Χημικές διεργασίες είναι η ζωή

 

  Η  ζωή μας ολόκληρη δεν είναι τίποτε άλλο από χημικές διεργασίες, που γίνονται  σε διάφορα μέρη του σώματός μας και κυρίως στους διάφορους αδένες.

   Το πειραματικό υλικό που συγκεντρώθηκε από τις διαστημικές δραστηριότητες και εμπειρίες, δείχνει ότι η χημεία του ηλιακού μας συστήματος  ταυτίζεται με την παγκόσμια. Οι γνωστοί μας νόμοι της χημείας διέπουν οποιοδήποτε υλικό στο Σύμπαν, αφού η  χημική σύσταση των διαφόρων ουράνιων  σωμάτων  είναι η ίδια.

   Είναι σίγουρο ότι η Χημεία , οι χημικές διεργασίες ξεκίνησαν πολύ  πιο πριν από το Μπιγκ-μπαγκ, τη μεγάλη έκρηξη.  Από τότε που από την ακτινοβολία φωτονίων  άρχισε να δημιουργείται  η ύλη ( Σταυρόπουλος ) Hv= -e +  e+  ακτινο-ηλεκτρονιο-ποζιτρονιο-βολία.

 

    Από τις χημικές διεργασίες μέσα στο τεράστιο χημείο του Σύμπαντος, δημιουργήθηκαν  οι Υπεργαλαξίες, οι Γαλαξίες, τα πλανητικά συστήματα, οι πλανήτες, τα όντα. Από αυτές προήλθαν  οι μεταλλάξεις των ειδών, από το πρώτο κύτταρο στον άνθρωπο, κατ εντολήν των ακτινοβολιών του Σύμπαντος. Και είναι  αυτό πολύ σίγουρο  αφού ο άνθρωπος κατάφερε με τεχνητή  υπεριώδη ακτινοβολία να επιφέρει μεταλλάξεις – αλλαγή μορφής- σε ζώα και φυτά.

   Στη χημεία   είναι στηριγμένη η γέννηση, η ανάπτυξη, ο πολλαπλασιασμός αλλά και  ο θάνατος ενός οργανισμού.

     Ο Οργανισμός του ανθρώπου  αλλά και κάθε οργανισμός είναι ένα βιοχημικό εργαστήριο, που έχει δύο  αιτίες, την  εξωγενή και την εσωγενή.

      Η εξωγενής  προέρχεται από τις ακτινοβολίες κάθε εποχής, από τις οπτικές εικόνες, από τους ήχους, που δημιουργούν τις σκέψεις, τις πράξεις, τα διάφορα συναισθήματα  και φυσικά τις διάφορες αντιδράσεις.

     Η εξωγενής χημεία προσδιορίζει  περισσότερο την υγεία του οργανισμού  και την ανάπτυξή του. Παράδειγμα η βιταμίνη   D δημιουργείται με την επίδραση  της υπεριώδους ακτινοβολίας ενώ η καταστροφή της βιταμίνης Α  γίνεται απ  τους θορύβους.  Η  εξωγενής χημεία  του οργανισμού  είναι σχεδόν ανεξέλεγκτη.

    Η εσωγενής αιτία  προκαλείται  από τη λήψη των τροφών, ποτών, φαρμάκων και άλλων διαφόρων σκευασμάτων. Αυτή είναι η ελεγχόμενη χημεία, αφού είναι στο χέρι μας να δώσουμε στον οργανισμό μας αυτό ή εκείνο το χημικό  στοιχείο. Είναι  εκείνη που συμπληρώνει ή μειώνει το αποτέλεσμα των εξωτερικών επιδράσεων.

 

                       ΧΗΜΕΙΑ –  ΑΔΕΝΕΣ –  ΟΡΜΟΝΕΣ

 

     Ας δούμε  τι ορμόνες παράγει ο οργανισμός, οι ενδοκρινείς αδένες που καθορίζουν την ύπαρξή μας, και ένα μονάχα χιλιοστόγραμμο καθορίζει το πεπρωμένο μας:

 

ΕΠΙΦΥΣΗ

    Αδένας στο πίσω μέρος  του εγκεφάλου.  Ανιχνεύει το φως και εκκρίνει την ορμόνη  μελατονίνη, που προκαλεί ένα είδος νάρκης, φυσική αντίδραση στο κρύο του χειμώνα, την ανάγκη για περισσότερη ανάπαυση και ύπνο. Αυξάνεται  περισσότερο σε συνθήκες σκότους και κατά την νύκτα, και έλλειψης υπεριώδους ακτινοβολίας. Και φυσικά περισσότερο το χειμώνα.  Αν ένα άτομο κοιμάται με ανοιχτά τα φώτα, παράγει λιγότερη μελατονίνη. Επίσης όπως φαίνεται μειώνει την έκκριση  ανδρογόνων ή οιστρογόνων, αναλόγως  του φύλου, όταν υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες. Γι αυτό η ερωτική επιθυμία μειώνεται.

    Εάν διαταραχθεί ή έκκριση της μελατονίνης,  το άτομο κατά τη διάρκεια της ημέρας, έχει  «τζετ λάγκ», δηλαδή ζαλάδες, νευρικότητα, ατονία, κατάθλιψη, μελαγχολία, άγχος, φοβίες και άλλα.  Η  μελατονίνη εκκρίνεται κατά τις  πρώτες πρωϊνές ώρες, γι  αυτό και ο καλύτερος ύπνος είναι στη διάρκεια αυτών των ωρών. Το παρατεταμένο ξενύχτι μειώνει την έκκριση της ορμόνης.

    Όπως έχουν διαπιστώσει Αμερικανοί ερευνητές που κατόρθωσαν να παρασκευάσουν συνθετική μελατονίνη σε χάπια, η ορμόνη αυτή προφυλάσσει και από τον καρκίνο.

 

ΥΠΟΦΥΣΗ

     Αδένας βάρους 0,50 γραμμαρίων, στη βάση του κρανίου, που παίζει ρόλο διευθυντού ορχήστρας, αφού με τις ορμόνες που εκκρίνει  ρυθμίζει τη λειτουργία  άλλων αδένων. Εκκρίνει  τη στιμουλίνη  για τη λειτουργία άλλων αδένων, τη μελανίνη για το χρώμα του δέρματος, την ορμόνη της αναπτύξεως (γιγαντισμός –νανισμός), την ορμόνη διεγέρσεως του θυρεοειδούς, διεγέρσεως των επινεφριδίων, την οκυτοκίνη για τη μυϊκή δραστηριότητα, την αντιδιουρητική – αύξηση ή μείωση της αρτηριακής πίεσης, την  προλακτίνη  που ρυθμίζει  τη διαμόρφωση των μαστών και του γάλακτος στις γυναίκες.

 

ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ

 Εκκρίνει τη θυροξίνη που αυξάνει τη μεταβολική δραστηριότητα των κυττάρων  και την καλτσιτονίνη που  η έλλειψή της δημιουργεί βρογχοκήλη, ηλιθιότητα, νωθρότητα, ευνοεί την απόθεση  ασβεστίου στα οστά.

 

ΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΕΙΣ

 Εκκρίνουν ορμόνη  η οποία ελέγχει το ποσοστό του ασβεστίου στα οστά και τη χρήση του φωσφόρου από το κύτταρο. Η έλλειψή της   προκαλεί δυσλειτουργία στο νευρικό και μυϊκό σύστημα.

 

ΘΥΜΟΣ

 Παράγει  τη θυμοσίνη, που συμβάλλει στο σχηματισμό αντισωμάτων.

 

ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΑ – ΝΕΦΡΑ

   Την κορτιζόνη  – ορμόνη άγχους, την κορτικοστερόνη – υδροκορτιζόνη που διεγείρει το σχηματισμό υδατανθράκων, την  αλδοστερόνη  που ρυθμίζει τη στάθμη των αλάτων, την αδρεναλίνη που προκαλεί συναγερμό στον οργανισμό ( αύξηση πίεσης-παλμών- γλυκόζης στο αίμα, για άμυνα)  και την νορεπινεφρίνη  που προκαλεί τα αντίστροφα.

 

ΠΑΓΚΡΕΑΣ

Παράγει την ινσουλίνη που ρυθμίζει το σάκχαρο στο αίμα, και τη γλυκαγόνο.

 

ΩΟΘΗΚΕΣ

Τις οιστρογενείς ορμόνες που διατηρούν τη νεότητα των γυναικών και την προγεστερόνη.

 

ΟΡΧΕΙΣ

 Την τεστοστερόνη και  άλλα ανδρογόνα, που η μεγάλη  ποσότητα τους αυξάνουν την ερωτική δραστηριότητα  του άνδρα.

 

 

                                 ΟΡΜΟΝΕΣ  ΕΥΤΥΧΙΑΣ

 

    Εκτός όσων αναφέραμε  ο εγκέφαλος  εκκρίνει και άλλες πιο ειδικές  ορμόνες  όπως:

 

ΕΝΔΟΡΦΙΝΕΣ

Ουσίες  σημαντικές για  τη διάθεση. Είναι  φυσικό οπιοειδές, δηλαδή ουσία  που την  παράγει ο οργανισμός για να κάνει   ανεκτό τον πόνο. Εκτός όμως από την παυσίπονη δράση , έχει ψυχότροπο  επίδραση. Είναι ένας από τους βασικούς νευροδιαβιβαστές   ευχαρίστησης και ηδονής  και αυξάνεται  όταν κάνουμε κάτι ευχάριστο. Οι  ενδορφίνες αυξάνονται την άνοιξη και το καλοκαίρι για έναν  ακόμη λόγο, Καθώς φτιάχνει ο καιρός, ο άνθρωπος  έχει περισσότερη διάθεση  για  περπάτημα και άθληση. Η γυμναστική ή και το απλό περπάτημα αυξάνουν την παραγωγή  ενδορφινών και το άτομο νοιώθει ψυχολογικά καλύτερα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Ο λόγος, όμως, είναι υπαρκτός και οφείλεται σε αυτό ακριβώς  το πλεόνασμα των ενδορφινών. Ενδορφίνες παράγονται και στα επινεφρίδια και στους όρχεις, αλλά η δράση τους δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί.

 

ΝΤΟΠΑΜΙΝΗ

 Είναι κι αυτή μια ορμόνη ευτυχίας, διέγερσης, νευροδιαβιβαστής, αγγελιοφόρος μηνυμάτων, απαραίτητη για να πολεμήσει ο ανθρώπινος οργανισμός το στρες. Οση περισσεύει από την παραγωγή, απορροφάται από τους νευρώνες. Όταν είναι υπερβολική  και δεν μπορεί να απορροφηθεί, προκαλεί σχιζοφρένεια. Παράγεται όταν υπάρχει τριπτοφάνη.

 

ΤΡΙΠΤΟΦΑΝΗ

Η Τριπροφάνη είναι ουσία απαραίτητη για την καλή λειτουργία του ΚΝΣ, κλειδί στην ευδιαθεσία μας. Περιέχεται στα ψάρια, στο μέλι, στη σταφίδα, στη σοκολάτα, στο ρύζι, στα ζυμαρικά και στο ψωμί.  Αυτή διεγείρει τον οργανισμό να παράγει ντοπαμίνη.

 

ΚΟΛΙΝΗ

Ουσία για την καλή λειτουργία του ΚΝΣ. Την έχουν τα ψάρια, τα φρούτα, μπανάνες-σταφύλια-βερύκοκα κλπ. Η έλλειψή της προκαλεί  κατάθλιψη.

 

ΣΕΡΕΤΟΝΙΝΗ

 Ορμόνη  νευροδιαβιβαστής, αγγελιαφόρος μηνυμάτων που δέχεται ο εγκέφαλος  από  το  περιβάλλον. Μειώνεται το χειμώνα γιατί δεν υπάρχει ηλιοφάνεια  και δε γυμναζόμαστε  όσο το καλοκαίρι. Η μείωσή της ανοίγει την όρεξη και τρώμε περισσότερο.

 

ΑΚΕΤΥΛΟΧΟΛΙΝΗ

Ορμόνη  νευροδιαβιβαστής, αγγελιαφόρος μηνυμάτων που δέχεται ο εγκέφαλος.

 

ΙΣΤΑΜΙΝΗ 

Ορμόνη των ιστών που προκαλεί διαστολή των τριχοειδών αγγείων του αίματος, αύξηση των γαστρικών υγρών και αναφυλακτικά φαινόμενα.

 

ΑΜΙΝΕΣ  ΑΓΧΟΥΣ

Η δημιουργία άγχους έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία αμινών άγχους, δηλαδή χημικών ενώσεων αμμωνίας, από τις οποίες απαλλάσσεται  ο οργανισμός με διούρηση.

Η ικανότητα να αγαπάμε κρύβεται στην παιδική ηλικία

 

Artist: John Midgley

Η ικανότητα να εμπιστευόμαστε, να αγαπάμε και να επιλύουμε τις συγκρούσεις με αγαπημένους, αρχίζει στην παιδική ηλικία-πολύ νωρίτερα από ότι μπορεί να πιστεύει κάποιος.

Αυτό προκύπτει από νέα επισκόπηση που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Current Directions in Psychological Science».

 

Οι διαπροσωπικές εμπειρίες με τη μητέρα, τους πρώτους 12 έως 18 μήνες προβλέπουν τη συμπεριφορά στις ενήλικες συντροφικές σχέσεις 20 χρόνια αργότερα, δηλώνει ο συγγραφέας, ψυχολόγος Jeffry A. Simpson, με τους συναδέλφους του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, W. Andrew Collins και Jessica E. Salvatore.
Σημειώνουν ότι πριν μπορέσουμε να θυμηθούμε, πριν έχουμε γλώσσα για να περιγράψουμε και με τρόπους που δεν έχουμε επίγνωση, οι σιωπηρές συμπεριφορές καταγράφονται στον εγκέφαλο σχετικά με το πώς θα μας μεταχειριστούν ή πόσο αξίζουμε αγάπη και στοργή.
Ενώ αυτές οι συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν με νέες σχέσεις, ενδοσκόπηση και θεραπεία, σε περιόδους στρες, οι παλιές στάσεις συχνά επανεμφανίζονται. Το νεογνό που υπέστη κακομεταχείριση γίνεται ο αμυνόμενος διαπληκτιζόμενος. Το μωρό του οποίου η μητέρα ήταν υποστηρικτική, λύνει τα προβλήματα και είναι σίγουρο για την καλή θέληση του άλλου.

 

Ο Simpson εξηγεί ότι οι άνθρωποι βρίσκουν έναν τρόπο προσαρμοστικό και με συνοχή και όσο καλύτερα μπορούν, για να ανταποκριθούν στο τρέχον περιβάλλον με βάση αυτό που τους συνέβη στο παρελθόν. Αυτό που σας συνέβη ως μωρό επηρεάζει τον ενήλικα που είστε. Δεν πρόκειται για νέα ιδέα στην ψυχολογία αλλά λείπουν ισχυρές αποδείξεις:
Οι Simpson, Collins και Salvatore παρέχουν τις ενδείξεις ερευνώντας τις σχέσεις μεταξύ μητέρας-νεογνού και αργότερα συντροφικές σχέσεις ως μέρος της έρευνας Minnesota Longitudinal Study of Risk and Adaptation. Μελέτησαν 75 παιδιά μητέρων χαμηλού εισοδήματος που αξιολόγησαν από τη γέννηση μέχρι την αρχή των 30 ετών, περιλαμβανομένων των στενών φίλων και των συντρόφων.

 

Όταν τα παιδιά ήταν νεογνά, τέθηκαν σε παράξενες ή στρεσογόνες καταστάσεις με τις μητέρες τους, για να ερευνηθεί πόσο ασφαλής ήταν ο δεσμός μητέρας-παιδιού. Από τότε, τα παιδιά, που τώρα είναι ενήλικες, επέστρεφαν τακτικά για αξιολόγηση της συναισθηματικής και κοινωνικής ανάπτυξής τους. Οι συγγραφείς εστίασαν στις ικανότητές τους και την ευλυγισία στη λύση των συγκρούσεων με συμμαθητές, καλύτερους φίλους στην εφηβεία και τέλος ερωτικούς συντρόφους.

 

Μέσω πολλαπλών αναλύσεων, η έρευνα αποκάλυψε ενδείξεις της πρώιμης εγγραφής-επιβεβαιώνοντας παλαιότερες θεωρίες. Ωστόσο, τα ευρήματα ξεφεύγουν επίσης από τις ιδέες των προηγούμενων. Ο Simpson δήλωσε ότι ανακάλυψε αδύναμο αλλά σημαντικό νήμα μεταξύ του νεογνού στην αγκαλιά της μητέρας και της 20χρονης στην αγκαλιά του εραστή. Ωστόσο, ένα γεγονός του έκανε εντύπωση με το πέρασμα των χρόνων. Είναι συχνά δυσκολότερο να βρεθούν ενδείξεις για σταθερή συνέχεια παρά για αλλαγή σε πολλές μετρήσεις.

 

Τα καλά νέα: Αν μπορείτε να αποσαφηνίσετε τι είναι τα παλιά μοντέλα και τα περιγράψετε λεκτικά και αν έχετε σχέση με αφοσιωμένο αξιόπιστο άνθρωπο, δηλώνει ο Simpson, μπορεί να καταφέρετε να αναθεωρήσετε τα μοντέλα σας και να ρυθμίσετε τη συμπεριφορά σας διαφορετικά.

Οι παλιές συνήθειες μπορεί να ξεπεραστούν. Ένα προδομένο μωρό μπορεί να γίνει πιστό. Ένα μωρό που δεν έχει αγαπηθεί μπορεί να μάθει να αγαπά.

 

 

Πηγή: iatronet.gr

 

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Έρμαν Έσσε: ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι

Έρμαν Έσσε: ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι

 

Οι άνθρωποι που όταν είναι νέοι μπορεί κανείς να τους φανταστεί απίστευτα γέρους, αυτοί ακριβώς κάνουν και τους καλύτερους γέρους.

Το ΟΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αρέσει να επιδεικνύονται λιγάκι και ταυτόχρονα μπορεί να τολμούν κάποια πράγματα, κάτι που οι γέροι δεν μπορούν πια να κάνουν, τελικά δεν είναι ανυπόφορο. Τα πράγματα όμως γίνονται άσχημα εκείνη την ολέθρια στιγμή που ο γέρος, ο αδύναμος, ο συντηρητικός, ο φαλακρός, ο οπαδός της παλιάς μόδας το παίρνει προσωπικά και μονολογεί: το κάνουν σίγουρα για να με πειράξουν! Από τη στιγμή αυτή τα πράγματα γίνονται ανυπόφορα κι αυτός που σκέφτεται έτσι είναι χαμένος.

Το ΝΑ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ή να οργανώνουμε τα νιάτα δεν το συμπαθούσα ποτέ. Νέοι και γέροι υπάρχουν τελικά μόνο μεταξύ των μέτριων ανθρώπων. Όλοι οι προικισμένοι και πιο ξεχωριστοί άνθρωποι είναι πότε γέροι και πότε νέοι, έτσι όπως είναι πότε χαρούμενοι και πότε λυπημένοι. Δουλειά των μεγαλυτέρων είναι να χειρίζονται την ικανότητά τους ν’ αγαπούν πιο ελεύθερα, πιο παιχνιδιάρικα, πιο έμπειρα, πιο καλοσυνάτα απ’ ό,τι τα νιάτα μπορούν. Τα γηρατειά κρίνουν πάντα με ευκολία τους νέους ως μικρομέγαλους. Όμως τα γηρατειά είναι αυτά που πάντα μιμούνται τη συμπεριφορά και τους τρόπους της νιότης, είναι τα ίδια φανατικά, είναι τα ίδια άδικα, μακαρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους και είναι ελαφρώς προσβεβλημένα. Τα γηρατειά δεν είναι χειρότερα από τα νιάτα, ο Λάο Τσε δεν είναι χειρότερος από τον Βούδα, το μπλε δεν είναι χειρότερο από το κόκκινο. Τα γηρατειά υποτιμούνται μόνο όταν θέλουν να παραστήσουν τα νιάτα.

Αυτό ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ με αηδιάζει είναι πρώτον η ανόητη λατρεία της νεότητας και της νεανικότητας, όπως αυτή ανθεί, για παράδειγμα, στην Αμερική, κι έπειτα ακόμα περισσότερο το να επιβάλλεται η νεότητα αυτή ως κοινωνικό στρώμα, ως κοινωνική τάξη, ως «κίνημα».

Είμαι ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ και συμπαθώ τα νιάτα, θα ήταν όμως ψέματα αν έλεγα ότι με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Για τους ηλικιωμένος, τουλάχιστον σε εποχές τέτοιας μεγάλης δοκιμασίας όπως τώρα, υπάρχει μόνο ένα ενδιαφέρον ζήτημα: το ζήτημα του πνεύματος, της πίστης, του είδους της σκέψης και της ευλάβειας που δοκιμάζεται, που μπορεί να αντιμετωπίζει τον πόνο και το θάνατο. Η αντιμετώπιση του πόνου και του θανάτου είναι καθήκον των γηρατειών. Το να είναι κανείς ενθουσιασμένος, να συμπαρασύρεται, να είναι ζωηρός, είναι ψυχική διάθεση της νεότητας. Μπορούν να είναι φίλοι, μιλούν όμως δύο γλώσσες.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ γράφεται κυρίως από τους πρωτόγονους και από τους νέους, αυτοί φροντίζουν για την πρόοδο και την επιτάχυνση με την έννοια της κάπως θεατρικής φράσης του Νίτσε «Αυτό που θέλει να πέσει πρέπει και να το σπρώξουμε». (Εκείνος, ο υπερευαίσθητος, δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει αυτή τη σπρωξιά σ’ ένα γέρο ή άρρωστο άνθρωπο ή ζώο.) Χρειάζονται όμως πάντα, για να διατηρεί η ιστορία και νησίδες ειρήνης και να παραμένει ανεκτή, και οι αναστολές και ο συντηρητισμός ως αντίρροπες δυνάμεις – αυτό το καθήκον πέφτει στους καλλιεργημένους και στους ηλικιωμένους. Αν λοιπόν ο άνθρωπος που σκεφτόμαστε κι επιθυμούμε ακολουθήσει άλλους δρόμους από τους δικούς μας και εξελιχθεί σε κτήνος ή μυρμήγκι, τότε παραμένει υποχρέωσή μας να βοηθήσουμε να επιβραδυνθεί όσο το δυνατό περισσότερο αυτή η διαδικασία. Ασυνείδητα αφήνουν μάλιστα οι μαχητικές δυνάμεις να υπάρχει στον κόσμο αυτή η αντίρροπη τάση, φροντίζοντας εκτός από τους εξοπλισμούς και τα προπαγανδιστικά μεγάφωνα -αν και αρκετά αδέξια- και τις πολιτιστικές επιχειρήσεις τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο Έρμαν Έσσε «Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι»
Πηγή: antikleidi.com

Η Αλαζονεία και ο Εγωισμός

Η αλαζονεία είναι το γνώρισμα της συμπεριφοράς του ανθρώπου, που πηγάζει από την υπερτίμηση του εαυτού του. Η αλαζονεία απομονώνει ουσιαστικά το άτομο από τους συνανθρώπους του. Ο αλαζόνας θεωρεί τους άλλους κατώτερους, τους χρησιμοποιεί πολλές φορές σαν αντικείμενα και τους ταπεινώνει. Το πιο προσφιλές του μέσον είναι η ειρωνεία.

Ο αλαζόνας βρίσκεται ψηλά στην συνείδηση του, αλλά χαμηλά στην συνείδηση των συνανθρώπων του.

Ο εγωισμός είναι η τάση του ατόμου να προβάλει και να αγαπά τον εαυτό του. Ο ατομισμός, η έπαρση, η υπεροψία και φυσικά η αλαζονεία είναι αποχρώσεις του ίδιου του εγωισμού.

Έκανα όλο αυτόν τον πρόλογο για να σας διατυπώσω μία ιστορία, που δεν γνωρίζω αν είναι μύθος ή πραγματικότητα, αλλά θεωρώ μία όμορφη ιστορία για παιδιά και μεγάλους που διδάσκει μέσα από τα νοήματα της.

Όταν ο Ντα Βίντσι σχεδίαζε τον μυστικό δείπνο, έψαχνε διάφορους ανθρώπους σαν πρότυπο, για να δώσει στα πρόσωπα που είχε στο μυαλό του, το αντίστοιχο βάθος. Είχε διαλέξει έναν νεαρό, πανέμορφο (ήταν γνωστές οι προτιμήσεις του στο αντρικό φύλο), για να αποτυπώσει στο πρόσωπο του, το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όταν τελείωσε τον ευχαρίστησε και κινήθηκε σε αναζήτηση προσώπων για τους μαθητές του. Μετά από χρόνια βρήκε κάποιον ρακένδυτο, ξιπασμένο ζητιάνο, άσχημο και απεριποίητο. Όταν του ζήτησε να τον ζωγραφίσει για να απεικονίσει τον Ιούδα, ο άνθρωπος ξέσπασε σε κλάματα. «Μην κλαις» του είπε, «θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε». Ο άνθρωπος με δάκρυα στα μάτια του απάντησε «Δεν κλαίω για την επιλογή σου, κλαίω γιατί εγώ ήμουν κάποτε που χρησιμοποίησες σαν εικόνα του Χριστού»

Όλα μέσα μας είναι και ο Χριστός και ο Ιούδας. Οι επιλογές μας, καθορίζουν το ποιόν μας και προβάλλουν αυτό που πραγματικά είμαστε και όχι αυτό πουνομίζουμε πως είμαστε.

Η αυτογνωσία είναι  η γνώση του εαυτού μας, των αρετών ή αδυναμιών μας. Είναι κάτι το σκληρό γι’ αυτούς που θέλουν να διατηρούν προσωπείο, είναι όμως ευλογία για όσους αγαπούν την αλήθεια.

 

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=24151

 

 

Πηγή φωτογραφίας: http://italianartstore.com/store/Venetian_Masks.html

Να αποφεύγετε αυτά τα είδη ανθρώπων… κακοί άνθρωποι……….

-Εκείνοι που κρίνουν, κριτικάρουν και υπονομεύουν τους υπολοίπους για τα πάντα

-Οι ψεύτες και οι μυθομανείς.
-Αυτοί που δεν σέβονται ιδιαιτερότητες και τα όρια του κάθε ανθρώπου, παραβιάζοντάς τα συνέχεια.
-Όσοι κουτσομπολεύουν συνεχώς εσένα και τη ζωή σου στα λάθος άτομα.
-Εκείνοι που κρίνουν, κριτικάρουν και υπονομεύουν τους υπολοίπους για τα πάντα
-Αυτοί που δεν σέβονται εσένα, την οικογένεια και τους ανθρώπους της ζωής σου.
.
-Άνθρωποι που δεν έχουν ηθικούς φραγμούς και όρια.
-Όλοι εκείνοι που θα θυσίαζαν αξίες, ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους απλά και μόνο για να πετύχουν το σκοπό τους.
-Όσοι κουτσομπολεύουν συνεχώς εσένα και τη ζωή σου στα λάθος άτομα.
-Εκείνοι που κρίνουν, κριτικάρουν και υπονομεύουν τους υπολοίπους για τα πάντα
-Όσοι σε κακοποιούν λεκτικά, συναισθηματικά ή σωματικά.
-Οι εκμεταλλευτές.
-Οι ψεύτες και οι μυθομανείς.

ΨΥΧΟΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ : Η Ψυχολογία της εικόνας του εγώ

Η αξια ενος ανθρωπου καθοριζεται απο το κατα ποσο εχει απελευθερωθει απο το »εγω » του, τον εγωισμο δηλαδή…… καλά τα λέει ο Αινσταιν

Ο όρος «cybernetics» (κυβερνητική)  επινοήθηκε  το 1948 από τον αμερικανό μαθηματικό και φιλόσοφοΝόρμπερτ Βίνερ ( 26 Νοεμβρίου ,1894 –18 Μαρτίου, 1964, Norbert Wiener)  στο βιβλίο του «Κυβερνητική ή έλεγχος και επικοινωνία στα ζώα και στις μηχανές» και προέρχεται από την ελληνική κυβερνήτης και κυβερνώ.  Με τον νεολογισμό αυτό θέλησε να ορίσει την διεύθυνση ή αυτορρύθμιση , δηλαδή τον αυτόματο ή προσαρμοστικό έλεγχο και την επικοινωνία συστημάτων τόσο ζώντων οργανισμών (φυσιολογία), όσο  και τεχνητών (μηχανές).  Η Κυβερνητική συνεπώς είναι ένας διεπιστημονικός χώρος έρευνας και τεχνολογικών εφαρμογών. Ο Πλάτων στον διάλογο «Αλκιβιάδης»  μιλάει για την πολιτική ως «τέχνη του κυβερνάν», σε αναλογία με τον έλεγχο ενός σκάφος. Σημαντική ήταν η συνεισφορά των μαθηματικών, της φυσιολογίας, της ιατρικής, της βιολογίας και της μηχανικής. Βασικός στόχος πολλών ερευνητικών προγραμμάτων  ήταν η μελέτη του νευρικού συστήματος, η δημιουργία μιας τυπικής θεωρίας της ανθρώπινης νόησης κι η εφαρμογή της θεωρίας αυτής στον σχεδιασμό (αυτόματων) νοημόνων μηχανών. Η κυβερνητική αποτελεί ένα υποσύνολο της επιστήμης συστημάτων το οποίο αναπτύχθηκε παράλληλα με τη θεωρία συστημάτων αλλά από διαφορετικές βάσεις.

Σε σχέση με τη θεωρία συστημάτων η κυβερνητική επικεντρώνεται περισσότερο στη λειτουργία των πολύπλοκων συστημάτων, δηλαδή στον τρόπο που ελέγχουν τη δράση τους, επικοινωνούν μεταξύ τους, αλληλεπιδρούν τα μέρη τους κλπ, παρά στη δομή τους.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες που προσπαθούν να διερευνήσουν τα αίτια πίσω από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο κλασικός συμπεριφορισμός του Σκίνερ υποστηρίζει την εξωτερική αιτιοκρατία της μάθησης μέσω της τιμωρίας και της ανταμοιβής, δηλαδή του καρότου και του μπαστουνιού. Ο Freud με την ψυχανάλυση υποστήριξε την εσωτερική αιτιοκρατία, των ασυνείδητων ορμέφυτων .

Από τη φύση της η ψυχανάλυση είναι πολύ απαισιόδοξη σχετικά με την ικανότητα του ανθρώπου για ουσιαστική αλλαγή, ενώ αρνείται το μεγαλείο του δυναμικού του. Είναι μια θεωρία βασισμένη στην υπεργενίκευση του παθολογικού που παραγνωρίζει τις δημιουργικές και υπερβατικές δυνατότητες της ψυχής.   Η γνωσιακή ψυχολογία υποστηρίζει ότι τα αίτια της συμπεριφοράς του ατόμου βρίσκονται στο γνωσιακό του όργανο και περιλαμβάνουν  τις δομικές πεποιθήσεις του και τις νοητικές λειτουργίες του.  Η ψυχολογία του βάθους του Γιουνγκ προσθέτει στους καθοριστικούς παράγοντες της ανθρώπινης συμπεριφοράς τις αρχετυπικές ψυχικές δυνάμεις του συλλογικού ασυνειδήτου.

Η ανθρωπιστική ψυχολογία τέλος με προεξέχουσα την υπερπροσωπική δίνει έμφαση στις υπερσυνειδητές (πνευματικές) περιοχές της ψυχής που το άτομο καλείται να αφυπνίσει και να ενσωματώσει για να φθάσει στην ολοκλήρωση ή αυτοπραγμάτωση. Η κάθε σχολή προβάλει τα δικά της επιχειρήματα για να υποστηρίξει τη θέση της. Η αλήθεια είναι σαν τα κομμάτια από ένα σπασμένο καθρέφτη.

Το κάθε κομμάτι εμπεριέχει ένα μέρος της και μόνο η σύνθεση όλων των κομματιών σε  πολλαπλά επίπεδα μπορεί να δώσει μια σφαιρική και ικανοποιητική ερμηνεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς.  Αυτό προσπάθησαν να κάνουν ο Ρομπέρτο  Ασσατζιόλι με την Ψυχοσύνθεση και πιο σύγχρονα ο Κεν Γουίλμπερ με το «Το Φάσμα της Συνειδητότητας» και την Ολιστική φιλοσοφία του.

Τόσο το Φροϋδικό ασυνείδητο όσο και το συλλογικό του Γιούνγκ είναι αχανή και δύσκολα μπορούν να εξερευνηθούν. Οι εξωτερικοί παράγοντες συχνά δεν βρίσκονται κάτω από τον δικό μας έλεγχο. Η αλλαγή των πυρηνικών μας πεποιθήσεων και των δυσλειτουργικών μηχανισμών σκέψης,  που προτείνει η γνωσιακή ψυχοθεραπεία, είναι μια πιο βατή και αποτελεσματική μέθοδος, με πολλαπλές εφαρμογές.

Η ψυχοκυβερνητική συγγενεύει κατά κάποιο τρόπο με τη γνωσιακή αναδόμηση , αλλά εστιάζεται κυρίως στο ρόλο που διαδραματίζει η εικόνα του εαυτού στη συμπεριφορά, τις επιδόσεις αλλά και την υγεία μας.

Ας δούμε λίγο την ιστορική προέλευση της ψυχοκυβερνητικής που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα..

H πλαστική χειρουργική, ειδικά εκείνη του προσώπου, δε μεταβάλλει μονάχα την όψη ενός ανθρώπου, αλλά επηρεάζει δραματικά και την ίδια του την προσωπικότητα, χαρίζοντάς του αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Ο Maxwell Maltz (March 10, 1889– April 7, 1975), ένας διάσημος Αμερικανός αισθητικός χειρουργός, παρατήρησε εντούτοις ότι σε ορισμένες περιπτώσεις και παρά την εμφανή διόρθωση των ατελειών, τα άτομα συνέχιζαν να διατηρούν μια αδικαιολόγητη αίσθηση κατωτερότητας. Με άλλα λόγια, εξακολουθούσαν να νιώθουν και να συμπεριφέρονται ακριβώς σαν να είχαν ακόμη το παλαιό τους πρόσωπο. Αυτή η παρατήρηση τον οδήγησε να υποθέσει, ότι η πλαστική επέμβαση έπρεπε συνήθως, αλλά όχι πάντα, να επενεργεί σε κάποιο άλλο υπόστρωμα, η αλλαγή του οποίου επέφερε τη βελτίωση της συμπεριφοράς. Σε αντίθετη περίπτωση, το άτομο παρέμενε το ίδιο, ακόμα και όταν τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά άλλαζαν ριζικά. Ήταν σαν η ίδια η προσωπικότητα να διέθετε ένα “πρόσωπο”. Αυτό το “εσωτερικό πρόσωπο” φαινόταν να αποτελεί το πραγματικό κλειδί στην αλλαγή της προσωπικότητας. Εάν λοιπόν κανείς μπορούσε να εξαφανίσει τις παλιές ψυχολογικές ουλές από το “πρόσωπο της προσωπικότητας”, τότε και μόνο τότε το άτομο άλλαζε, ακόμα και χωρίς μια πλαστική επέμβαση! Αυτές τις παρατηρήσεις του, μαζί με ψυχολογικές τεχνικές βελτίωσης εικόνας του εαυτού τις παρουσίασε, στο βιβλίο του «Ψυχοκυβερνητική : μια νέα μέθοδος για να χαρίσετε περισσότερη ζωή στη ζωή σας»  που εκδόθηκε το 1960 και ακόμα και σήμερα συγκαταλέγεται στα παγκόσμια μπεστ σέλερ  βιβλία αυτοβοήθειας.

Εικόνα του  Εγώ: Ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε, ο καθένας φέρει μέσα του ένα είδος φωτογραφίας ή νοητικού πορτραίτου του εαυτού του, που μπορεί να είναι ασαφές και δυσκολοπροσδιόριστο στο συνειδητό μας βλέμμα, αλλά βρίσκεται εκεί πλήρες μέχρι τις μικρότερες λεπτομέρειες. Αυτή η εικόνα του εγώ είναι η γνώμη ή ιδέα που έχουμε για εμάς τους ίδιους, “τι είδους άνθρωπος είμαι”. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πορτραίτου δημιουργείται ασυνείδητα από τις προηγούμενες εμπειρίες, από τις ταπεινώσεις και τους θριάμβους, από τον τρόπο που οι άλλοι μας έχουν συμπεριφερθεί, ειδικά στη νηπιακή ηλικία. Η φανταστική εικόνα του “εγώ” είναι το κλειδί της προσωπικότητας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αλλάξτε την εικόνα του εγώ και θ’ αλλάξετε την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά. Η εικόνα του εγώ καθορίζει τα όρια του ατόμου, προσδιορίζοντας αυτό που μπορεί ή αυτό που δεν μπορεί να πραγματοποιήσει. Επεκτείνοντας τα όρια της εικόνας του εγώ, επεκτείνουμε ταυτόχρονα την “περιοχή του δυνατού” (Αν έχεις πίστη μπορείς να μετακινήσεις και βουνά, η πίστη σου σ’ έσωσε, σε θεράπευσε κ.λ.π.).  Η ανάπτυξη μιας “ορθής” και “ρεαλιστικής” εικόνας του εγώ φαίνεται να προσδίδει στον άνθρωπο καινούργιες δυνατότητες, νέα ταλέντα και μετατρέπει τις αποτυχίες σε επιτυχίες. Η ψυχολογία της “εικόνας του εγώ” εξηγεί πολλά φαινόμενα γνωστά από καιρό, αλλά όχι ικανοποιητικά κατανοητά κατά το παρελθόν, όπως π.χ. την ύπαρξη προσωπικοτήτων με κλίση στην επιτυχία και προσωπικοτήτων με κλίση στην αποτυχία, με κλίση στην δυστυχία ή στην ευτυχία, τύπων υγιών και τύπων ασθενικών. Συμπεριφερόμαστε  όπως το είδος του ατόμου που πιστεύουμε ότι είμαστε, και δε μπορούμε να δράσουμε διαφορετικά, παρά τις συνειδητές προσπάθειες και τη δύναμη της θέλησης. Η ψυχολογία της εικόνας του εγώ εξηγεί τελικά γιατί η “ορθή και θετική σκέψη” είναι αποτελεσματική σε μερικά άτομα και όχι σε όλα. Η ορθή σκέψη στην πραγματικότητα “δρα” στο βαθμό που συμβαδίζει (συμμορφώνεται) με την εικόνα του εγώ του ατόμου, αλλά δεν μπορεί να δράσει εάν αυτή η συμφωνία δεν υπάρχει, μέχρις ότου αλλάξει η ίδια η εικόνα του εγώ.

Οι ιδέες ξένες προς το σύστημα αποκρούονται, δε γίνονται πιστευτές και δε λαμβάνονται υπ’ όψιν σαν βάση δράσης. Αντίθετα, ιδέες σύμφωνες με το σύστημα γίνονται αποδεκτές και εφαρμόζονται. Όταν αυτή η εικόνα είναι σωστή (αποδεκτή) μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας,  αισθανόμαστε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας, να εκφράσουμε το εγώ μας. Κινούμαστε με χάρη, νιώθουμε ευτυχισμένοι. Όταν όμως ντρεπόμαστε γι’ αυτήν, όταν προσπαθούμε να την κρύψουμε και όχι να την εκφράσουμε, η δημιουργική μας έκφραση είναι μπλοκαρισμένη, γινόμαστε επιθετικοί (ή καταθλιπτικοί) και είναι δύσκολο κάποιος να ζήσει δίπλα μας.

Είναι καθαρή ειρωνεία, ότι η Κυβερνητική που γεννήθηκε σαν μελέτη των μηχανικών αρχών και των μηχανών ,έφθασε να επιβεβαιώσει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως Μοναδική  Ύπαρξη και Δημιουργό. Αντίθετα η ψυχολογία, που άρχισε σαν μελέτη της ψυχής ή του ανθρωπίνου πνεύματος κατέληξε σε μερικές εκφράσεις της, ευρέως αποδεκτές ακαδημαϊκά (φροϋδισμός, συμπεριφορισμός), να στερεί τον άνθρωπο από την ελευθερία της βούλησης. Ο συμπεριφοριστής, συγχέοντας τον άνθρωπο με τη “μηχανή” του, δηλώνει ότι η σκέψη είναι απλά η κίνηση των ηλεκτρονίων και η συνειδητότητα μια καθαρά χημική δράση. Θέληση και προθέσεις αποτελούν γι’ αυτήν μύθους. Η κυβερνητική δεν κάνει τέτοιο λάθος. Αυτή δεν υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι μια μηχανή, αλλά ότι διαθέτει, χρησιμοποιεί και προγραμματίζει μια μηχανή.  Για να καταλάβουμε την ψυχολογία της εικόνας του εγώ και να την εφαρμόσουμε στην καθημερινότητα είναι απαραίτητο να έχουμε κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις πάνω στο μηχανισμό που χρησιμοποιεί για να επιτύχει τους στόχους της. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές παρατηρήσεις, που φανερώνουν ότι ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα του ανθρώπου λειτουργούν σύμφωνα με τις γνωστές αρχές της Κυβερνητικής. Ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα αποτελούν ένα υπέροχο σύνθετο «μηχανισμό που στοχεύει σε ένα σκοπό» , ένα είδος αυτόματου πιλότου που δρα για μας και του οποίου η λειτουργία εξαρτάται από το πως εμείς οι προγραμματιστές, το οδηγούμε και από τους σκοπούς που εμείς του καθορίζουμε.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι ο βασικός προγραμματισμός μας φορτώνεται στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου, ερήμην μας, στην παιδική ηλικία και έκτοτε λειτουργεί αυτόματα.

Ένας “βοηθητικός μηχανισμός” είναι ένας αυτόματος μηχανισμός με συγκεκριμένο προορισμό, που καθοδηγεί την πορεία προς ένα στόχο διαμέσου δεδομένων ανάδρασης (feed-back) και δεδομένων μνήμης που αυτόματα πραγματοποιούν τις απαραίτητες διορθώσεις, όταν είναι αναγκαίο. Υπάρχουν δύο γενικοί τύποι βοηθητικών μηχανισμών. Ο σκοπός του πρώτου τύπου είναι η επίτευξη ή το φθάσιμο ενός  γνωστού στόχου. Παράδειγμα αυτού του μηχανισμού είναι η λειτουργία  τηλεκατευθυνόμενου πυραύλου εναντίον στόχου. Αυτές οι μηχανές πρέπει να αναγνωρίζουν το στόχο, να διαθέτουν ένα προωθητικό σύστημα καθώς και όργανα κατεύθυνσης (radar, ανιχνευτή θερμότητας, ήχου κ.λ.π.) που να εντοπίζουν τη θέση του κινούμενου στόχου. Αυτά τα όργανα ελέγχουν την πορεία του πυραύλου τόσο όταν κινείται στη σωστή πορεία (θετική αντίδραση), όσο και όταν αποκλίνει από το στόχο του (αρνητική αντίδραση). Κάτι ανάλογο συμβαίνει στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου κάθε φορά που επιχειρεί μια προσχεδιασμένη πράξη, ακόμα και σε μια απλή κίνηση όπως το να σηκώσει ένα μολύβι από το τραπέζι. Μπορούμε να εκτελέσουμε αυτή την κίνηση χάριν σ’ ένα αυτόματο μηχανισμό και όχι διαμέσου της θέλησης ή της απλής νοητικής σκέψης. Το κινητικό σύστημα είναι , που καθορίζει και οργανώνει την εκτέλεση των κινήσεων, υποδιαιρείται σε τρία επί μέρους συστήματα :  το πυραμιδικό (Ονομάστηκε έτσι γιατί ξεκινά από νευρώνες του έχουν σχήμα πυραμίδας και βρίσκονται στον κινητικό φλοιό του μετωπιαίου λοβού (κυρίως στην περιοχή 4), το εξωπυραμιδικό και το παρεγκεφαλιδικό.  ) Αυτό που κάνει το ανώτερο μέρος του εγκεφάλου (ο κινητικός φλοιός) είναι να επιλέγει το σκοπό, να τον μετατρέπει σε δράση με την επιθυμία και να προσφέρει τα δεδομένα στον αυτόματο μηχανισμό (εξωπυραμιδικό) , ούτως ώστε το χέρι μας να μπορεί συνεχώς να διορθώνει την πορεία του. Το συνεργατικό συντονισμό των αυτόματων κινήσεων αναλαμβάνει η παρεγκεφαλίδα.  Π.χ. στην βάδιση θα πρέπει να συντονιστούν λεπτομερώς οι μυς των κάτω άκρων αλλά και οι μυς του υπόλοιπου σώματος ώστε να κρατηθεί η σωστή στάση και ισορροπία κατά τη διάρκεια της βάδισης. Μόνο ένας ανατόμος είναι σε θέση να γνωρίζει όλους τους μύες που συμμετέχουν στην κίνηση, αλλά και τότε θα ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να δώσει εντολή σε μεμονωμένους μύες να κινηθούν (αγωνιστές), ενώ σε άλλους να αδρανήσουν (ανταγωνιστές). Εμείς σηκώνουμε το μολύβι από το τραπέζι χωρίς συνειδητή ανάμειξη στην διαδικασία της  αρμονικής  εκτέλεσης της κίνησης. Για την αυτόματη εκτέλεση της κίνησης απαιτούνται δύο βασικοί συντελεστές. Κατ’ αρχήν πρέπει να έχει απομνημονευτεί η ορθή απαιτούμενη κίνηση . Στη συνέχεια τα αισθητήρια όργανα (τα μάτια στο παράδειγμα) πληροφορούν τον αυτόματο μηχανισμό για την ορθή θέση του στόχου και καθοδηγούν την διόρθωση της πορείας της κίνησης. Σ’ ένα νήπιο, που μόλις αρχίζει να χρησιμοποιεί τους μύες του, η διόρθωση της κίνησης του χεριού  είναι εμφανής (σε ζιγκ-ζαγκ) γιατί η μνήμη του έχει καταγράψει ελάχιστες σχετικές εμπειρίες. Κάτι ανάλογο συναντάμε και σε ενήλικες όταν  πρωτομαθαίνουν μια νέα δεξιότητα, όπως να κάνουν ποδήλατο ή να οδηγούν αυτοκίνητο : απαιτείται συνεχής συγκέντρωση της προσοχής μας γιατί οι περισσότερες κινήσεις οργανώνονται από το πυραμιδικό σύστημα. . Αργότερα οι κινήσεις της οδήγησης αποθηκεύονται στα βασικά γάγγλια και εκτελούνται αυτόματα χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή της συνείδησης. Σε περιπτώσεις βλάβης του εξωπυραμιδικού συστήματος, όπως στη νόσο του Πάρκινσον, οι ασθενείς παρουσιάζουν επιβράδυνση στην έναρξη των εκούσιων κινήσεων , γιατί η κινητική μνήμη που εδρεύει στο εξωπυραμιδικό σύστημα δεν δίνει άμεσα και σωστά τις πληροφορίες που χρειάζεται το πυραμιδικό σύστημα.
Είναι προφανές ότι όσο αυξάνεται η εμπειρία τόσο οι απαιτούμενες απότομες διορθώσεις ελαχιστοποιούνται. Όταν μαθαίνουμε τελικά τις σωστές κινήσεις, ο αυτόματος μηχανισμός τις αναπαράγει σε κάθε μελλοντική ανάλογη περίσταση, χωρίς συνειδητή προσπάθεια. Εάν βλέπουμε το τελικό αποτέλεσμα με αρκετή σιγουριά, το υποσυνείδητό μας θα ελέγξει και θα κατευθύνει τους μύες με το σωστό τρόπο.

Ο δεύτερος τύπος βοηθητικού μηχανισμού είναι εκείνος που χρησιμοποιεί ο νους όταν ο στόχος ή η απάντηση δεν είναι γνωστοί και απαιτείται ο εντοπισμός ή η ανακάλυψή τους. Για τη λειτουργία αυτού του μηχανισμού χρειάζεται η επεξεργασία των ήδη υπαρχόντων στοιχείων μνήμης (όπως όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε κάποιο ξεχασμένο όνομα ή να εντοπίσουμε κάποιο αντικείμενο σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο ). Όταν έχουμε προσδιορίσει καθαρά το στόχο μας και του έχουμε εμφυσήσει μια ισχυρή θέληση-επιθυμία, ο αυτόματος δημιουργικός μηχανισμός αρχίζει να λειτουργεί και ο αναλυτής ανιχνεύει τις γνώσεις-πληροφορίες, συνδέοντας τα διάφορα μέρη και οδηγώντας στη λύση του προβλήματος που προσφέρει “ξαφνικά” στη συνείδηση! Βλέπε τις περιπτώσεις του Αρχιμήδη, του Νεύτωνα και τόσων άλλων.
Σ’ αυτή τη διαδικασία ο δημιουργικός μηχανισμός κάνει πολύπλοκους υπολογισμούς αλλά έχει και τη δυνατότητα να εισχωρήσει στη “Συλλογική Κοσμική Μνήμη” (τα μορφογενετικά και μορφικά πεδία [morphogenetic, morphic  fields], όπως τα ονομάζει ο ο Ρούπερτ Σέλντρεϊκ, ο διάσημος Βρετανόςβιολόγος, που τα θεωρεί το πνευματικό υπόβαθρο του φυσικού κόσμου. Τα οργανωτικά πεδία της συμπεριφοράς ανθρώπων και ζώων, κοινωνικών και πολιτισμικών συστημάτων, καθώς και της διανοητικής δραστηριότητας μπορούν όλα να θεωρηθούν ως μορφικά πεδία τα οποία περιέχουν μίαν εγγενή μνήμη «. Χαρακτηριστική είναι επίσης η σχέση των μορφικών πεδίων με το συλλογικό ασυνείδητο (collective unconcious) του Jung καθώς και με τα Ακασσικά πεδία ή αρχεία (Akashic Records) των ανατολικών Βεδών, σύμφωνα με τις οποίες πρόκειται για  κοσμικές βιβλιοθήκες  όλων των εμπειριών και αναμνήσεων των ανθρώπινων ψυχών.)  Άπειρες εμπειρίες μαρτυρούν υπέρ αυτής της άποψης.

Ο Edison υποστήριζε ότι αντλούσε τις εμπνεύσεις του από μια πηγή έξω από τον ίδιο και αν δεν ήταν αυτός να τις συλλάβει τότε κάποιος άλλος θα το έκανε σίγουρα. Το ίδιο έλεγε και ο Νίκολα Τέσλα βλ.λ.. Λέγεται ότι ο Shubert ανέφερε σ’ένα φίλο του, ότι η δημιουργική του δραστηριότητα συνίστατο στο να “θυμάται μια μελωδία” την οποία ούτε ο ίδιος ούτε κανείς άλλος είχαν ποτέ πριν σκεφθεί. Παρόμοιες διηγήσεις υπάρχουν και για τον Μότσαρτ, τον Μπετόβεν αλλά και πολλούς άλλους καλλιτέχνες και επιστήμονες. Ο καθηγητής J.B.Rhine, διευθυντής του παραψυχολογικού εργαστηρίου του Duke University απέδειξε πειραματικά, ότι ο άνθρωπος διαθέτει μια εξωαισθητηριακή αντίληψη (E.S.P.).Η σύγχρονη μελέτη των “μορφογεννητικών πεδίων” επιβεβαιώνει αυτές τις ανακαλύψεις και ανοίγει εντυπωσιακούς ορίζοντες εφαρμογών.  Όλες οι σύγχρονες επιστημονικές παρατηρήσεις είναι περισσότερο συμβατές με την άποψη που θέλει τον εγκέφαλο να είναι ένα μέσο μετάδοσης ή/και εκδήλωσης της συνείδησης (και δη ένα μέσο που περιορίζει την εκδήλωση της συνείδησης σε μεγάλο βαθμό) παρά με την άποψη που θέλει τον εγκέφαλο να είναι η μηχανή «παραγωγής» της συνείδησης. Και περιττό να πούμε ότι η λειτουργία του εγκεφάλου σαν ΦΙΛΤΡΟ (που περιορίζει τη δυνατότητα μας να δούμε ολοκληρωμένα την πραγματικότητα) είναι μια θεωρία που εξηγεί καλύτερα από κάθε άλλη τις εξωσωματικές εμπειρίες, τις Περιθανάτιες Εμπειρίες (Near Death Experiences – NDE) και τα άλλα παραψυχολογικά φαινόμενα.

Η επιστήμη της κυβερνητικής μας έχει προσφέρει ικανοποιητικές αποδείξεις του γεγονότος ότι το λεγόμενο ασυνείδητο  δεν είναι “ένας κατευθυντικός  νους”, αλλά ένας μηχανισμός που τείνει σ’ ένα στόχο, ένας βοηθητικός μηχανιμός που χρησιμοποιείται και κατευθύνεται από το νου-συνείδηση. Αυτός ο εσωτερικός αυτόματος πιλότος κινείται για την επίτευξη της επιτυχίας ή της αποτυχίας, σύμφωνα με τους σκοπούς που εμείς του προσδίδουμε. Αυτοί οι σκοποί διαβιβάζονται στον αυτόματο μηχανισμό εκτέλεσης μέσω των νοητικών εικόνων, που δημιουργούμε με τη φαντασία. Η εικόνα-κλειδί που προσπαθεί να πραγματοποιήσει πίσω από όλους τους επί μέρους στόχους, είναι η εικόνα του εγώ. Όπως όλοι οι βοηθητικοί μηχανισμοί, δρα με βάση τις πληροφορίες και τα δεδομένα που του παρέχουμε, δηλαδή με τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις και τις ερμηνείες μας. Εάν δίνουμε πληροφορίες που θεωρούν τον εαυτό μας ανάξιο, κατώτερο, ανίκανο, αδύναμο, αποτυχημένο κ.λ.π. (αρνητική εικόνα του εγώ) αυτά τα δεδομένα επεξεργάζονται, όπως κάθε άλλη πληροφορία προσφέροντας την “απάντηση” υπό μορφή της αντικειμενικής επιβεβαίωσης αυτής της αρνητικής εικόνας! Καθίσταται λοιπόν προφανές, ότι η αλλαγή της εικόνας του εγώ αποτελεί το μυστικό για ένα επιτυχές θετικό αποτέλεσμα. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι δεν είναι σημαντικό να γίνει κανείς “επιτυχημένος”, γιατί αυτό υπονοεί συμβατικά εξωτερικά σύμβολα διάκρισης (status simbol), αλλά “να έχει επιτυχία”, που σημαίνει την επίτευξη ενός σκοπού σημαντικού για την προσωπική του ανάπτυξη και ολοκλήρωση. Στην προσπάθεια για επιτυχία έχουμε τη βοήθεια   των τεσσάρων βασικών  αρχών της ψυχοκυβερνητικής.

Πρώτη αρχή της Ψυχοκυβερνητικής :

Η εικόνα του εγώ δε μεταβάλλεται με τη δύναμη της θέλησης. Όταν η θέληση και η φαντασία βρίσκονται σε σύγκρουση, η φαντασία κερδίζει πάντα τη μάχη. Η προσπάθεια να αλλάξουμε μια κακιά συνήθεια δεν πετυχαίνει παρά να τη δυναμώσει! Οι απόψεις και οι πίστεις μας, καλές ή κακές, αληθινές ή ψεύτικες, δημιουργήθηκαν χωρίς καμιά προσπάθεια ή ένταση από μέρους μας και χωρίς να εξασκήσουμε τη δύναμη της θέλησης. Συνεπώς, πρέπει να ακολουθήσουμε την ίδια διαδικασία για να δημιουργήσουμε νέες γνωσίες, νέες συνήθειες, νέες εικόνες  σε κατάσταση χαλάρωσης.

Δεύτερη αρχή της Ψυχοκυβερνητικής: Η εικόνα του εγώ αλλάζει (προς το καλύτερο ή το χειρότερο), όχι τόσο από την απλή σκέψη ούτε από αδρανείς γνωσιακές πληροφορίες, αλλά από την εμπειρία. Τίποτε δεν οδηγεί καλύτερα στην επιτυχία όπως η ίδια η επιτυχία. Μαθαίνεις να δρας με επιτυχία μόνο δοκιμάζοντάς την και η ενθύμηση των περασμένων επιτυχιών δρα σαν εφόδιο γνώσεων, που μας δίνει εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και πίστη στην δυνατότητα επίτευξης των νέων στόχων μας. Όταν κάνουμε νέες εμπειρίες εγκαθίστανται στον εγκέφαλό μας νέα κυκλώματα, νέα δρομολόγια πληροφοριών και ενεργών διασυνδέσεων με τα υπόλοιπα μέρη, μια γενική ανασυγκρότηση του συστήματος. Όταν αντίθετα συλλέγουμε απλά πληροφορίες, αυτές ταξινομούνται, αρχειοθετούνται και αποθηκεύονται όπως το λίπος στο σώμα μη διαδραματίζουσες ουσιαστικά ενεργό ρόλο στην οικονομία του υπάρχοντος συστήματος. Πώς μπορεί όμως ένα άτομο να αντλήσει δύναμη από προηγούμενες επιτυχίες εάν έχει συγκεντρώσει μόνο αποτυχίες; Η κατάσταση είναι παρόμοια με εκείνη ενός νέου που δεν μπορεί να βρεί δουλειά γιατί του λείπει η εμπειρία και δεν μπορεί να αποκτήσει πείρα γιατί δεν έχει δουλειά… Αυτό το δίλημμα βρίσκει λύση μέσω της επόμενης αρχής.

Τρίτη αρχή της ψυχοκυβερνητικής :

Το νευρικό σύστημα δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ μιας  βιωματικής εμπειρίας και μιας εμπειρίας εντόνου και λεπτομερούς οραματισμού στο παρόν! Αντιδρά σύμφωνα με αυτό που σκεπτόμαστε ή φανταζόμαστε ότι είναι αληθινό (προσομοίωση = simulation ). Εάν σε ένα υπνωτισμένο άτομο πούμε ότι βρίσκεται στο Βόρειο πόλο, τότε αυτό όχι μόνο θα τρέμει και θα του φαίνεται ότι κρυώνει, αλλά το σώμα του θα αντιδράσει σαν να υπέφερε από κρύο: ανατριχιάζει, παράγεται αγγειοσύσπαση στα άκρα και στην περιφέρεια του σώματος κ.λ.π. Κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί αν κάποιος φανταστεί έντονα ότι έχει ένα χέρι βυθισμένο σε παγωμένο νερό. Δρούμε και αισθανόμαστε, όχι σύμφωνα με την πραγματική άποψη των πραγμάτων , αλλά σύμφωνα με την εικόνα που ο νους μας έχει κατασκευάσει γι’ αυτά. Συνεπώς εάν οι ιδέες και οι εικόνες που μας αφορούν είναι παραμορφωμένες και μη ρεαλιστικές, τότε και οι δικές μας αντιδράσεις προς το περιβάλλον θα είναι ανάλογα εσφαλμένες.. H μέθοδος λοιπόν που ακολουθούμε συνίσταται στο να δημιουργούμε μια θετική νοητική  εικόνα, δια μέσου του οραματισμού και στο να προάγουμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς δρώντας και κινούμενοι “σαν να” διαθέταμε ήδη αυτή την ικανότητα. Συχνά πιστεύουμε ότι η δημιουργική φαντασία είναι ένα ειδικό χάρισμα των ποιητών, των εφευρετών και των φιλοσόφων. Στην πραγματικότητα είναι μια κοινή ανθρώπινη ιδιότητα, που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε  σε απλά και καθημερινά ζητήματα.

Τέταρτη αρχή της ψυχοκυβερνητικής: Αναστολή κάθε κρίσης για 21 ημέρες minimum, ενώ εφαρμόζουμε τις διάφορες τεχνικές οραματισμού (είναι ο μέσος χρόνος που χρειάζεται ένας ασθενής για να συνηθίσει  το νέο πρόσωπο μετά από πλαστική επέμβαση ). Είναι αναγκαίο να έχουμε εμπιστοσύνη στη λειτουργία του δημιουργικού μηχανισμού και να μη τον αδρανοποιούμε ανησυχώντας υπερβολικά για το αποτέλεσμα ή προσπαθώντας να εκβιάσουμε την έκβαση με πολύ συνειδητές πράξεις. Πρέπει να τον αφήσουμε να λειτουργήσει αντί να τον “κάνουμε να λειτουργήσει”. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να κάνουμε λάθος ή να αποτύχουμε προσωρινά. Κάθε βοηθητικός μηχανισμός επιτυγχάνει ένα στόχο προχωρώντας βάσει της δοκιμής -λάθους-διόρθωσης της πορείας. Όλοι οι αυτόματοι μηχανισμοί από τη φύση τους εμπεριέχουν μνήμες περασμένων σφαλμάτων, αποτυχιών, αρνητικές και επώδυνες εμπειρίες, που δεν εμποδίζουν, αλλά συμβάλλουν στη διαδικασία της μάθησης αρκεί να χρησιμοποιούνται σαν πληροφορίες των “αρνητικών αντιδράσεων” και να θεωρούνται αποκλίσεις από το θετικό στόχο που επιθυμούμε να προσεγγίσουμε. Εν τούτοις, από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε ένα λάθος  και πραγματοποιούμε τη διόρθωση είναι εξ ίσου σημαντικό να ξεχνάμε θεληματικά το λάθος και να συγκρατούμε στη μνήμη την προσπάθεια που είχε θετικό αποτέλεσμα. Εάν επιμένουμε στο λάθος ή αισθανόμαστε ένοχοι, συνεχίζοντας να καταδικάζουμε (και να αυτοτιμωρούμε) τον εαυτό μας γι’ αυτό, τότε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, το λάθος ή η αποτυχία γίνονται ο “σκοπός” που προγραμματίζουμε στη μνήμη μας. Ο πιο δυστυχής από τους θνητούς είναι αυτός που επιμένει να αναβιώνει το παρελθόν, επιστρέφοντας με τη φαντασία του, κρίνοντας συνεχώς τα λάθη που διέπραξε και συνεχίζοντας να καταδικάζει τον εαυτό του για τα περασμένα αμαρτήματα. Είμαστε θύματα του συνειδητού εαυτού και της σκέψης, όχι του ασυνειδήτου, γιατί είναι μέσα από τη σκέψη που βγάζουμε συμπεράσματα και επιλέγουμε “τις εικόνες-στόχους” επί των οποίων συγκεντρωνόμαστε. Τη στιγμή που αλλάζουμε τον τρόπο της σκέψης μας και σταματούμε να δίνουμε δύναμη στο παρελθόν, αυτό και τα λάθη του παύουν να έχουν εξουσία πάνω μας. Ο Bertrand Russel στο βιβλίο του “η κατάκτηση της ευτυχίας”, γράφει: «Όπως όλοι οι πουριτανοί, είχα τη συνήθεια να διαλογίζομαι πάνω στις τρέλες μου, πάνω στα αμαρτήματά μου και στις αποτυχίες μου. Θεωρούσα αναμφίβολα τον εαυτό μου ένα μίζερο δυστυχισμένο άτομο. Έμαθα σταδιακά να θεωρώ με περισσότερη αποστασιοποίηση τον εαυτό μου και τα ελαττώματά μου, συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερο την προσοχή μου, σ’ αυτό που με περιστοίχιζε : τον κόσμο, τους διάφορους τομείς της ανθρώπινης γνώσης, τους ανθρώπους που αγαπούσα».
Παρόν και μέλλον εξαρτώνται από την ικανότητα να αποκτήσει κανείς καινούργιες δεξιότητες και ένα νέο τρόπο να ερμηνεύει και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα. Δεν υπάρχει κανένα μέλλον, εάν συνεχίζεις να σκάβεις στο παρελθόν!

Μπορούμε να αναφέρουμε άπειρα παραδείγματα εφαρμογών της ψυχοκυβερνητικής.  Σ’ ένα πείραμα που αφορούσε τη βελτίωση της απόδοσης στο μπάσκετ, μια ομάδα αθλητών που ασκήθηκε νοητικά, οραματιζόμενη να στέλνει με επιτυχία την μπάλα στο καλάθι, βελτίωσε την απόδοσή της σε παρόμοιο ή και μεγαλύτερο βαθμό σε σύγκριση με μια άλλη ομάδα, που ακολούθησε ένα παραδοσιακό τρόπο προπόνησης. Είναι γνωστό ότι οι μεγάλοι πρωταθλητές του σκάκι αφιερώνουν ένα σημαντικό χρόνο της προετοιμασίας τους κάνοντας νοητικές ασκήσεις με φανταστικό αντίπαλο. Ο Artur Schnabel ((April 17, 1882 – August 15, 1951), ο διάσημος Αυστριακός πιανίστας, πήρε μαθήματα πιάνου μόνο για επτά χρόνια. Μισούσε να ασκείται στην αληθινή ταστιέρα. Όταν του ζητήθηκε κάποτε να εξηγήσει γιατί αφιέρωνε τόσο λίγο χρόνο στην πρακτική του εξάσκηση απήντησε: «γιατί κάνω νοητική άσκηση». Ο Alex Morrison, ίσως ο διασημότερος δάσκαλος του golf, στηρίζει την επιτυχία της μεθόδου διδασκαλίας του (στο βιβλίο του “Better Golf without Practice”) στη ακριβή νοητική απεικόνιση της κίνησης πριν την εκτέλεσή της. Δίνει έτσι εντολή στη “μυική μνήμη” του επιτυχημένου κτυπήματος να καθοδηγήσει τις σωστές κινήσεις. Ο Conrad Hilton φανταζόταν να διευθύνει ένα ξενοδοχείο πολύ πριν αυτό συμβεί στην πραγματικότητα, ενώ από μικρός έπαιζε αυτό το  ρόλο. Ο Eduard Mc Goldrick χρησιμοποιεί ευρέως τον θετικό οραματισμό για να βοηθήσει αλκοολικούς να διασχίσουν τη γέφυρα από την παλαιά στην καινούργια ταυτότητα.  Δεν είναι σκόπιμο να χρονοτριβούμε επιζητώντας ασφαλείς θεωρητικές διαβεβαιώσεις. Μόνο η σωστή δοκιμή θα μας πείσει για την αποτελεσματικότητα των αρχών της ψυχοκυβερνητικής.  «Δράσε και θα έχεις τη δύναμη», έλεγε ο Emerson.
Λίγα λόγια  για τον τρόπο που η εικόνα του εαυτού επιδρά πάνω στην υγεία μας .
Είναι γνωστή η αρνητική επίδραση του στρες και της κακής ψυχολογίας πάνω στην υγεία μας,  τόσο σε ότι αφορά την προφύλαξη όσο και στην αντιμετώπιση και την πρόγνωση  διάφορων ασθενειών. Οι σκέψεις μας και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν μπορούν, να μεταβάλλουν την ευαλωτότητα   στις ασθένειες , μέσω ρυθμίσεων στη λειτουργία του νευροφυτικού και του ανοσοποιητικού συστήματος . Έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης μολυσματικών ασθενειών , όγκων, καρδιαγγειακών και μεταβολικών νοσημάτων κλπ.  Ο Χανς Σέλυ (Selye), στη δεκαετία του ’70, διεύρυνε την έννοια του στρες , υποστηρίζοντας ότι αυτό  καθεαυτό δεν είναι παθολογικό, αλλά αποτελεί ένα φυσιολογικό μηχανισμό προσαρμογής, που επιστρατεύει ζωτικές ενέργειες για να αμυνθούμε από διαφορετικά και παρατεταμένα είδη στρεσογόνων ερεθισμάτων, όπως φυσικών (τραυματισμοί,), ψυχολογικών, κοινωνικών  και περιβαλλοντικών . Ο Σέλυ διέκρινε τρεις φάσεις στο «Γενικό Σύνδρομο προσαρμογής» του. Την αρχική  φάση του συναγερμού. Την φάση προσαρμογής που ενεργοποιείται εάν η ενόχληση είναι διαρκής και στην οποία παράγεται η μέγιστη νευροενδοκρινική προσπάθεια για την  αποκατάστασης της διαταραχθείσας ομοιοστατικής ισορροπίας . Τέλος, εάν αποτύχει η αποκατάσταση  επέρχεται ηεξάντληση, δηλαδή η κατάρρευσης των αμυντικών συστημάτων και η εμφάνιση της ασθένειας. Αυτή είναι στην πραγματικότητα μια θεωρία προφανώς πολύ άκαμπτη και στερεότυπη , που στηρίζεται σε μια σειρά λεπτομερών παρατηρήσεων   που έγιναν σε πειραματόζωα και  δεν ταιριάζει πλήρως με την πραγματικότητα του υποκειμενικού κόσμου του ανθρώπου .
Αρκετές μελέτες επιβεβαιώνουν ότι διαφορετικοί άνθρωποι που εκτίθενται στο ίδιο ερέθισμα , αντιδρούν επίσης πολύ διαφορετικά , τόσο από την άποψη της φυσιολογικής αντίδρασης , όσο και από εκείνη του  ψυχολογικού βιώματος .  Για τους γνωσιακούς ψυχολόγους , ανάμεσα στο δυνητικά στρεσογόνο ερέθισμα και την  νευροενδόκρινη απάντηση μεσολαβεί η υποκειμενική εκτίμηση της απειλής.  Έτσι , ο καθένας από εμάς , δεν είναι εκτεθειμένος  παθητικά σε οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα, αλλά συνεχώς φιλτράρει και ερμηνεύει τα πάντα που του συμβαίνουν.  Επομένως, ανάλογα με το είδος του νοήματος  που προσδίδουμε σε κάθε ερέθισμα , θα ενεργοποιηθεί ή δεν θα  ενεργοποιηθεί , μια στρεσογόνος αντίδραση ,διαφορετικού μεγέθους και διάρκειας , και θα βιωθούν διαφορετικοί συνδυασμοί των συναισθημάτων. Με λίγα λόγια , η αντίδραση στο στρες είναι μια ενεργητική διαδικασία , υποκειμενική , κάθε άλλο παρά αυτόματη και ποτέ πανομοιότυπη.  Από την ψυχολογική πλευρά υπάρχει πάντα μια ερμηνεία του ερεθίσματος που είναι απολύτως υποκειμενική.
Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε  τη σημασία της λεγόμενης φάσης της αντιμετώπισης, αναπροσαρμογής (cope ,κώουπ, coping : αγγλικός όρος , προϋποθέτει την ενεργό και συστηματική αναδιάρθρωση των γνωστικών σχημάτων). Είναι αυτή που μας επιτρέπει , όταν είναι αποτελεσματική , να επανεξετάσουμε  το αγχωτικό γεγονός από μια άλλη σκοπιά . Βλέπουμε ότι , σε σύγκριση με τον ίδιο αγχωτικό γεγονός , π.χ. μια διάγνωση καρκίνου , άτομα παρόμοια από πολλές απόψεις , ( φύλο, ηλικία , κοινωνικο – οικογενειακή κατάσταση , τον τύπο και το στάδιο του όγκου ) , αντιδρούν με πολύ διαφορετικούς τρόπους : υπάρχουν εκείνοι που απελπίζονται, αυτοί που κλείνονται στον εαυτό τους, αυτοί που γίνονται υπερδραστήριοι, εκείνοι που αναδιοργανώσουν με σύνεση τη ζωή τους , αυτοί που γίνονται πικρόχολοι προς τους πάντες και τα πάντα , αυτοί που ασπάζονται μια θρησκεία, αυτοί που γίνονται μεγαλόψυχοι και ενεργοποιούνται στον εθελοντισμό κ.λπ. Το πως θα επεξεργαστούν οι άνθρωποι την εκάστοτε πρόκληση και πίεση εξαρτάται συνεπώς από την εικόνα που έχουν σχηματίσει για τον εαυτό τους . Αν αισθάνονται αρκετά δυνατοί να αντέξουν και να νικήσουν τις δυσκολίες ή αν αντίθετα υιοθετούν μια στάση αποτυχίας και μοιρολατρίας. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο παρεμβαίνει η γνωσιακή ψυχοθεραπεία . Βοηθάει το άτομο να δει τα γεγονότα από άλλη οπτική γωνία και να αλλάξει την τελική ερμηνεία που δίνει, να απαλλαγεί από την αρνητική αξιολόγηση των προσωπικών δυνάμεων και τις δυσμενείς προβλέψεις . Mε τον τρόπο αυτό απελευθερώνονται και κινητοποιούνται οι θεραπευτικές δυνάμεις του οργανισμού.  Πολλοί θα έχετε ακούσει για το φαινόμενο placebo,…ή της θετικής προσμονής. Είναι αξιοσημείωτο ότι στην διπλή τυφλή μέθοδο για την δοκιμασία της αποτελεσματικότητας ενός φαρμάκου το placebo έχει ένα θετικό αποτέλεσμα γύρω στο 40 με 45%! Τι θα γινόταν αν μαζί με την φαρμακευτική ουσία συνδυάζαμε τη δύναμη της αυθυποβολής; Υπάρχει όμως και το αντίθετό του, το φαινόμενο ή αποτέλεσμα nocebo και παράγεται από την αρνητική πρόβλεψη. Ο εγκέφαλος, όπως είδαμε,  δεν μπορεί υποσυνείδητα να διακρίνει ένα γεγονός από μια αυθυποβολή  και αντιδρά με τον ίδιο τρόπο ! Κάθε ιδέα που καταλαμβάνει  το νου, μετατρέπεται από το σώμα σε πραγματικότητα. Θυμηθείτε τη δύναμη ελέγχου πάνω στο σώμα που εξασκούν μερικοί γυμνασμένοι γιόγκις, ή τα θαυμαστά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι σε βαθιά ύπνωση, και τα φαινόμενα της υστερικής παράλυσης και της υστερικής τύφλωσης που σηματοδότησαν την αφετηρία της ψυχανάλυσης . Ο Emile Coué ( 1857 – July 2, 1926), Γάλλος ψυχοθεραπευτής εφηύρε συστηματοποιημένα την διαδικασία του placebo effect, με την ανάπτυξη της αισιόδοξης, θεραπευτικής αυθυποβολής του. Παρατήρησε ότι οι ασθενείς που τους χορηγούσε ένα φάρμακο (ήταν ο ίδιος φαρμακοποιός) και που εκθείαζε την αποτελεσματικότητά του, είχαν καλύτερη  πορεία από άλλους ασθενείς που λάμβαναν το ίδιο φάρμακο χωρίς εκθειασμό! Ο Coué στις αρχές του προηγούμενου αιώνα γιάτρεψε εκατοντάδες ασθενείς από διάφορες, ήπιες και βαριές ασθένειες με έναν συνδυασμό ύπνωσης, οραματισμού και επανάληψης θετικών  φράσεων. Το  μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στη συνειδητή αποδοχή της ιδέας (πίστη) από τον ασθενή. Η διαφορά της ψυχοθεραπείας από την αυθυποβολή είναι ότι η αλλαγή είναι πιο συνειδητή και σταθερή σε βάθος χρόνου, αφού αλλάζει τους  βασικούς προγραμματισμούς του ατόμου. Σε αντίθετη περίπτωση, αν οι αυθυποβολές συγκρούονται μα τις δομικές , πεποιθήσεις αυτό που ο Cοué, ονομάζει «self-conflict» (εσωτερική σύγκρουση), το αποτέλεσμα είναι πενιχρό έως αντίθετο από το προσδοκώμενο! Αλλάζοντας λοιπόν τις πεποιθήσεις που διαμορφώνουν την εικόνα του εαυτού σε θέματα υγείας μπορούμε να επιτύχουμε  εντυπωσιακά αποτελέσματα.

http://psycosynthesis.blogspot.com/2014/04/blog-post.html

Το ηλιακό πλέγμα και η επιρροή του

Με τον όρο «ο ήλιος του ανθρώπου» εννοείται το κέντρο της προσωπικής μας δύναμης και αυτόν ακριβώς τον ήλιο συμβολίζει το κέντρο του ηλιακού πλέγματος.
Είναι το τρίτο ενεργειακό μας κέντρο, η γέφυρα ,που ενώνει και επικοινωνούμε με την εξωτερική πραγματικότητα και την εσωτερική μας αλήθεια. Ο συναισθηματικός μας κόσμος εκφράζεται από αυτό το κέντρο. Χρωματίζει την ζωή και μας βοηθά να εκφράσουμε την προσωπική μας δύναμη και την προσωπικότητά μας. Είναι το αστρικό, συγκινησιακό μας σώμα και ο μαγνητικός πυρήνας για την δημιουργική μας έκφραση και των σχέσεων που έλκουμε και πραγματοποιούμε.
Ονομάζεται και συναισθηματικός εγκέφαλος και είναι σχεδόν το αντίγραφο εκείνου που έχουμε στο κεφάλι και δεν χρησιμεύει μόνο για την πέψη.
Έχει μνήμη. Αποθηκεύει όλα τα συναισθήματά, τα όνειρα και τις επιθυμίες μας και αναπτύσσει τις δικές του νευρώσεις. Oι προσκολίσεις, οι εμμονές, αυτά που αγαπάμε, ακόμα και τα πράγματα που δεν μας αρέσουν, καθορίζονται από αυτό το κέντρο. Είναι υπεύθυνο για τις αυθόρμητες και ασυνείδητες αποφάσεις μας, άρα παίζει σημαντικό ρόλο στην χαρά, την λύπη μας.
Επίσης Σχετίζεται με τον Μεταβολισμό και την Πέψη
Επηρεάζει Τον Νου
Εκφράζει την Δύναμη, τη Θέληση και το Μπορώ.
Χρώμα του το κίτρινο
Στοιχείο του η φωτιά
Η ανισορροπία αυτού του κέντρού μπορεί να εκδηλωθεί. με αλαζονεία, με επιθυμία να χειραγωγούμε και να καταπιέζουμε.

Εκφράζουμε κριτική και επίκριση. Αναστολές και φόβους. Έχουμε ανησυχία και μη ικανοποίηση. Επίσης οδηγεί στην εκδήλωση θυμού,
παραπόνων και απαιτήσεων, από τους γονείς μας και τον γύρω κόσμο. Ειδικά ο Θυμός μπορεί να μείνει παγιδευμένος εδώ, για πολλά χρόνια. Μπορεί επίσης να εκφραστεί σύγχυση μεταξύ της έκφρασης του λόγου, της σκέψης και των πράξεων μας.
Η χαρά στη ζωή μας απουσιάζει και μπορεί να εκδηλωθούν κρίσεις κατάθλιψης.
Η θέση του στο σώμα μας είναι η περιοχή του Στομάχου ανάμεσα από τον Αφαλό και το διάφραγμα
μεταξύ 12ου θωρακικού και 1ου οσφυϊκού σπονδύλου. Είναι ένα δικτυωτό πλέγμα από νεύρα που περιβάλει, όλη την πεπτική οδό μέχρι το ορθό έντερο.
Όργανα και λειτουργίες που επηρεάζει είναι , το Στομάχι, το Πάγκρεας, το Συκώτι, το σπλήνα, τα Επινεφρίδια, την ουροδόχο κύστη, το Νευρικό Σύστημα, το Λεπτό έντερο και μέρος του παχέως, το μεσαίο τμήμα της σπονδυλικής στήλης, την κυκλοφορία του αίματος, την αναπνοή και την πέψη. Έτσι μπορεί να εκδηλωθεί Έλκος στομάχου και των εντέρων, Πέτρες στη χοληδόχο κύστη, Διάρροια, Δυσκοιλιότητα, Παγκρεατίτιδα, Διαβήτης, Σπαστική κολίτιδα, αλλά και τα Νευρικά προβλήματα μπορούν να αποδοθούν στην έλλειψη ισορροπίας του. Δηλ επηρεάζει το νοητικό, το συναισθηματικό και κατ’ επέκταση, το φυσικό μας φορέα.

Κι όμως, διαθέτει μια μεγάλη φαρμακοποιία και καθώς συνδέεται με όλα τα όργανα και με όλα τα κύτταρα, μπορεί να επανορθώσει το κάθε τι.
Είναι μια αίθουσα που διαθέτει πολλές εκπλήξεις, προκλήσεις και μαθήματα, για αποδεσμεύσεις, θεραπεία και εξέλιξη.

Ένα ισορροπημένο Ηλ.πλέγμα, μπορεί να λύσει πάρα πολλά προβλήματα. Εδώ Ανακαλύπτεται και Αναπτύσσεται, η Αυτοεκτίμηση, ο Αυτοσεβασμός και η Αυτοπειθαρχία. Εκφράζεται η ικανότητα αντιμετώπισης των δυσκολιών, το θάρρος ανάληψης ευθυνών, η Γενναιοδωρία, το χιούμορ και η Διαισθητική μας φωνή.
Μας βοηθάει να πετύχουμε τους στόχους μας και να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας.
Έτσι, αλλάζουν τα νευρικά μηνύματα και η χημεία του οργανισμού. Εκπέμπουμε υγεία Εκφράζουμε χαρά ,εσωτερική δύναμη και Σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Έχουμε κατανόηση και αποδοχή. Γινόμαστε Δημιουργικοί, Διορατικοί, Ανεξάρτητοι και Υπομονετικοί. Εκπέμπουμε φως και ηρεμία και αυτή η κατάσταση γίνεται ασπίδα προστασίας από εξωτερικούς αρνητικούς παράγοντες Νιώθουμε Αυτοπεποίθηση και ανοίγει ο δρόμος για την πραγμάτωση των στόχων μας. Ένα φωτεινό και καθαρό Ηλιακό Πλέγμα μπορεί να γίνει ένα, φωτεινό και ανοδικό σκαλοπάτι εξέλιξης.
Στην πορεία της ζωής μου, αποφάσισα να ταξιδέψω μέσα σε αυτή την αίθουσα των συναισθημάτων. Να γνωρίσω και τις δύο όψεις αυτού του νομίσματος. Να ανακαλύψω πίσω από τα σκοτεινά του σημεία το φως που τρεμόπαιζε, μαζί με τα δώρα που είχε για μένα. Είναι σαν ένας κύκλος με γρανάζια που καθώς τα γυρίζεις αλλάζει η οπτική εικόνα και έννοια των πραγμάτων στη ζωή μας .
Η επιρροή του Ηλ πλέγματος κυριαρχούσε στη ζωή μου για πολλά χρόνια. Με κτυπούσε αλύπητα, με πονούσε, με πλήγωνε με. Αυτό με οδήγησε στην απόφαση να κάνω ένα μακροβούτι μέσα μου

και να ανακαλύψω την αληθινή και καθαρή πραγματικότητα του Εαυτού μου .Την ηρεμία και τη δύναμη. Την εσωτερική εκείνη κατάσταση της βαθιάς γαλήνης. Γιατί η ηρεμία είναι στην ουσία η πηγή της δύναμης και της δυναμικής ελεύθερης έκφρασης, η λύση πολλών προβλημάτων και η θεραπεία πολλών ασθενειών.
Με τη ρεφλεξολογία έκανα κι άλλο χώρο μέσα μου Φωτίζοντας και Δυναμώνοντας και άλλα σημεία (Γιατί όσο ψάχνεις βρίσκεις). Η Αυτοεκτίμηση και ο Σεβασμός είναι δυνατά εφόδια. Είμαι ένα μεγάλο παιδί που απολαμβάνει το δώρο της ζωής και έχω τη δύναμη να ονειρεύομαι. Πατώ γερά στα πόδια μου. Ξέρετε, το πρώτο σημείο που ένοιωσα πόνο στις πατούσες μου με την πρακτική, ήταν αυτό του Ηλ. πλέγματος. Στην πορεία συνειδητοποίησα, ότι Ό,τι μας πονάει είναι ζωντανό. Είναι η φωνή που ζητάει φροντίδα, κατανόηση και έκφραση.

Προσωπική εμπειρία – Γόνατα
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια προσωπική μου εμπειρία. Μετά από τροχαίο ατύχημα πριν από 20 περίπου χρόνια ξεκίνησα να έχω πρόβλημα στα γόνατά μου. Από τις κακώσεις απέκτησα έσω μηνίσκο ο οποίος με την κούραση και την πάροδο του χρόνου μου δημιουργούσε καθημερινά προβλήματα και δυσκολίες. Με πίστη στη Ρεφλεξολογία και καθημερινή πρακτική στον εαυτό μου (για λίγα λεπτά κάθε μέρα) άρχισα μέσα στο πρώτο τρίμηνο να νιώθω αισθητή βελτίωση στους πόνους. Ήμουν σίγουρη ότι ολοκληρώνοντας αυτό τον δρόμο, τα γόνατά μου δεν θα με πονούσαν πια, γιατί συμπλήρωνα τον δρόμο που θέλω να ακολουθήσω. Τώρα είμαι απαλλαγμένη εντελώς από αυτούς τους πόνους.

Η ρεφλεξολογία σαν ολιστική θεραπευτική ,ενεργεί για την ισορροπία και των τριών φορέων μας. Όλα τα κλειδιά είναι επάνω μας, φτάνει να αποφασίσουμε να κάνουμε το κλικ και να δούμε τι συμβαίνει πίσω από όλα αυτά που μας απασχολούν. Ο ρεφλεξολόγος είναι επισκέπτης στον προσωπικό μας χώρο. Με εμπιστοσύνη, του δίνουμε όσο χώρο εμείς του επιτρέπουμε για να εργαστεί.
Ενεργοποιώντας την περιοχή του ηλ.πλέγματος με απαλές πιέσεις και βαθιές ρυθμικές αναπνοές, το σώμα χαλαρώνει, ηρεμεί το νευρικό σύστημα, ισορροπούν τα συναισθήματα και η διχοτόμηση του νου. Οι ορμόνες και οι χυμοί του σώματος διαχέονται και γλυκαίνουν τον οργανισμό. Όλα τα όργανα παίρνουν οξυγόνο και συνεργάζονται για την υγεία.
Ο δέκτης χαλαρώνει, ηρεμεί, ξεκουράζεται. Μπορεί να νοιώσει χαρά, ευεξία, συγκίνηση, την ανάγκη να μοιραστεί κάποιο πρόβλημα που τον απασχολεί, ή να πάρει αποφάσεις για να κάνει πράγματα που ήθελε από καιρό. Μπορεί να αποκτήσει περισσότερη κατανόηση, αποδοχή και αγάπη για τον εαυτό του και τους άλλους. Χειρίζεται με περισσότερη ηρεμία τα προβλήματα που τον απασχολούν. Αισθάνεται ότι κάτι τακτοποιείται μέσα του. Γιατί ο ρεφλεξολόγος κάνει χώρο, ώστε η ενέργεια να βρει τον δρόμο της και να συμβεί αυτό που χρειάζεται.
Στη συνέχεια, η θετική σκέψη, η αυτοπαρατήρηση και ο διαλογισμός συνθέτουν το παζλ της επανασύνδεσης και της αρμονική λειτουργίας του ατόμου.
Η απόφαση λοιπόν είναι δικιά μας. Ας δώσουμε στον εαυτό μας την απαιτούμενη προσοχή. Ας αναρωτηθούμε: Τι συμβαίνει στο σώμα μας και γιατί; Τι σκέψεις
κάνουμε , τι συναισθήματα εκφράζουμε; Να αναλάβουμε με θάρρος να ακούσουμε τι έχει να μας πει και να του επιτρέψουμε να μας αποκαλύψει, τα δώρα που έχει για μας. Να σταματήσουμε τις επαναλήψεις και τη στασιμότητα στη ζωή μας, ώστε να εκφραστεί η δημιουργικότητα και η αυτοθεραπευτική μας δύναμη. Γιατί όλοι μας έχουμε αυτή την φλόγα Αρκεί να ενεργοποιηθεί.
Θεραπεύω σημαίνει Υπηρετώ, Φροντίζω, κατανοώ, ασχολούμαι με ζήλο και επανορθώνω.
Ο Θεραπευτής Στρέφεται πρώτα μέσα του, ζητά καθοδήγηση και την αποκατάσταση, χωρίς να περιμένει κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Και η ενέργεια ακολουθεί την πρόθεση, είναι νόμος της φύσης. Με αυτή την θέση, ο Ρεφλεξολόγος εργάζεται σε συγκεκριμένα σημεία στα πέλματα, που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες περιοχές του σώματος, χαλαρώνοντας αρχικά το φυσικό, το συναισθηματικό και το νοητικό φορέα. Ο δέκτης αποφασίζει ελεύθερα, να αναλάβει την ευθύνη της θεραπείας του εαυτού του. Και τότε, κάτι μπορεί να συμβεί.

Ο καθένας είναι μοναδική οντότητα και τα μηνύματα καθώς και ο χρόνος ανακούφισης είναι μοναδικός. Ας δώσουμε χώρο στον εαυτό μας με το ολιστικό άγγιγμα της ρεφλεξολογίας. Μας αξίζει να είμαστε υγιείς, χαρούμενοι και δημιουργικοί. Να απολαμβάνουμε την ζωή, Να εκφράζουμε το φως και την αγάπη που έχουμε μέσα μας. Είναι δικιά μας απόφαση. Είναι στα χέρια μας.
Θέλω να ευχαριστήσω πρώτα τον Εαυτό μου, για τη δύναμη που μου δίνει να ακολουθώ τον δρόμο την καρδιάς μου, στο ρεύμα της ψυχής μου.
Ευγνωμονώ τους δασκάλους μου, που φώτισαν την ψυχή και τον δρόμο της ζωής μου.
Ευχαριστώ τον γιό μου που έγινε συνοδοιπόρος στην απόφασή μου, με υπομονή και κατανόηση.
Ευχαριστώ τους φίλους μου που με στήριξαν και με ενθάρρυναν.
Ευχαριστώ την ομάδα για την αγάπη και την αποδοχή τους.
Τέλος ευχαριστώ με όλο μου τον εαυτό, την δασκάλα μου την κα Ευφροσύνη Στραβελάκη, που με τόση αγάπη, αφοσίωση και δύναμη, δίδαξε την θεραπευτική μέθοδο της ρεφλεξολογίας, αλλά και την ουσία της, δηλαδή τη θέση και την επαφή πρώτα με τον εαυτό μας και μετά το άγγιγμα και την επαφή με τον δέκτη, που γίνεται προέκταση του εαυτού μας. Τότε θεραπευόμενος και θεραπευτής συνάπτουν επαφή, συνεργάζονται, παίρνουν και δίνουν, από την συνεχόμενη οντολογική θεραπευτική ροή που διέπει τα πάντα.