωσε τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το 1962 και, κάθε χρόνο, επιλέγει  μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα – μέλος του, για να γράψει ένα μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα τη συγκεκριμένη ημέρα και μεταδίδεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο.

Οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς και πολλοί άλλοι έχουν καταθέσει τη γραφή και τις σκέψεις τους γι’ αυτόν τον σκοπό.

Το φετινό μήνυμα, το οποίο ανέλαβε να γράψει η βραβευμένη Γαλλίδα ηθοποιός Ιζαμπέλ Ιπέρ, θα διαβαστεί στα θέατρα και θα μεταδοθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, παγκοσμίως.

Το μήνυμα

«Μας βρίσκει εδώ, όπως και κάθε χρόνο την Άνοιξη, το 55ο έτος εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Μια μέρα, σημαίνει 24 ώρες, που ξεκινούν πρώτα από το θέατρο Νο και το Bunraku, περνούν από την Όπερα του Πεκίνο και το Kathakali, καθυστερούν κάπου μεταξύ Ελλάδας και Σκανδιναβίας, από τον Αισχύλο έως τον Ίψεν, από τον Σοφοκλή στον Στρίντμπεργκ, μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας, από τη Σάρα Κέιν στον Πιραντέλλο, μα και στη Γαλλία μεταξύ άλλων, εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στο Παρίσι, στην πόλη που εξακολουθεί να φιλοξενεί τα περισσότερα θεατρικά σχήματα από το εξωτερικό. Έπειτα, σε αυτές τις 24 ώρες, θα οδηγηθούμε από το Παρίσι στη Ρωσία, από τον Ρακίνα και τον Μολιέρο στον Τσέχωφˑ μπορούμε ακόμη να διασχίσουμε τον Ατλαντικό για να καταλήξουμε σ’ ένα Πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια, όπου εκεί οι νέοι άνθρωποι ίσως ανακαλύπτουν εκ νέου το θέατρο. Γιατί, το θέατρο πάντοτε αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Είναι η σύμβαση που πρέπει διαρκώς και ακαταπόνητα να καταργείται. Και έτσι παραμένει ζωντανό. Το θέατρο σφύζει από ζωή, αψηφώντας τον χώρο και τον χρόνο, τα πιο σύγχρονα έργα τρέφονται από τα επιτεύγματα των περασμένων αιώνων, τα πιο κλασικά ρεπερτόρια εκσυγχρονίζονται κάθε φορά που ερμηνεύονται ξανά.

Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, προφανώς, δεν είναι μια συνηθισμένη, καθημερινή μέρα. Είναι η μέρα που αναβιώνει έναν απέραντο χωροχρόνο και για να επικαλεστώ αυτόν το χωροχρόνο θα ήθελα να καλέσω εδώ έναν Γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τόσο ταλαντούχο όσο και διακριτικό, τον Ζαν Ταρντιέ. Για τον χώρο ερωτά ποια είναι η μακρύτερη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο… Για τον χρόνο προτείνει να μετρούμε σε δέκατα δευτερολέπτου τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να προφέρουμε τη λέξη “αιωνιότητα”. Για τον χωροχρόνο είπε επίσης: “Πριν κοιμηθείτε εστιάστε την προσοχή σας, νοερά, σε δύο σημεία στον χώρο και υπολογίστε πόσος χρόνος χρειάζεται, στο όνειρο, να πάτε από το ένα σημείο στο άλλο”. Στη μνήμη μου έχω κρατήσει τη φράση “στο όνειρο”. Φαίνεται ότι ο Ζαν Ταρντιέ και ο Μπομπ Γουίλσον έχουν συναντηθεί. Μπορούμε, επίσης, να συνοψίσουμε τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μας, ανακαλώντας στη μνήμη μας τον Σάμιουελ Μπέκετ, μέσα από τον οποίο λέει η Γουίνι, με εκείνο το σβέλτο ύφος της: “Ω, τι όμορφη μέρα πρόκειται να ήταν”. Καθώς σκεφτόμουνα αυτό το μήνυμα, που είχα την τιμή να προσκληθώ να γράψω, ερχόντουσαν στη μνήμη μου όλα τα όνειρα, από όλες αυτές τις σκηνές. Έτσι, δεν ήρθα εντελώς μόνη σε αυτήν την αίθουσα της Unescoˑ όλοι οι χαρακτήρες που ερμήνευσα επάνω στη σκηνή είναι εδώ μαζί μου, οι ρόλοι που φαινομενικά με εγκατέλειπαν όταν όλα τελείωναν, μα που χάραξαν μέσα μου μια υπόγεια ζωή, έτοιμοι να βοηθήσουν ή να καταστρέψουν τους επόμενους ρόλους: Φαίδρα, Αραμίντ, Ορλάντο, Έντα Γκάμπλερ, Μήδεια, Μερτέιγ, Μπλανς Ντιμπουά… Με συνοδεύουν, επίσης, όλοι οι χαρακτήρες που αγάπησα και χειροκρότησα ως θεατής. Έτσι, ανήκω σε όλο τον κόσμο. Είμαι Ελληνίδα, Αφρικανή, Σύρια, Βενετσιάνα, Ρωσίδα, Βραζιλιάνα, Περσίδα, Ρωμαία, Γιαπωνέζα, Νεοϋορκέζα, γυναίκα από τη Μασσαλία, Φιλιππινέζα, Αργεντινή, Νορβηγίδα, Κορεάτισσα, Γερμανίδα, Αυστριακή, Αγγλίδα, πραγματικά ανήκω σε όλο τον κόσμο. Εκεί, στη σκηνή, βρίσκεται η πραγματική παγκοσμιοποίηση.

Στους εορτασμούς της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 1964, ο Λόρενς Ολιβιέ ανακοίνωσε ότι μετά από αγώνες που διήρκησαν πάνω από έναν αιώνα, η Αγγλία απέκτησε το Εθνικό της Θέατρο και εξέφρασε αμέσως την επιθυμία του να το διαμορφώσει ως ένα διεθνές θέατρο, τουλάχιστον στο ρεπερτόριό του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο Σαίξπηρ ανήκει στον κόσμο.

Με χαρά ανακάλυψα ότι το πρώτο Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το εμπιστεύτηκαν στον Ζαν Κοκτώ, μια τέλεια επιλογή, αφού είναι ο συγγραφέας του “Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες”. Κι εγώ γύρισα τον κόσμο, με διαφορετικό τρόπο, έκανα τον γύρο του κόσμου σε 80 θεατρικά έργα ή ταινίες. Περιλαμβάνω εδώ και τις ταινίες γιατί δεν βρίσκω ότι διαφέρουν οι ερμηνείες τους από το θέατρο και εκπλήττομαι κάθε φορά που το λέω, μα είναι αλήθεια, έτσι είναι. Δεν υπάρχει διαφορά.

Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας: με άλλα λόγια: το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς. Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχια. Αρκεί να πούμε: “Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής” και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ένας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό. Μα ας μην είναι πολλές οι άδειες καρέκλες! Εκτός στον Ιονέσκο… Στο τέλος λέει η γριούλα: “Ναι, ναι, ας πεθάνουμε ενδόξως… Ας πεθάνουμε για να γίνουμε μύθος… τουλάχιστον θα αποκτήσουμε το δρόμο μας…”.

Ιζαμπέλ Ιπέρ

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για 55 χρόνια τώρα. Στα 55 αυτά χρόνια είμαι η όγδοη γυναίκα που καλούμαι να μεταδώσω ένα μήνυμα και τελικά δεν ξέρω αν η λέξη μήνυμα ταιριάζει. Οι προγενέστεροί μου (η πλειοψηφία επιβάλλει το αρσενικό γένος! ) μίλησαν για το θέατρο της φαντασίας, της ελευθερίας, της καταγωγής, συζήτησαν το πολυπολιτισμικό θέατρο, το θέατρο της ομορφιάς, το θέατρο που θέτει αναπάντητα ερωτήματα… Το 2013, μόλις πριν τέσσερα χρόνια, ο Ντάριο Φο είπε: “Έτσι, η μόνη λύση στην κρίση βρίσκεται στην ελπίδα ότι θα οργανωθεί ένας μεγάλος διωγμός εναντίον μας και ιδιαίτερα εναντίον των νέων ανθρώπων που επιθυμούν να μάθουν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά των Commedianti, των δημιουργών του θεάτρου, ο οποίοι αναμφισβήτητα θα αντλήσουν από έναν τέτοιο περιορισμό αφάνταστα οφέλη για μια νέα αναπαράσταση”. Τα αφάνταστα οφέλη μοιάζουν μια πολύ καλή συνταγή, που επάξια θα μπορούσε να περιληφθεί σε κάθε πολιτική ρητορική, δεν συμφωνείτε;… Και αφού βρίσκομαι στο Παρίσι, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, εισηγούμαι σε αυτούς που φαίνεται ότι επιθυμούν να μας κυβερνήσουν να προσέξουν αυτά τα αφάνταστα οφέλη του θεάτρου. Όχι, όμως, κυνήγι μαγισσών!

 

«Φαίδρες»

Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…

Θυμάμαι έναν παλιό σκηνοθέτη, ο οποίος κάθε βράδυ στα παρασκήνια, προτού να ανοίξει η αυλαία, φώναζε με στεντόρεια φωνή: “Τόπο για το Θέατρο!”. Και αυτή είναι και η τελευταία μου φράση. Σας ευχαριστώ».

Tρία ποιήματα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που γορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου

 

Image result for θεατρο

Ο Γιώργος Νανούρης επιλέγει για το mytheatro τρία ποιήματα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που γορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.).

Γιώργος Σεφέρης «Θεατρίνοι

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ’ εμάς
(πες μου που πάμε; πες μου που πας;)
πάνω απ’ το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
(πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βουίζει. Δες

και την καρδιά μας∙ ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.

Μέση Ανατολή, Αύγουστος ’43

 

Κ.Π.ΚΑΦΑΒΗΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου, και τα διεφθαρμένα νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κ’ η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κ’ ενώ εκοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.

Μ. Μπρεχτ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Καλλιτέχνες, εσείς που με χαρά σας και με πίκρα παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα να παραδώσετε απο δω και μπρος στην κρίση του και τον κόσμο που παρασταίνετε.
Παραστήστε αυτό που υπάρχει , αλλά παρασταίνοντάς το, δείξτε κι αυτό που δεν υπάρχει, μα θα μπορούσε να υπάρξει και θα ήτανε ωφέλιμο.
Μέσ ‘ απ’ την απεικόνισή σας πρέπει να μάθει ο θεατής να δρα πάνω σ’ αυτό που εικονίζετε.
Και τούτη η διαδοχή ας είναι ευχάριστη .
Η μάθηση πρέπει να προσφέρεται σαν τέχνη, και πρέπει εσείς σαν τέχνη να διδάξετε πώς δρα κανείς πάνω σε πράγματα κι ανθρώπους.
Κι η άσκηση της τέχνης είναι πηγή χαράς.
Το δίχως άλλο, ζείτε σε σκοτεινούς καιρούς.
Βλέπετε τον άνθρωπο να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις.
Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι. Και πάνε του χαμού όσοι ‘ ναι ευκολόπιστοι.
Τι ήτανε οι κατακλυσμοί της σκοτεινής προϊστορίας μπροστά στις συμφορές που σήμερα χτυπάν τις πολιτείες μας ;
Kαι τι ήταν οι κακές σοδειές μπρος στην ανέχεια που μας δέρνει ανάμεσα σε τόσην αφθονία ;

http://www.mytheatro.gr/pagkosmia-mera-theatrou-giorgos-nanouris/