Κριτικές της συγκλονιστικής κινηματογραφικής ταινίας Lucy (2014)

 

Υπόθεση:
Έχοντας δημιουργήσει μοναδικούς χαρακτήρες – icons όπως η Νικίτα (La Femme Nikita) και με ταινίες όπως οι Leon & Tο Πέμπτο Στοιχείο (Τhe Fifth Element), ο σκηνοθέτης Λικ Μπεσόν έρχεται αυτή τη φορά να χρίσει πρωταγωνίστριά του σε αυτήν την καταιγιστική περιπέτεια μια νεαρή φοιτήτρια, τη Lucy, που ζει ανέμελα στο Τόκιο, την οποία ο φίλος της εξαπατά προκειμένου να παραδώσει μια βαλίτσα σε έναν κινέζο μαφιόζο. Προτού καταλάβει καν πού έχει βρεθεί μπλεγμένη, η Lucy βρίσκεται όμηρος των Κινέζων και μάλιστα με μια πολύ επικίνδυνη συνθετική ουσία εμφυτευμένη στην κοιλιά της, με σκοπό την παράνομη εισαγωγή της, με αυτόν τον τρόπο, σε διάφορες χώρες. Όταν το υλικό διαχέεται στην κοιλιά της, η Lucy αποκτά ξαφνικά υπερφυσικές δυνάμεις, που την αλλάζουν για πάντα. Ξαφνικά μπορεί να ακούει και να αισθάνεται τα πάντα (χώρο, αέρα, δονήσεις, ανθρώπους, βαρύτητα…) ενώ αποκτά τηλεπαθητικές και τηλεκινητικές δυνάμεις και την ικανότητα να ελέγχει την ύλη. Στη σκηνοθετική αυθεντία του Λικ Μπεσόν προστίθεται η σέξι «Μαύρη Χήρα» Σκάρλετ Τζοχάνσον σε ρόλο «ερασιτέχνη» εμπόρου ναρκωτικών που θα χρησιμοποιήσει όλη την απέραντη γνώση που αποκτά προκειμένου να εκδικηθεί όσους την οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, αλλά και να συμβάλλει στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού όταν εκείνο σταδιακά αρχίζει και γιγαντώνεται, έχοντας και τον Μόργκαν Φρίμαν συνοδοιπόρο της. Ένα κινηματογραφικό στοίχημα που αναμφίβολα θα κερδίσει και τους πιο απαιτητικούς θεατές.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

INFO
  • Το ανθρώπινο μυαλό και οι δυνατότητές του έχουν απασχολήσει και απασχολούν εδώ και χρόνια την επιστημονική κοινότητα. Γεγονός είναι πως αξιοποιούμε λίγες από τις άπειρες δυνατότητές μας, χωρίς να έχει διασαφηνιστεί το ακριβές ποσοστό. Αυτός ο προβληματισμός είναι που οδήγησε τον Μπεσόν στη δημιουργία αυτής της ταινίας με σκοπό να εξερευνήσει τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να έχουμε περισσότερο έλεγχο του εαυτού μας και των άλλων. Για το σκοπό αυτό, προσέγγισε επιστήμονες και μάλιστα νευρολόγους με τον Yves Agid να σχολιάζει «Αυτό με συναρπάζει στην ταινία. Βρίθει αληθινών γεγονότων και πληροφοριών. Η Lucy ασχολείται με τον αριθμό των κυττάρων στον εγκέφαλο, τον αριθμό των σημείων ανά δευτερόλεπτο που παράγει ένα κύτταρο…  Με αυτές τις πληροφορίες, ο Λικ παράγει μια συναρπαστική δυναμική κατά τη διάρκεια της ταινίας.  Βέβαια όσο εξελίσσεται η Lucy μέσα στην ταινία, τόσο η ιστορία γίνεται επιστημονικής φαντασίας. Βλέποντας την ταινία, πιστεύεις πως όσα γίνονται μπορεί και να είναι εφικτά, καθώς βασίζονται σε πραγματικά ευρήματα.»
  • Το υλικό που μεταφέρει η ηρωίδα είναι φυσικό και μάλιστα παράγεται από τις εγκύους στην έκτη βδομάδα της εγκυμοσύνης τους. Λέγεται CPH4. Ο Μπεσόν επέλεξε αυτήν την ουσία καθώς οι επιπτώσεις υπερδοσολογίας που παράγονται κινηματογραφικά,  σύμφωνα με τους γιατρούς, μπορεί και να είχαν αυτή τη μορφή. Αν «ανοίξεις» τη διανοητική σου ικανότητα, τότε ακολουθείται ένα ντόμινο και η γιγάντωση των ορίων δεν έχει τέλος.
  • Η ηρωίδα είναι μια συνηθισμένη κοπέλα που δεν ξέρει ακόμα τι θέλει να κάνει στη ζωή της και ξαφνικά φτάνει και κατακτά την απόλυτη γνώση. Για το ρόλο ο Μπεσόν ήθελε τη Σκάρλετ Τζοχάνσον που τον ενθουσίασε με την πειθαρχία της. Σχολιάζει η ηθοποιός «Η ηρωίδα είναι σε μια ρευστή, μεταβατική φάση στη ζωή της. Προσπαθεί να δει ποια είναι και θεωρεί πως επιτέλους μπορεί να βάλει σε τάξη τη ζωή της. Η ταινία περιλαμβάνει πολλές σημαντικές, υπαρξιακές ερωτήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα υπερέχει πολύ αυτού που αρχικά είχα συλλάβει διαβάζοντας το σενάριο.» Και συμπληρώνει «Καθώς το ναρκωτικό επιδρά μέσα της,  η Lucy σταδιακά χάνει την ικανότητα της εμπάθειας και την αίσθηση του πόνου. Μολονότι μπορεί να εισβάλλει βαθιά μέσα στη μνήμη κάποιου και σταδιακά να αποκτήσει τον πλήρη σωματικό του έλεγχο, η ίδια δεν έχει γνώμη. Χάνει τις ιδέες και την κρίση της για τους άλλους. Κι  εκεί έπρεπε να αποφύγω να κάνω μια επίπεδη και μονότονη ερμηνεία. Πρέπει να δεις την ανθρωπιά της πέραν των συνθηκών.»
  • Συνοδοιπόρος της σε αυτό το ακούσιο –αρχικά- επιστημονικό ταξίδι της ηρωίδας είναι ένας καθηγητής νευρολογίας, ειδήμων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, τον οποίο ερμηνεύει ο Μόργκαν Φρίμαν, φανατικός και ο ίδιος σε ό,τι αφορά στον εγκέφαλο. Ο Μπεσόν σχολιάζει για τον ηθοποιό «Ο Φρίμαν είναι ο μόνος που μπόρεσε και υποδύθηκε το Θεό. Άρα ήταν ιδανικός για να ερμηνεύσει τη φωνή της σοφίας στην ταινία.»
  • Το πολυπολιτισμικό καστ συμπληρώνει ο Κορεάτης ηθοποιός Choi Min Sik (Oldboy) στον πρώτο του διεθνή ρόλο -του απόλυτου κακού-, ο οποίος δε μιλάει λέξη Αγγλικά ή Γαλλικά και η όλη συνεργασία έλαβε χώρα κυρίως με τη γλώσσα του σώματος και με τον Μπεσόν να υποδύεται τη σκηνή και τον Κορεάτη ηθοποιό να την αναπαράγει βάζοντας το προσωπικό του στίγμα. Ακόμα, ο Αιγύπτιος ηθοποιός Amr Waked υποδύεται το Γάλλο αστυνομικό που είναι ο τελευταίος άνθρωπος που ξυπνά κάποιο συναίσθημα στην ηρωίδα προτού εκείνη ξεπεράσει τα όρια του ανθρώπινου.
  • Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στην Ταϊβάν, το Παρίσι και σε στούντιο στο Παρίσι (Cine du Cinema), ενώ τα ειδικά εφέ δημιουργήθηκαν από ένα από τα καλύτερα στούντιο στο Σαν Φρανσίσκο (Presidio of San Francisco).
  • Καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης ήταν είτε με την κάμερα στο χέρι ο ίδιος είτε πολύ κοντά στους ηθοποιούς για να τους εμψυχώνει και να βγάζουν  το κάτι παραπάνω που πάντα θέλει.
  • Ποιο είναι το ζητούμενο του σκηνοθέτη; Ο θεατής φεύγοντας από τον κινηματογράφο να έχει πάρει τα κατάλληλα ερεθίσματα προκειμένου να αναζητήσει περαιτέρω ενημέρωση και πληροφορίες για τον εγκέφαλο κα τη γνώση.

A woman, accidentally caught in a dark deal, turns the tables on her captors and transforms into a merciless warrior evolved beyond human logic.

Lucy

top of the page

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Το ανθρώπινο μυαλό και τις δυνατότητές του θέλει να θίξει  σ’ αυτή την ταινία ο Λικ Μπεσόν, αλλά καταλήγει να κάνει τη Λούσι μια Superwoman, που αποκτά όλες εκείνες τις ιδιότητες που διαθέτει ο Κλαρκ Κεντ και η οποία αντί να σώσει τον κόσμο από τους «κακούς», βάζει σκοπό να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις που αποκτά και αυτό το κάνει επειδή έχει προηγουμένως διαβάσει μια  δεκάδων χιλιάδων σελίδων μελέτη ενός καθηγητού, που καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα.
Έτσι, πολύ σωστά το συνέλαβε η Σκάρλετ Γιόχανσον, δηλώνοντας ότι «το τελικό αποτέλεσμα υπερέχει πολύ αυτού που αρχικά είχε συλλάβει, διαβάζοντας το σενάριο». Το θέμα της ταινίας είναι ότι ο Άνθρωπος αποτελεί μια χρονική στιγμή στο χρόνο, αφού η Γη τα κατάφερε να ζήσει και χωρίς εμάς για 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ένα θέμα που η Λούσι το συζητά με τον καθηγητή και το αντιλαμβάνεται όταν ταξιδεύει τόσο πίσω στο χρόνο, με τις γνώσεις που διαθέτει, ώστε φτάνει στην αρχή της εξέλιξης και με το δάχτυλό της, ως νέος θεός, μεταδίδει τις γνώσεις της αγγίζοντας το δάχτυλο του πιθήκου, όπως ακριβώς στον πίνακα του Μικελάντζελο «Ο Θεός δημιουργεί τον Αδάμ», στον οποίο ο Θεός αγγίζει το δάκτυλο του ξαπλωμένου Αδάμ.

Κινηματογραφικά, ο Λικ Μπεσόν με τον πίθηκο στην έναρξη της ταινίας, τον οποίο συναντά η παντογνώστρια Λούσι στο τέλος της και του μεταδίδει τις γνώσεις της, μέσα σε μια πανδαισία εκρήξεων και χρωμάτων και με τα Άτομα που στην αρχή είχαν διασπαστεί στο τέλος ενώνονται σε αντίθετη κίνηση, μου θύμισε την έναρξη και το τέλος της ταινίας «2001: Οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Οι σκηνές είναι σχεδόν πανομοιότυπες: στην έναρξη ο πίθηκος πίνει νερό (στου Κιούμπρικ έτρωγε), στο τέλος η Λούσι επιστρέφει στο παρελθόν και συναντά τον πίθηκο (ενώ στο «2001», ο Ντέιβ, επιστρέφει στη Γη ως έμβρυο, έχοντας τις εμπειρίες του). Οι σκηνές έναρξης και τέλους των δύο ταινιών, χαρακτηρίζονται από την πανδαισία των χρωμάτων που προανέφερα, ενώ η διαφορά τους είναι ότι ο Λικ Μπεσόν έχει γυρίσει μια ταινία γήινης δράσης, με εκτελέσεις εν ψυχρώ και καταδιώξεις αυτοκινήτων, ενώ ο Κιούμπρικ έχει κάνει μια ταινία διαστημικής αδράνειας, θέλοντας να δείξει τη μοναξιά του ανθρώπου στο διάστημα, όπως όμως και ο Μπεσόν τη μοναξιά της Λούσι στη Γη, λόγω των υπεράνθρωπων ιδιοτήτων της. Τέλος πάντων.

Η Σκάρλετ Γιόχανσον είναι εξαιρετική και ο Μόργκαν Φρίμαν ως καθηγητής, είναι απόλυτα πειστικός. Η ταινία κρίνεται αρκετά καλή και μπορεί αν την καλοσκεφτείς να φτάσεις σε πολλά συμπεράσματα και παράπλευρες φιλοσοφικές συζητήσεις. Μου έμεινε αξέχαστη η σκηνή, όπου η Λούσι την ώρα που χειρουργείται (χωρίς αναισθησία, μάλιστα), μιλάει στο τηλέφωνο με τη μητέρα της και την αφήνει πραγματικά έκπληκτη, επειδή -καθώς φαίνεται- δεν της είχε μιλήσει ποτέ έτσι προηγουμένως. Δείχνει εξαιρετική εκφραστικότητα και ωριμότητα. Αριστουργηματικά δε, είναι τα πλάνα στην αρχή όπου παρεμβάλλονται σκηνές με ζώα, οι οποίες προδιαθέτουν το θεατή στο τι πρόκειται να αντιμετωπίσει η Λούσι.
Σε καθοριστική εμφάνιση, βλέπουμε και τον πολύ καλό Δανό ηθοποιό Πίλου Άσμπεκ (ο Ρίτσαρντ που μπλέκει τη Λούσι) πρωταγωνιστή της «Πειρατείας στον ωκεανό» (2012) και του σήριαλ «Μπόργκεν», που προβλήθηκε πρόπερσι στη χώρα μας.

Άγγελος Πολύδωρος
του Άγγελου Πολύδωρου   | blogspot


Η Βαθμολογία μου:

Φιλοσοφικό δοκίμιο ή χαβαλές;

Το Lucy είναι μια σχεδόν τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας με πολλά ετερόκλητα στοιχεία που παραδόξως δένουν μεταξύ τους και εκτός των άλλων δημιουργούν ένα πολύ ζωντανό αποτέλεσμα καταφέρνοντας να ακινητοποιήσουν τον θεατή στην καρέκλα του.

Τι περιέχει λοιπόν το Lucy; Δράση σε Ταραντινιακά πρότυπα, Κωμικά-σαρκαστικά στοιχεία που αναδεικνύονται κυρίως στα ντοκιμαντερίστικα πλάνα ενώ στο υπαρξιακό-δραματικό κομμάτι που υπερισχύει καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας οι ομοιότητες με το πρόσφατο Transcendence (με τον Johnny Depp) είναι εμφανέστατες. Σχεδόν υπάρχουν αυτούσιες στιγμές που φαντάζομαι όμως πως θα έγιναν ακούσια.  Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε και το φαινόμενο Scarlett Johansson που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι προτιμάται σε αυτό το στυλ Sci Fi ταινιών λόγω του ιδιαίτερου και ακαθόριστης γοητείας προσώπου που διαθέτει καθώς φυσικά και για το ξεχωριστό sex appeal της.

Εν κατακλείδι έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη ταινία που εκμεταλλευόμενη τις αρετές της πρωταγωνίστριας του σε συνδυασμό με τις βιρτουόζικες κατευθύνσεις του έμπειρου Luc Besson το κατατάσσουν σε ένα Love or hate διαμαντάκι με αρκετές αδυναμίες αλλά με εγγυημένη και χορταστική θέαση.

Άρης Λεχουρίτης
του Άρη  Λεχουρίτηaris.lechou@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Γνώριζα πώς ο Μπεσόν εκτός από ένας μεγάλος στυλίστας της εικόνας είναι και ένας βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, που εντελώς ακομπλεξάριστα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αγαπά υπερβολικά τα pop icons και την εν γένει pop κουλτούρα, που ελλοχεύει στο σώμα του σινεμά. Στο Lucy, πάραυτα καταφέρνει να συνδυάσει με μοναδικό τρόπο αυτή του την αγάπη, με ένα όραμα, που θα ήθελε, σε μια πολύ «λαική» αλλά υψηλότατη αισθητικά εκδοχή, να προσομοιάσει στο 2001 του Κιούμπρικ.

Η Σκάρλετ, σε ένα δεύτερο υπερανθρώπινο ρόλο, μετά τη δεύτερη Κιουμπρικιανή επιρροή φέτος, αυτή του «Κάτω από το δέρμα», μεταμορφώνεται μέσα στα ενενήντα λεπτά ενός σφιχτοδεμένου μοντάζ, από μία μπίμπο χαζοχαρούμενη ξανθιά, σε μιά θηλυκή εκδοχή της γέννεσης της πανσυνείδησης… σε ένα μοτίβο που πέρα από τόπους αλλά κυρίως κατανικώντας τον ΧΡΟΝΟ, σερφάρει με την εξέλιξη της αιωνιότητας.

Η κεντρική ιδέα εδώ πίσω από το στυλ; Μα το Όν ως ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ και το Όν ως ΧΡΟΝΟΣ, με τον Μπεσσόν να βάζει στα χείλη της Γιόχανσον, τον δεύτερο, ως πραγματικό, δημιουργό, φύλακα και αυτοεκδιπλούμενο των Πάντων! Ο Μπεσσόν μαζί με τον Μπενέξ, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 επιχείρησαν – τηρώντας προδιαγραφές χολιγουντιανού επιπέδου πάραυτα! – να βασιστούν στην εικόνα και όχι σε πολύ «βαθιά σενάρια». Εδώ όμως βλέπω αυτή την μανιέρα, να φτάνει σε μιά κορύφωση, που και μινιμαλιστική είναι, αλλά και, ταυτοχρόνως, δεν φείδεται υψηλών ιδεών στην ανάπτυξή της, ξεπερνώντας μάλιστα την εμμονή αυτού του είδους κινηματογράφου, στο στυλιζαρισμένο μελόδραμα, και μετατρέποντας το σε μια φιλοσοφική ενατένιση, ικανή να «μιλήσει» βαθιά στην ψυχή ακόμα και του πλέον απαίδευτου!

Η καλύτερη του δουλειά εδώ και καιρό!

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

cypriota

feel more think less. great quote