Οι ταινίες που θα ξεχωρίσουν στους Κινηματογράφους το 2016

 

Μετά την Κινηματογραφική Ανασκόπηση του 2015, που πραγματοποιήθηκε μέσα από το διπλό Αφιέρωμα στις είκοσι (20) καλύτερες ταινίες της χρονιάς που ολοκληρώθηκε – Μέρος ‘Α και Μέρος ‘Β– στο σημερινό μας Αφιέρωμα προσπαθούμε να ατενίσουμε το νέο έτος με αισιοδοξία και παρουσιάζουμε αναλυτικά, δεκατρείς από τις ταινίες που θα συζητηθούν κατά την κυκλοφορία τους στις Κινηματογραφικές Αίθουσες. (Διαβάστε επίσης: Τι θα δούμε στις Κινηματογραφικές Αίθουσες το 2016; Μέρος 2ο)

Η νέα χρονιά μας φέρνει πολυσυζητημένες ταινίες. Ταινίες δημιουργών, όπως η «Επιστροφή» (The Revenant) τουΑλεχάντρο Γκ. Ινιαρίτου, το «Steve Jobs» τουΝτάνι Μπόιλ, «Οι Μισητοί Οκτώ» (The Hateful Eight) του Κουέντιν Ταραντίνο, αλλά και το «Hail, Caesar!» των αδερφών Κοέν.

Αρκετές από τις ταινίες, θα μας απασχολήσουν και στα επικείμενα Όσκαρ, ενώ πολλές εξ αυτών έχουν ήδη αποσπάσει υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες. Όπως το εντυπωσιακό «Spotlight» του Tom McCarthy, το βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα «The Big Short» (Το Μεγάλο Σορτάρισμα) του ΄Ανταμ ΜακΚέι και «Το Κορίτσι από τη Δανία» (The Danish Girl) του Τομ Χούπερ.

Σε όλες τις ταινίες που παρουσιάζονται, ακολουθεί το σχετικό trailer – στις περισσότερες περιπτώσεις είναι το επίσημο ελληνικό βίντεο – καθώς και οι ημερομηνίες κυκλοφορίας των ταινιών στις κινηματογραφικές αίθουσες, οι οποίες έχουν ανακοινωθεί από τις εταιρείες διανομής, αλλά η τήρηση του προγραμματισμού, βρίσκεται στη διακριτική τους ευχέρεια.

Τέλος, η νέα χρόνια μας επιφυλάσσει και δυνατάblockbuster που μας έρχονται παραδοσιακά από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και χαρακτηριστικά, παρουσιάζουμε δύο εξ αυτών,το «X-Men: Απόκαλιψ»(X-Men: Apocalypse) του Μπράιαν Σίνγκερ και το«Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης»(Batman v Superman: Dawn of Justice) του Ζακ Σνάιντερ.

– Η Επιστροφή / The Revenant
Εταιρεία Διανομής: Odeon
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 21 Ιανουαρίου

Βαθιά στην αχαρτογράφητη, άγρια φύση της Αμερικής, o κυνηγός Χιου Γκλας (Λεονάρντο ΝτιΚάπριο) βρίσκεται βαριά τραυματισμένος και εγκαταλελειμμένος από ένα μέλος της ομάδας του, τον προδότη Τζον Φιτζέραλντ (Τομ Χάρντι). Με ακλόνητη θέληση ως μοναδικό όπλο απέναντι στους κινδύνους, ο Γκλας περιπλανιέται σ’ ένα φοβερά εχθρικό περιβάλλον, μέσα στον αδίστακτο χειμώνα και περιτριγυρισμένος από εχθρικές φυλές, σε μια αδιάκοπη περιπέτεια αναζήτησης και επιβίωσης. Στόχος του: η εκδίκηση εναντίον του Φιτζέραλντ.

Εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία, «Η Επιστροφή – The Revenant» φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του καταξιωμένου και βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου («Birdman», «Babel»).Τέσσερις υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες, στις κατηγορίες:

  • Καλύτερης Ταινίας – Δραματική
  • Καλύτερης Σκηνοθεσίας (Αλεχάντρο Γκ. Ινιαρίτου)
  • Καλύτερου Α’ Ανδρικού Ρόλου – Δράμα (Λεονάρντο ΝτιΚάπριο)
  • Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής (Ρουίτσι Σακαμότο και Άλβα Νότο)

Διαβάστε επίσης:
Στο «Birdman» το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας
Το υπέροχο «Birdman» του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου
Οι Υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες
Αποκλειστικό κλιπ από τη νέα ταινία του Ινιαρίτου με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο

– Steve Jobs
Εταιρεία Διανομής: UIP Greece
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 21 Ιανουαρίου

O Μάικλ Φασμπέντερ – υποψήφιος για Όσκαρ ‘Β Ανδρικού Ρόλου στην υπέροχη ταινία «12 Χρόνια Σκλάβος» (12 Years a Slave), τον οποίο πρόσφατα απολαύσαμε και στο φιλμ «Macbeth» – αναλαμβάνει να ενσαρκώσει ένα πρόσωπο-σταθμό για τον 20ο αιώνα, τον ιδιόρρυθμο γκουρού της τεχνολογίας και ιδρυτή του κολοσσού που ακούει στο όνομα Apple. Ο Στιβ Τζομπς, αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη δημιουργία εργαλείων που θα βελτίωναν την επικοινωνία των ανθρώπων, αλλάζοντας για πάντα την ανθρωπότητα, με τις ανάλογες όμως συνέπειες. Το φιλμ έχει επίσης αποσπάσει τέσσερις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ – δημιουργός των ταινιών: Trainspotting (1996), 28 Days Later… (2002),Slumdog Millionaire (2008) και 127 Hours (2010) – επιστρέφει με τη νέα του ταινία. Τον Στιβ Τζομπς ενσαρκώνει ο αξιόλογος ηθοποιός Μίκαελ Φασμπέντερ, ενώ στο καστ συναντάμε ακόμα τους: Κέιτ Γουίνσλετ, Σεθ Ρόγκεν, Σάρα Σνουκ, Κάθριν Γουότερστον, Τζεφ Ντάνιελς, Μάικλ Στούλμπαργκ, Βανέσα Ρος, Τζον Ορτίζ. Η νέα κινηματογραφική βιογραφία του Στιβ Τζομπς, ανήκει στον βραβευμένο με Όσκαρ για την ταινία «The Social Network», Άαρον Σόρκιν, ο οποίος την εμπνεύστηκε, βασισμένος στο αμφιλεγόμενο, μπεστ σέλερ βιβλίο του Γουόλτερ Άιζακσον αναφορικά με τον ιδρυτή της Apple. Ο βραβευμένος με Όσκαρ Ντάνι Μπόιλ, υπογράφει τη σκηνοθεσία, σχολιάζοντας σχετικά:

«Μόλις διάβασα το σενάριο ήξερα πως ήθελα να το κάνω ταινία. Δε μοιάζει με τίποτα από όλα όσα έχω κάνει στο παρελθόν. Ο χαρακτήρας που έγραψε ο Άαρον είναι Σαιξπηρικών προδιαγραφών. Όλοι και όλα περιστρέφονται γύρω του. Για κάποιους αποτελεί ίνδαλμα και του είναι πιστά αφοσιωμένοι. Άλλοι τον θεωρούν τέρας. Το σίγουρο είναι πως είναι εκείνος που άλλαξε τον τρόπο επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, μολονότι ο ίδιος ήταν δυσλειτουργικός στην επικοινωνία. Κατόρθωνε να κάνει δημιουργικούς ανθρώπους και ομάδες. Ήταν καταπληκτικός στο να μεταμορφώνει τους ανθρώπους […] Πρόκειται για ένα ιμπρεσιονιστικό πορτραίτο. Πολλές ιδέες προήλθαν από την αληθινή ζωή, άλλες είναι δημιούργημα της φαντασίας του σεναριογράφου, αλλά το φιλμ είναι αφαιρετικό κι επικεντρώνεται σε τρεις χαρακτηριστικές στιγμές στη ζωή και την καριέρα του Τζομπς, και ειδικότερα στο τι προηγήθηκε αυτών. Πρόκειται για το λανσάρισμα του Macintosh (1984), του ΝeΧΤcube (1988) και του iMac.»

– Οι Σουφραζέτες / Suffragette
Εταιρεία Διανομής: Seven Films
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: Φεβρουάριος

Η ιστορία του κινήματος υπέρ του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Οι Σουφραζέτες δεν προέρχονταν από αριστοκρατικές τάξεις, ήταν εργαζόμενες γυναίκες που συνειδητοποίησαν ότι η ειρηνική διαμαρτυρία δεν έφερνε αποτελέσματα. Στραμμένες στη βία ως τη μόνη διέξοδο, ήταν έτοιμες να χάσουν τα πάντα στον αγώνα τους για ισότητα. Η Μοντ είναι μία από αυτές. Ο αγώνας της για αξιοπρέπεια μοιάζει με θρίλερ, αλλά είναι ταυτόχρονα συγκινητικός και θα εμπνεύσει πολλές γενιές γυναικών στην πορεία του.

Η ταινία έναρξης του 59ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου (London Film Festival), είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία της Σάρα Γκάβρον – Brick Lane (2007) – με πρωταγωνιστές τους: Κάρεϊ Μάλιγκαν, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Αν Μαρί Νταφ, Μπρένταν Γκλίσον, Μπεν Γουίσο και Μέριλ Στριπ.

– Οι Μισητοί 8 / The Hateful 8
Εταιρεία Διανομής: Odeon
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 7 Ιανουαρίου

Στους «Μισητούς Οκτώ», έξι ή οχτώ ή δώδεκα χρόνια μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, μία άμαξα διασχίζει σαν αστραπή το χειμωνιάτικο τοπίο του Ουαϊόμινγκ. Οι επιβάτες, ο κυνηγός επικηρυγμένων Τζον Ρουθ (Κερτ Ράσελ) και η «Φυγάς» Ντέιζι Ντόμεργκιου (Τζένιφερ Τζέισον Λι), πηγαίνουν στην πόλη Red Rock, όπου ο Ρουθ, γνωστός στα μέρη αυτά ως ο «Κρεμάλας», σκοπεύει να φέρει την Ντόμεργκιου ενώπιον της δικαιοσύνης. Στον δρόμο, συναντούν δύο ξένους: τον ταγματάρχη Μαρκίς Ουόρεν, έναν μαύρο πρώην στρατιώτη του στρατού των Βορείων που πλέον έχει γίνει διαβόητος «Κυνηγός Κεφαλών» (Σάμιουελ Λ. Τζάκσον) και τον Κρις Μάνιξ (Ουόλτον Γκόγκινς), έναν Νότιο αντάρτη που υποστηρίζει ότι είναι ο νέος «Σερίφης» της πόλης.

Χάνοντας τον δρόμο τους στη χιονοθύελλα, ο Ρουθ, η Ντόμεργκιου, ο Ουόρεν και ο Μάνιξ, αναζητούν καταφύγιο σε μία στάση για άμαξες σε κάποιο ορεινό πέρασμα. Όταν φτάνουν εκεί, συναντούν όχι την ιδιοκτήτρια αλλά τέσσερα άγνωστα πρόσωπα. Ο «Μεξικάνος» Μπομπ (Ντέμιαν Μπιχίρ), ο οποίος φροντίζει την στάση όσο η ιδιοκτήτρια επισκέπτεται τη μητέρα της, έχει αποκλειστεί εκεί με τον «Ανθρωπάκο» Οσβάλντο Μομπρέι (Τιμ Ροθ), τον «Κρεμάλα» του Red Rock, τον «Γελαδάρη» Τζο Γκέιτζ (Μάικλ Μάντσεν) και τον Στρατηγό του στρατού των Νοτίων, τον «Νότιο» Σάνφορντ Σμίδερς (Μπρους Ντερν). Καθώς η χιονοθύελλα τυλίγει την ορεινή στάση, οι οκτώ ταξιδιώτες μας συνειδητοποιούν ότι δεν θα είναι και τόσο εύκολο να φτάσουν τελικά στο Red Rock.

Αν σας έλειψαν οι απολαυστικοί διάλογοι, η ευφάνταστη σκηνοθεσία, οι πρωτότυποι χαρακτήρες και φυσικά το άφθονο αίμα που χαρακτηρίζει τις ταραντινικές δημιουργίες, μόλις λίγες ημέρες υπομονής απομένουν μέχρι να απολαύσουμε τη νέα δουλειά του Κουέντιν Ταραντίνο. Στο «The Hateful Eight», μία ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων, που αποτελείται από κυνηγούς επικηρυγμένων, φυγάδων και ανθρώπων του νόμου, βρίσκουν καταφύγιο σε μια ορεινή στάση κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας και μπλέκονται σε μία πλεκτάνη προδοσίας και απάτης. Θα καταφέρουν να επιβιώσουν;

Μετά το «Django Unchained »(Django ο Τιμωρός) του 2013, ο Κουέντιν Ταραντίνο, επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Σάμιουελ Λ.Τζάκσον, Κερτ Ράσελ, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Ουόλτον Γκόγκινς, Ντέμιαν Μπιχίρ, Τιμ Ροθ, Οσβάλντο Μομπρέι, Μάικλ Μάντσεν, Μπρους Ντερν και Τσάνινγκ Τέιτουμ. Η ταινία έχει αποσπάσει τρεις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, στις Κατηγορίες: Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Τζένιφερ Τζέισον Λι, Καλύτερου Σεναρίου για τον Κουέντιν Ταραντίνο και Καλύτερης Μουσικής για τον σπουδαίο Έννιο Μορικόνε.

Διαβάστε επίσης:
Έρχονται οι «Μισητοί Οκτώ» του Κουέντιν Ταραντίνο

– Το Μεγάλο Σορτάρισμα / The Big Short
Εταιρεία Διανομής: UIP Greece
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 7 Ιανουαρίου

Στα τέλη του 2008 έσκασε η φούσκα της αμερικάνικης κτηματαγοράς. Οι τιμές των σπιτιών, που είχαν εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη, κατέρρευσαν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Μαζί τους συμπαρέσυραν και την παγκόσμια οικονομία, οδηγώντας στη χειρότερη κρίση των τελευταίων ογδόντα ετών. Πώς όμως ένα μεμονωμένο γεγονός οδήγησε σ’ ένα γενικευμένο, παγκόσμιο «κραχ»; Και υπήρχαν άραγε κάποιοι που ωφελήθηκαν από αυτό;

Ο συγγραφέας Michael Lewis, με πολύ χιούμορ, γράφει την ιστορία και αναπτύσσει τους ιδιόμορφους αυτούς χαρακτήρες που, ενώ όλοι αγόραζαν σαν τρελοί, εκείνοι σόρταραν – πόνταραν δηλαδή στην πτώση της αξίας συγκεκριμένων τίτλων: ένας αθυρόστομος αναλυτής, ένας αντικοινωνικός γιατρός με ταλέντο στα οικονομικά, δυο μάλλον άφραγκοι πιτσιρικάδες που έστησαν επενδυτικό κεφάλαιο στο γκαράζ του σπιτιού του. Η ξεροκεφαλιά και η μονομανία τους να ακολουθούν – παρά το χλευασμό που εισέπρατταν απ’ τους «ειδήμονες» του χώρου – τη φωνή της λογικής, η οποία τους έλεγε ότι η αγορά είναι μια φούσκα που όπου να ‘ναι σκάει και τελικά δικαιώθηκαν.

Το Μεγάλο Σορτάρισμα αφηγείται πώς τέσσερις μη «ειδήμονες» στα υψηλά χρηματοοικονομικά  προέβλεψαν την φούσκα της αγοράς ακινήτων πριν από οποιονδήποτε άλλο. Στη  κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας από τον Άνταμ Μακέι (Anchorman I και ΙΙ, The Other Guys)πρωταγωνιστούν οι βραβευμένοι με Όσκαρ Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Μελίσα Λίο και Μαρίζα Τομέι καθώς και οι υποψήφιοι για Όσκαρ Στιβ Καρέλ και Ράιαν Γκόσλινγκ. Το βιβλίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, ενώ η ταινία έχει αποσπάσει και μία υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες.

– Το Δωμάτιο / Room
Εταιρεία Διανομής: Seven Films
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 14 Ιανουαρίου

Ο Τζάκ είναι πέντε χρονών και ζει στο δωμάτιο με τη μαμά του. Δεν έχει βγει ποτέ του έξω. Το Δωμάτιο δεν έχει παράθυρα και η πόρτα είναι πάντα κλειδωμένη. Ανοίγει μόνο με κωδικό και μόνο τις νύχτες που ο γερο-Νικ έρχεται για να κοιμηθεί με τη μαμά του. Τότε ο Τζάκ χώνεται στη φίλη του τη Ντουλάπα και μετράει τα κρακ του κρεβατιού. Ο Τζάκ και η μαμά του είναι φυλακισμένοι στο Δωμάτιο αλλά ο Τζάκ το μαθαίνει όταν πια γίνεται πέντε χρονών και «τα ξέρει όλα». Και τότε πρέπει να μεταμορφωθεί σε σούπερ-ήρωα και να σώσει τη μαμά του απο τον γερο-Νικ. Το ομώνυμο μπεστ σέλερ κυκλοφορεί στην Ελλάδα, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Έχοντας εντυπωσιάσει κατά την προβολή τον Οκτώβριο στο 59ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου (London Film Festival), ο Λένι Άμπραχαμσον– σκηνοθέτης και του εντυπωσιακού «Frank» (2014) – επιστρέφει με την νέα του πολυσυζητημένη δημιουργία. Το φιλμ έχει ήδη αποσπάσει τρεις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, στις Κατηγορίες:

  • Καλύτερης Δραματικής Ταινίας
  • Α’ Γυναικείου Ρόλου – Δράμα (Μπρι Λάρσον)
  • Καλύτερου Σεναρίου (Έμα Ντοναχιου)

Οι ημερομηνίες κυκλοφορίας των ταινιών στις κινηματογραφικές αίθουσες, έχουν ανακοινωθεί επίσημα από τις εταιρείες διανομής, αλλά η τήρηση του προγραμματισμού, βρίσκεται στη διακριτική τους ευχέρεια.

Στο δεύτερο μέρος του σχετικού μας Αφιερώματος, θα δούμε αναλυτικά, επτά ακόμα αξιόλογες ταινίες οι οποίες αναμένεται να κυκλοφορήσουν στις ελληνικές Κινηματογραφικές Αίθουσες, το πρώτο 5μηνο του 2016.

http://tvxs.gr/news/sinema/oi-tainies-poy-tha-ksexorisoyn-stoys-kinimatografoys-2016

 

Κριτική ταινίας: Σταχτοπούτα (Cinderella)

Πέρσι είδαμε την Angelina Jolie να προσπαθεί (με μέτρια αποτελέσματα) να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα της Maleficent. Τρία χρόνια πριν Η Χιονάτη Και Ο Κυνηγός έφερε νευρικά γέλια σε όσους δεν καταβλήθηκαν από την πλήξη της και ο Tim Burton στις απαρχές της οριστικής κατρακύλας του, παρέδωσε μια επιτηδευμένα γκροτέσκα και εντελώς ανούσια Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων.

Φυσικά υπήρξαν και οι πιο σπλάτερ εκδοχές κλασικών ιστοριών όπως αυτής του Χάνσελ και της Γκρέτελ μα όλη αυτή η προσπάθεια γητέματος του ενήλικου κοινού με το εναλλακτικό storytelling δεν προσέφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα. Αυτό έρχεται να διορθωθεί φέτος με τη Σταχτοπούτα του Kenneth Branagh.

Η θεατρική, σαιξπηρικών καταβολών παιδεία του σκηνοθέτη που τον καθιέρωσε, του έδωσε κάποια εφόδια τα οποία είχε αρκετό καιρό να εκμεταλλευτεί. Και μπορεί να ακούγεται γελοίο πως ένας διασκευαστής του Σαίξπηρ επανήλθε ποιοτικά με μια διασκευή της Σταχτοπούτας, πόσο μάλλον για λογαριασμό της Disney, μα είναι αλήθεια, με μεράκι και όραμα δίνει μια νέα πνοή στην κλασική ιστορία και την αναπτύσσει με το δικό του τρόπο.

Αλλάζει μερικά από τα καίρια σημεία της προκειμένου να αναπτύξει το μελόδραμα μα και τους ίδιους τους χαρακτήρες πέραν της δεδομένης ιστορίας τους. Κινηματογραφεί ενίοτε συμβατικότερα, ενίοτε θεατρικότερα μα πάντα με έναν αιθέριο τόνο τους χαρακτήρες του, κάνοντάς τους να ακροβατούν μεταξύ του σοβαρότερου προσώπου και της παραμυθένιας υπόστασής τους. Επιστρατεύει τους κατάλληλους ηθοποιούς στα κατάλληλα πόστα προκειμένου να στηρίξει το όλο εγχείρημα και υπενθυμίζει γιατί η Cate Blanchett είναι μια από τις μεγάλες σύγχρονες κυρίες του αμερικάνικου κινηματογράφου, αλλά δίνει και την απαιτούμενη ευκαιρία στη Lily James να αποδείξει γιατί της δόθηκε ένας τέτοιος ρόλος.

Χωρίς πομπώδες ύφος, με σωστή ανάπτυξη χαρακτήρων και ένα απίστευτα ταιριαστό soundtrack, η Σταχτοπούτα μπορεί να κάνει και τον κυνικότερο θεατή να λυγίσει σε κάποιο σημείο της. Γιατί μπορεί το μελόδραμα να έχει πάρει μια αρνητική χροιά μέσα στα χρόνια, μα όταν αυτό γίνεται σωστά, σκιρτά την ευαίσθητη πλευρά του θεατή. Μπορεί να μην είναι η υψηλότερη μορφή της κινηματογραφικής τέχνης, μα παραδείγματα σαν και αυτό την καθιστούν αναγκαία για τους απανταχού ρομαντικούς. Μη φοβάστε τη θεματική της, δε θα σας μειώσει την υπόληψη.

Δείτε το τρέιλερ, όπως κυκλοφόρησε από το youtube.

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh. Πρωταγωνιστούν: Lily James, Cate Blanchett, Richard Madden. Στους κινηματογράφους από τη Feelgood Entertainment.

Φοίβος Κρομμύδας

Κριτική της ταινίας:«Diana» (2013)


Η ανθρώπινη πλευρά μεγάλων πολιτικών προσωπικοτήτων, που απασχόλησαν και απασχολούν την κοινή γνώμη, φαίνεται ότι αποτελεί πηγή έμπνευσης για το  γερμανό σκηνοθέτη Όλιβερ Xιρσμπίγκελ. Το 2004 με την ταινία του «Η Πτώση» προσπαθεί να σκιαγραφήσει το αληθινό «πρόσωπο» του Χίτλερ, λίγο πριν αυτοκτονήσει στο αρχηγικό του καταφύγιο. Μετά το φιλμ επιστημονικής φαντασίας «Invasion», ο Xιρσμπίγκελ επιστρέφει στο είδος των βιογραφικών ταινιών  «ξεσκεπάζοντας» μια ιστορία της προσωπικής ζωής της λαίδης Diana, δύο χρόνια ακριβώς πριν το θάνατό της.
Το υλικό της αφήγησης της ταινίας «Diana» έχει περισυλλεχθεί από μαρτυρίες κοντινών προσώπων της πριγκήπισσας και  βασίζεται, επίσης, στο βιβλίο «Diana: Her Last Love » της δημοσιογράφου Kate Snell (2001). Από τον πολυτάραχο βίο της έχει επιλεχθεί η περίοδος λίγο πριν πεθάνει, κατά την οποία η λαίδη Di έζησε ένα μεγάλο έρωτα με τον καρδιοχειρουργό Δρ. Χασνάτ Καν. Το βιβλίο και το φιλμ φέρνουν στην επιφάνεια πολλές λεπτομέρειες σχετικές με τη μεταξύ τους γνωριμία και την εξέλιξη της σχέσης τους

.
Η Ναόμι Γουότς («Mulholland Drive», «Τhe Impossible») ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα να υποδυθεί το πρόσωπο μιας από τις διασημότερες γυναίκες που πέρασαν στην ιστορία. Με μεγάλη προετοιμασία, όπως την αλλαγή της φωνής της, τη μελέτη σχετικών ντοκουμέντων και βιογραφιών, με προσεγμένο μακιγιάζ –χαρακτηριστική είναι η ψεύτικη μύτη-και περούκες, η ηθοποιός καταφέρνει να αποδώσει ένα χαρακτήρα δυναμικό και τρωτό ταυτόχρονα, ευαίσθητο και απελπισμένα μόνο, που αναζητά απεγνωσμένα την αγάπη. Ο Ναβίν Άντριους («The English Patient», «Lost») υποδύεται αρκετά παραστατικά το ρόλο του γιατρού Χασνάτ. Η ταινία δέχθηκε δριμείς επιθέσεις από τον αγγλικό τύπο, ίσως επειδή ακριβώς «κατεβάζει» το πρόσωπο της πριγκίπισσας στο επίπεδο των κοινών θνητών.

Η κάμερα παρακολουθεί τη διεθνή σταρ των παγκοσμίων tabloids σε κάθε της βήμα και με πολύ κοντινά πλάνα προσώπου ή διαφόρων αντικειμένων (όπως των κομψών παπουτσιών που βγάζει κουρασμένα) αιχμαλωτίζει αντιδράσεις σε καταστάσεις, σκέψεις και  συναισθήματα. Ο θεατής εισέρχεται «στον κόσμο» της Diana και τη συνοδεύει είτε στις δημόσιες εμφανίσεις και δράσεις της –όπως τη συμμετοχή της στη Διεθνή Εκστρατεία για την Απαγόρευση των Ναρκών- είτε στην κρεβατοκάμαρά της. Βαθμιαία, αποκαλύπτεται ότι η πριγκίπισσα που κατέκτησε τις καρδιές όλων ήταν ένα πρόσωπο μόνο, εγκλωβισμένο σε ένα «γυάλινο» πύργο με χιλιάδες βλέμματα στραμμένα πάνω του χωρίς να το αφήνουν «να πάρει αναπνοή», μια γυναίκα βαθιά απογοητευμένη από τους διαδοχικούς χωρισμούς και απορρίψεις που είχε βιώσει στο οικογενειακό της περιβάλλον. Παιδί χωρισμένων γονιών, η Diana Frances Spencer είδε την ιστορία να επαναλαμβάνεται με τον πρίγκιπα Κάρολο. Μέσα στην προσπάθειά της να αποκτήσει αυτό που ζητά απεγνωσμένα μια ζωή, επισκέπτεται την οικογένεια του Χασνάτ. Όμως  και εκεί δοκιμάζει την απόρριψη…
Αρκετοί, ίσως, δουν σε αυτή την ιστορία του Xιρσμπίγκελ ένα μελοδραματικό ρομάντσο που έρχεται να ενισχύσει τα ήδη υπάρχοντα κους-κους γύρω από το πρόσωπο της πρώην πριγκήπισσας της Ουαλίας. Ωστόσο, μέσα από την περιπέτεια αυτής της γυναίκας-μύθου, που κυνηγούν ανελέητα οι παπαράτσι, και του Δόκτορα Χάσνατ Καν, ενός από τους πιο διακριτικούς ανθρώπους στον κόσμο, ο σκηνοθέτης απομακρύνεται τελείως από τα βασιλικά συμφραζόμενα και εγκύπτει στο ανθρώπινο˙ σκιαγραφεί το πορτραίτο μιας γυναίκας καταπονημένης και εξαντλημένης ψυχολογικά από το παρελθόν και από τον τρόπο ζωής της. Μια αλήθεια που αντίκειται στην επιφάνεια και τη διεθνή εικόνα της λαίδης Di.
Παίζουν:  Ναόμι Γουότς, Ναβίν Άντριους, Ντάγκλας Χοτς, Τζέραλντιν Τζέιμς, Τσαρλς Έντουαρντς, Τζούλιετ Στίβενσον, Λι Άσκουιθ Κόου, Κας Ανβάρ, Λόρενς Μπέλχερ. Η ταινία προβάλλεται από τη Village Films.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ 

http://www.clickatlife.gr/cinema/story/21205

Κριτικές της συγκλονιστικής κινηματογραφικής ταινίας Lucy (2014)

 

Υπόθεση:
Έχοντας δημιουργήσει μοναδικούς χαρακτήρες – icons όπως η Νικίτα (La Femme Nikita) και με ταινίες όπως οι Leon & Tο Πέμπτο Στοιχείο (Τhe Fifth Element), ο σκηνοθέτης Λικ Μπεσόν έρχεται αυτή τη φορά να χρίσει πρωταγωνίστριά του σε αυτήν την καταιγιστική περιπέτεια μια νεαρή φοιτήτρια, τη Lucy, που ζει ανέμελα στο Τόκιο, την οποία ο φίλος της εξαπατά προκειμένου να παραδώσει μια βαλίτσα σε έναν κινέζο μαφιόζο. Προτού καταλάβει καν πού έχει βρεθεί μπλεγμένη, η Lucy βρίσκεται όμηρος των Κινέζων και μάλιστα με μια πολύ επικίνδυνη συνθετική ουσία εμφυτευμένη στην κοιλιά της, με σκοπό την παράνομη εισαγωγή της, με αυτόν τον τρόπο, σε διάφορες χώρες. Όταν το υλικό διαχέεται στην κοιλιά της, η Lucy αποκτά ξαφνικά υπερφυσικές δυνάμεις, που την αλλάζουν για πάντα. Ξαφνικά μπορεί να ακούει και να αισθάνεται τα πάντα (χώρο, αέρα, δονήσεις, ανθρώπους, βαρύτητα…) ενώ αποκτά τηλεπαθητικές και τηλεκινητικές δυνάμεις και την ικανότητα να ελέγχει την ύλη. Στη σκηνοθετική αυθεντία του Λικ Μπεσόν προστίθεται η σέξι «Μαύρη Χήρα» Σκάρλετ Τζοχάνσον σε ρόλο «ερασιτέχνη» εμπόρου ναρκωτικών που θα χρησιμοποιήσει όλη την απέραντη γνώση που αποκτά προκειμένου να εκδικηθεί όσους την οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, αλλά και να συμβάλλει στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού όταν εκείνο σταδιακά αρχίζει και γιγαντώνεται, έχοντας και τον Μόργκαν Φρίμαν συνοδοιπόρο της. Ένα κινηματογραφικό στοίχημα που αναμφίβολα θα κερδίσει και τους πιο απαιτητικούς θεατές.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

INFO
  • Το ανθρώπινο μυαλό και οι δυνατότητές του έχουν απασχολήσει και απασχολούν εδώ και χρόνια την επιστημονική κοινότητα. Γεγονός είναι πως αξιοποιούμε λίγες από τις άπειρες δυνατότητές μας, χωρίς να έχει διασαφηνιστεί το ακριβές ποσοστό. Αυτός ο προβληματισμός είναι που οδήγησε τον Μπεσόν στη δημιουργία αυτής της ταινίας με σκοπό να εξερευνήσει τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να έχουμε περισσότερο έλεγχο του εαυτού μας και των άλλων. Για το σκοπό αυτό, προσέγγισε επιστήμονες και μάλιστα νευρολόγους με τον Yves Agid να σχολιάζει «Αυτό με συναρπάζει στην ταινία. Βρίθει αληθινών γεγονότων και πληροφοριών. Η Lucy ασχολείται με τον αριθμό των κυττάρων στον εγκέφαλο, τον αριθμό των σημείων ανά δευτερόλεπτο που παράγει ένα κύτταρο…  Με αυτές τις πληροφορίες, ο Λικ παράγει μια συναρπαστική δυναμική κατά τη διάρκεια της ταινίας.  Βέβαια όσο εξελίσσεται η Lucy μέσα στην ταινία, τόσο η ιστορία γίνεται επιστημονικής φαντασίας. Βλέποντας την ταινία, πιστεύεις πως όσα γίνονται μπορεί και να είναι εφικτά, καθώς βασίζονται σε πραγματικά ευρήματα.»
  • Το υλικό που μεταφέρει η ηρωίδα είναι φυσικό και μάλιστα παράγεται από τις εγκύους στην έκτη βδομάδα της εγκυμοσύνης τους. Λέγεται CPH4. Ο Μπεσόν επέλεξε αυτήν την ουσία καθώς οι επιπτώσεις υπερδοσολογίας που παράγονται κινηματογραφικά,  σύμφωνα με τους γιατρούς, μπορεί και να είχαν αυτή τη μορφή. Αν «ανοίξεις» τη διανοητική σου ικανότητα, τότε ακολουθείται ένα ντόμινο και η γιγάντωση των ορίων δεν έχει τέλος.
  • Η ηρωίδα είναι μια συνηθισμένη κοπέλα που δεν ξέρει ακόμα τι θέλει να κάνει στη ζωή της και ξαφνικά φτάνει και κατακτά την απόλυτη γνώση. Για το ρόλο ο Μπεσόν ήθελε τη Σκάρλετ Τζοχάνσον που τον ενθουσίασε με την πειθαρχία της. Σχολιάζει η ηθοποιός «Η ηρωίδα είναι σε μια ρευστή, μεταβατική φάση στη ζωή της. Προσπαθεί να δει ποια είναι και θεωρεί πως επιτέλους μπορεί να βάλει σε τάξη τη ζωή της. Η ταινία περιλαμβάνει πολλές σημαντικές, υπαρξιακές ερωτήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα υπερέχει πολύ αυτού που αρχικά είχα συλλάβει διαβάζοντας το σενάριο.» Και συμπληρώνει «Καθώς το ναρκωτικό επιδρά μέσα της,  η Lucy σταδιακά χάνει την ικανότητα της εμπάθειας και την αίσθηση του πόνου. Μολονότι μπορεί να εισβάλλει βαθιά μέσα στη μνήμη κάποιου και σταδιακά να αποκτήσει τον πλήρη σωματικό του έλεγχο, η ίδια δεν έχει γνώμη. Χάνει τις ιδέες και την κρίση της για τους άλλους. Κι  εκεί έπρεπε να αποφύγω να κάνω μια επίπεδη και μονότονη ερμηνεία. Πρέπει να δεις την ανθρωπιά της πέραν των συνθηκών.»
  • Συνοδοιπόρος της σε αυτό το ακούσιο –αρχικά- επιστημονικό ταξίδι της ηρωίδας είναι ένας καθηγητής νευρολογίας, ειδήμων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, τον οποίο ερμηνεύει ο Μόργκαν Φρίμαν, φανατικός και ο ίδιος σε ό,τι αφορά στον εγκέφαλο. Ο Μπεσόν σχολιάζει για τον ηθοποιό «Ο Φρίμαν είναι ο μόνος που μπόρεσε και υποδύθηκε το Θεό. Άρα ήταν ιδανικός για να ερμηνεύσει τη φωνή της σοφίας στην ταινία.»
  • Το πολυπολιτισμικό καστ συμπληρώνει ο Κορεάτης ηθοποιός Choi Min Sik (Oldboy) στον πρώτο του διεθνή ρόλο -του απόλυτου κακού-, ο οποίος δε μιλάει λέξη Αγγλικά ή Γαλλικά και η όλη συνεργασία έλαβε χώρα κυρίως με τη γλώσσα του σώματος και με τον Μπεσόν να υποδύεται τη σκηνή και τον Κορεάτη ηθοποιό να την αναπαράγει βάζοντας το προσωπικό του στίγμα. Ακόμα, ο Αιγύπτιος ηθοποιός Amr Waked υποδύεται το Γάλλο αστυνομικό που είναι ο τελευταίος άνθρωπος που ξυπνά κάποιο συναίσθημα στην ηρωίδα προτού εκείνη ξεπεράσει τα όρια του ανθρώπινου.
  • Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στην Ταϊβάν, το Παρίσι και σε στούντιο στο Παρίσι (Cine du Cinema), ενώ τα ειδικά εφέ δημιουργήθηκαν από ένα από τα καλύτερα στούντιο στο Σαν Φρανσίσκο (Presidio of San Francisco).
  • Καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης ήταν είτε με την κάμερα στο χέρι ο ίδιος είτε πολύ κοντά στους ηθοποιούς για να τους εμψυχώνει και να βγάζουν  το κάτι παραπάνω που πάντα θέλει.
  • Ποιο είναι το ζητούμενο του σκηνοθέτη; Ο θεατής φεύγοντας από τον κινηματογράφο να έχει πάρει τα κατάλληλα ερεθίσματα προκειμένου να αναζητήσει περαιτέρω ενημέρωση και πληροφορίες για τον εγκέφαλο κα τη γνώση.

A woman, accidentally caught in a dark deal, turns the tables on her captors and transforms into a merciless warrior evolved beyond human logic.

Lucy

top of the page

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Το ανθρώπινο μυαλό και τις δυνατότητές του θέλει να θίξει  σ’ αυτή την ταινία ο Λικ Μπεσόν, αλλά καταλήγει να κάνει τη Λούσι μια Superwoman, που αποκτά όλες εκείνες τις ιδιότητες που διαθέτει ο Κλαρκ Κεντ και η οποία αντί να σώσει τον κόσμο από τους «κακούς», βάζει σκοπό να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις που αποκτά και αυτό το κάνει επειδή έχει προηγουμένως διαβάσει μια  δεκάδων χιλιάδων σελίδων μελέτη ενός καθηγητού, που καταλήγει σ’ αυτό το συμπέρασμα.
Έτσι, πολύ σωστά το συνέλαβε η Σκάρλετ Γιόχανσον, δηλώνοντας ότι «το τελικό αποτέλεσμα υπερέχει πολύ αυτού που αρχικά είχε συλλάβει, διαβάζοντας το σενάριο». Το θέμα της ταινίας είναι ότι ο Άνθρωπος αποτελεί μια χρονική στιγμή στο χρόνο, αφού η Γη τα κατάφερε να ζήσει και χωρίς εμάς για 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ένα θέμα που η Λούσι το συζητά με τον καθηγητή και το αντιλαμβάνεται όταν ταξιδεύει τόσο πίσω στο χρόνο, με τις γνώσεις που διαθέτει, ώστε φτάνει στην αρχή της εξέλιξης και με το δάχτυλό της, ως νέος θεός, μεταδίδει τις γνώσεις της αγγίζοντας το δάχτυλο του πιθήκου, όπως ακριβώς στον πίνακα του Μικελάντζελο «Ο Θεός δημιουργεί τον Αδάμ», στον οποίο ο Θεός αγγίζει το δάκτυλο του ξαπλωμένου Αδάμ.

Κινηματογραφικά, ο Λικ Μπεσόν με τον πίθηκο στην έναρξη της ταινίας, τον οποίο συναντά η παντογνώστρια Λούσι στο τέλος της και του μεταδίδει τις γνώσεις της, μέσα σε μια πανδαισία εκρήξεων και χρωμάτων και με τα Άτομα που στην αρχή είχαν διασπαστεί στο τέλος ενώνονται σε αντίθετη κίνηση, μου θύμισε την έναρξη και το τέλος της ταινίας «2001: Οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Οι σκηνές είναι σχεδόν πανομοιότυπες: στην έναρξη ο πίθηκος πίνει νερό (στου Κιούμπρικ έτρωγε), στο τέλος η Λούσι επιστρέφει στο παρελθόν και συναντά τον πίθηκο (ενώ στο «2001», ο Ντέιβ, επιστρέφει στη Γη ως έμβρυο, έχοντας τις εμπειρίες του). Οι σκηνές έναρξης και τέλους των δύο ταινιών, χαρακτηρίζονται από την πανδαισία των χρωμάτων που προανέφερα, ενώ η διαφορά τους είναι ότι ο Λικ Μπεσόν έχει γυρίσει μια ταινία γήινης δράσης, με εκτελέσεις εν ψυχρώ και καταδιώξεις αυτοκινήτων, ενώ ο Κιούμπρικ έχει κάνει μια ταινία διαστημικής αδράνειας, θέλοντας να δείξει τη μοναξιά του ανθρώπου στο διάστημα, όπως όμως και ο Μπεσόν τη μοναξιά της Λούσι στη Γη, λόγω των υπεράνθρωπων ιδιοτήτων της. Τέλος πάντων.

Η Σκάρλετ Γιόχανσον είναι εξαιρετική και ο Μόργκαν Φρίμαν ως καθηγητής, είναι απόλυτα πειστικός. Η ταινία κρίνεται αρκετά καλή και μπορεί αν την καλοσκεφτείς να φτάσεις σε πολλά συμπεράσματα και παράπλευρες φιλοσοφικές συζητήσεις. Μου έμεινε αξέχαστη η σκηνή, όπου η Λούσι την ώρα που χειρουργείται (χωρίς αναισθησία, μάλιστα), μιλάει στο τηλέφωνο με τη μητέρα της και την αφήνει πραγματικά έκπληκτη, επειδή -καθώς φαίνεται- δεν της είχε μιλήσει ποτέ έτσι προηγουμένως. Δείχνει εξαιρετική εκφραστικότητα και ωριμότητα. Αριστουργηματικά δε, είναι τα πλάνα στην αρχή όπου παρεμβάλλονται σκηνές με ζώα, οι οποίες προδιαθέτουν το θεατή στο τι πρόκειται να αντιμετωπίσει η Λούσι.
Σε καθοριστική εμφάνιση, βλέπουμε και τον πολύ καλό Δανό ηθοποιό Πίλου Άσμπεκ (ο Ρίτσαρντ που μπλέκει τη Λούσι) πρωταγωνιστή της «Πειρατείας στον ωκεανό» (2012) και του σήριαλ «Μπόργκεν», που προβλήθηκε πρόπερσι στη χώρα μας.

Άγγελος Πολύδωρος
του Άγγελου Πολύδωρου   | blogspot


Η Βαθμολογία μου:

Φιλοσοφικό δοκίμιο ή χαβαλές;

Το Lucy είναι μια σχεδόν τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας με πολλά ετερόκλητα στοιχεία που παραδόξως δένουν μεταξύ τους και εκτός των άλλων δημιουργούν ένα πολύ ζωντανό αποτέλεσμα καταφέρνοντας να ακινητοποιήσουν τον θεατή στην καρέκλα του.

Τι περιέχει λοιπόν το Lucy; Δράση σε Ταραντινιακά πρότυπα, Κωμικά-σαρκαστικά στοιχεία που αναδεικνύονται κυρίως στα ντοκιμαντερίστικα πλάνα ενώ στο υπαρξιακό-δραματικό κομμάτι που υπερισχύει καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας οι ομοιότητες με το πρόσφατο Transcendence (με τον Johnny Depp) είναι εμφανέστατες. Σχεδόν υπάρχουν αυτούσιες στιγμές που φαντάζομαι όμως πως θα έγιναν ακούσια.  Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε και το φαινόμενο Scarlett Johansson που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι προτιμάται σε αυτό το στυλ Sci Fi ταινιών λόγω του ιδιαίτερου και ακαθόριστης γοητείας προσώπου που διαθέτει καθώς φυσικά και για το ξεχωριστό sex appeal της.

Εν κατακλείδι έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη ταινία που εκμεταλλευόμενη τις αρετές της πρωταγωνίστριας του σε συνδυασμό με τις βιρτουόζικες κατευθύνσεις του έμπειρου Luc Besson το κατατάσσουν σε ένα Love or hate διαμαντάκι με αρκετές αδυναμίες αλλά με εγγυημένη και χορταστική θέαση.

Άρης Λεχουρίτης
του Άρη  Λεχουρίτηaris.lechou@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Γνώριζα πώς ο Μπεσόν εκτός από ένας μεγάλος στυλίστας της εικόνας είναι και ένας βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, που εντελώς ακομπλεξάριστα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αγαπά υπερβολικά τα pop icons και την εν γένει pop κουλτούρα, που ελλοχεύει στο σώμα του σινεμά. Στο Lucy, πάραυτα καταφέρνει να συνδυάσει με μοναδικό τρόπο αυτή του την αγάπη, με ένα όραμα, που θα ήθελε, σε μια πολύ «λαική» αλλά υψηλότατη αισθητικά εκδοχή, να προσομοιάσει στο 2001 του Κιούμπρικ.

Η Σκάρλετ, σε ένα δεύτερο υπερανθρώπινο ρόλο, μετά τη δεύτερη Κιουμπρικιανή επιρροή φέτος, αυτή του «Κάτω από το δέρμα», μεταμορφώνεται μέσα στα ενενήντα λεπτά ενός σφιχτοδεμένου μοντάζ, από μία μπίμπο χαζοχαρούμενη ξανθιά, σε μιά θηλυκή εκδοχή της γέννεσης της πανσυνείδησης… σε ένα μοτίβο που πέρα από τόπους αλλά κυρίως κατανικώντας τον ΧΡΟΝΟ, σερφάρει με την εξέλιξη της αιωνιότητας.

Η κεντρική ιδέα εδώ πίσω από το στυλ; Μα το Όν ως ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ και το Όν ως ΧΡΟΝΟΣ, με τον Μπεσσόν να βάζει στα χείλη της Γιόχανσον, τον δεύτερο, ως πραγματικό, δημιουργό, φύλακα και αυτοεκδιπλούμενο των Πάντων! Ο Μπεσσόν μαζί με τον Μπενέξ, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 επιχείρησαν – τηρώντας προδιαγραφές χολιγουντιανού επιπέδου πάραυτα! – να βασιστούν στην εικόνα και όχι σε πολύ «βαθιά σενάρια». Εδώ όμως βλέπω αυτή την μανιέρα, να φτάνει σε μιά κορύφωση, που και μινιμαλιστική είναι, αλλά και, ταυτοχρόνως, δεν φείδεται υψηλών ιδεών στην ανάπτυξή της, ξεπερνώντας μάλιστα την εμμονή αυτού του είδους κινηματογράφου, στο στυλιζαρισμένο μελόδραμα, και μετατρέποντας το σε μια φιλοσοφική ενατένιση, ικανή να «μιλήσει» βαθιά στην ψυχή ακόμα και του πλέον απαίδευτου!

Η καλύτερη του δουλειά εδώ και καιρό!

«Big Eyes»- Η Aληθινή Iστορία της Ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν Ζωντανεύει στον Κινηματογράφο

Επρόκειτο για μία απίθανη απάτη που συγκλόνισε τον κόσμο της τέχνης. Τα «μεγάλα μάτια», οι πίνακες που λάτρεψαν τα αμερικανικά προάστια τη δεκαετία του 1960, δεν είχαν δημιουργηθεί από τον Ουόλτερ Κιν, όπως όλοι πίστευαν, αλλά από την σύζυγό του Μάργκαρετ. Η ιστορία αυτή μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Τιμ Μπάρτον.

Η ιστορία ξεκινά το 1946 στο Βερολίνο. Σύμφωνα τουλάχιστον με τα όσα είχε δηλώσει ο Ουόλτερ Κιν, ο οποίος είχε πει ότι βρισκόταν στην Ευρώπη, προσπαθώντας να γίνει ζωγράφος.

«Καθοδηγούμενος από μία αίσθηση απελπισίας, ζωγράφισα αυτά τα βρόμικα, κουρελιασμένα νεαρά θύματα του πολέμου με τα πληγωμένα, κατεστραμμένα μυαλά και σώματα, τα βρόμικα μαλλιά και τις μύτες που τρέχουν. Τότε ξεκίνησε σοβαρά η ζωή μου σαν ζωγράφος» είχε δηλώσει κάποτε ο Ουόλτερ Κιν.

Και για πολλά χρόνια ο κόσμος πίστευε ότι όντως τους πίνακες με τα μεγάλα μάτια που έκαναν θραύση στους κατοίκους των αμερικανικών προαστίων, τούς ζωγράφιζε ο Ουόλτερ.

Η αλήθεια ήταν κάπως διαφορετική. Τους πίνακες τους ζωγράφιζε η σύζυγός του, Μάργκαρετ, με τον Ουόλτερ να παίρνει τα εύσημα.

Ο ίδιος έγραφε στη βιογραφία του που κυκλοφόρησε το 1983 ότι η Μάργκαρετ τού είχε πει ότι λάτρευε τους πίνακές του με τα παιδιά με τα μεγάλα μάτια. Η ίδια θυμάται τα γεγονότα διαφορετικά.

Ένα βράδυ, δύο χρόνια μετά τον γάμο τους, η Μάργκαρετ πήγε σε ένα δημοφιλές κλαμπ της εποχής το Hungry i στο Σαν Φρανσίσκο. Την ώρα που κωμικοί ηθοποιοί ανέβαιναν στη σκηνή, ο Ουόλτερ πουλούσε τους πίνακες της Μάργκαρετ.

«Ξαφνικά, κάποιος με πλησίασε και με ρώτησε: «Ζωγραφίζετε και εσείς;» Και τότε σκέφτηκα -απόλυτα σοκαρισμένη- εάν λέει ότι οι πίνακες είναι δικοί του» αφηγείται η ίδια στον Guardian.

Το ίδιο βράδυ προσπάθησε να τον αντιμετωπίσει. «Εκείνος μου είπε: «Χρειαζόμαστε τα χρήματα. Ο κόσμος είναι πιο πιθανό να αγοράσει έναν πίνακα εάν γνωρίζει ότι μιλάει στον καλλιτέχνη. Ο κόσμος δεν θέλει να πιστέψει ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω και ότι χρειάζομαι τη σύζυγό μου να ζωγραφίζει. Πιστεύουν ήδη ότι εγώ ζωγράφισα τα μεγάλα μάτια και εάν ξαφνικά πω ότι ήσουν εσύ, τότε αυτό θα τους μπερδέψει και θα αρχίσουν να μας μηνύουν»».

Η Μάργκαρετ προσπάθησε να διδάξει στον Ουόλτερ να ζωγραφίζει, αλλά εκείνος δεν μπορούσε.

Η ίδια δηλώνει ότι παρ’ όλο που αισθανόταν εγκλωβισμένη, δεν έφευγε γιατί σκεφτόταν πώς θα συντηρήσει τον εαυτό της και την κόρη της (από προηγούμενο γάμο).

Καθώς όλοι άρχισαν να αγοράζουν έναν πίνακα Κιν, αλλά και αφίσες και κάρτες με έργα της Κιν, το ζευγάρι απέκτησε πολλά χρήματα. Η Μάργκαρετ δηλώνει ότι δεν είδε ποτέ δεκάρα από αυτά, αλλά λίγο αργότερα μετακόμισαν σε μία βίλα.

Ο Ουόλτερ αφηγείται στην αυτοβιογραφία του: «Υπήρχαν πάντα τρεις ή τέσσερις άνθρωποι που κολυμπούσαν γυμνοί στην πισίνα. Όλοι έκαναν σεξ με όλους. Μερικές φορές θα πήγαινα στο κρεβάτι και θα υπήρχαν εκεί τρεις κοπέλες».

Την ίδια ώρα, η Μάργκαρετ καθόταν στο εργαστήριο, με τραβηγμένες τις κουρτίνες, ζωγραφίζοντας. Ερωτηθείσα εάν γνώριζε για τις ερωτικές σχέσεις του Ουόλτερ, δηλώνει ότι πλέον δεν την ενδιέφερε. «Ήμουν φυλακισμένη» λέει η ίδια στον Guardian.

Χώρισαν το 1965, μετά από δέκα χρόνια γάμου.

Το 1970, κι έχοντας μετακομίσει στη Χαβάη, η Μάργκαρετ αποφάσισε να πει σε έναν δημοσιογράφο την αλήθεια για τους πίνακες. Ακολούθησε μήνυση κατά του Ουόλτερ. Καθώς το δικαστήριο δεν μπορούσε να αποφασίσει, ο δικαστής τούς ζήτησε να ζωγραφίσουν ένα παιδί με μεγάλα μάτια.

Ο Ουόλτερ επικαλέστηκε ένα τραύμα στον ώμο και αρνήθηκε να ζωγραφίσει. Μετά από 53 λεπτά, ο πίνακας της Μάργκαρετ ήταν έτοιμος.

Αυτός ο πίνακας κρέμεται σήμερα, μαζί με πολλά άλλα από τα «μεγάλα μάτια», στο σπίτι της. «Αυτός ο πίνακας συμβολίζει τον θρίαμβο της αλήθειας πάνω στο ψέμα» λέει.

Η ιστορία του ζευγαριού μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Τιμ Μπάρτον. Στο σπίτι του ο Μπάρτον έχει κρεμασμένο έναν πίνακα της Κιν που η ίδια του έκανε δώρο.

«Το να βλέπω την ταινία ήταν μια τραυματική εμπειρία» λέει η ίδια η Κιν, η οποία κάνει και την εμφάνισή της στο φιλμ, στον ρόλο μίας ηλικιωμένης που κάθεται σε ένα παγκάκι.

Ο Ουόλτερ πέθανε το 2000 και μέχρι το τέλος της ζωής του επέμενε ότι εκείνος ήταν που είχε ζωγραφίσει τους πίνακες.

Όσο για τα παιδιά με τα μεγάλα μάτια, η Μάργκαρετ Κιν δηλώνει στον Guardian: «Αυτά τα θλιμμένα παιδιά εξέφραζαν τα βαθύτερα συναισθήματά μου που δεν μπορούσα να εκφράσω με κανέναν άλλο τρόπο. Τα μάτια τους αναζητούσαν κάτι. Ρωτούσαν γιατί. Γιατί υπάρχει τόσο πολύ δυστυχία; Γιατί πρέπει να αρρωσταίνουμε και να πεθαίνουμε; Γιατί ο κόσμος πυροβολεί ο ένας τον άλλο;»

—————

Ο Tim Burton κάποτε ήταν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Ο ψαλιδοχέρης και ο σκαθαροζούμης είναι 2 ταινίες που έχω δει πάνω από 50 φορές την κάθε μία, και οι εικόνες τους, η μουσική τους, η γλύκα και το χιούμορ τους με συντροφεύουν όπου πάω και ο,τι κάνω από τα 14 μου χρόνια.

Την τελευταία δεκαετία, ενώ υπήρξαν ταινίες του που με γοήτευσαν όπως το Sweeny Todd, ένοιωθα ότι έχει μπει σε μια μανιέρα, γυρίζοντας εκκεντρικά γοτθικά και μη παραμύθια, πάντα ωραία φτιαγμένα και εξαιρετικής αισθητικής, αλλά χωρίς ουσία…τουλάχιστον για μένα. Γι αυτό, και παρόλο που με ενδιέφερε πολύ το Big Eyes, δεν έτρεξα να το δω από την πρώτη εβδομάδα, και όταν τελικά πήγα, ήμουν σε μια αμφιθυμία για το τι θα δω.

bigeyes_burton

Και πόσο χάρηκα! Πόσο συγκινήθηκα! Είναι με διαφορά η καλύτερή του δουλειά τα τελευταία χρόνια και με εναν τρόπο από τις πιο φεμινιστικές ταινίες που έχουν γυριστεί πρόσφατα.

Η ταινία διηγείται την ιστορία μιας πολύ πετυχημένης ζωγράφου, της Margaret Keane, ή Peggy Ulbrich όπως ήταν το πατρικό της, μιας γυναίκας που εγκαταλείπει τον άνδρα της στα μέσα της δεκαετίας του 50 για να ζήσει μια πιο ανεξάρτητη και καλύτερη ζωή στο καλλιτεχνικό Σαν Φρανσίσκο.

Η Margaret έχει μια ανήλικη κόρη, και γενικά είναι πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής, με μια αδιόρατη θλίψη στα μάτια της που δεν φεύγει με τίποτα. Το μόνο που της αρέσει να κάνει, είναι να ζωγραφίζει παιδάκια με μεγάλα μάτια. Αυτό! Τίποτε άλλο! Αυτό είναι η ζωή της.

cdn.indiewire

Δεν ξέρει πως να προμοτάρει τον εαυτό της, πως να «πουλήσει» την τέχνη της, έχει μια ειλικρίνια και μια αθωότητα που είναι «πολύ καλή για αυτό τον κόσμο».

Δουλεύει σε μια εταιρεία επίπλων, και ζωγραφίζει σε υπαίθρια παζάρια.

Σε ένα τέτοιο παζάρι, όπου ζωγραφίζει πορτραίτα για 2 δολλάρια, γνωρίζει εναν άλλο ζωγράφο τον Walter ο οποίος τη φλερτάρει. Ο Walter είναι μεγαλομανής και ρηχός, αλλά πολύ καλός «πλασιέ» του εαυτού του, κι έτσι καταφέρνει να θαμπώσει την κρίση της Margaret.

Καταφέρνει να την κάνει να τον παντρευτεί, και προσπαθεί να δημιουργήσει ενα «ανοιγμα» γι αυτούς στο χώρο της τέχνης. Παρόλο που κανενός η δουλειά δεν αρέσει ιδιαίτερα στην αρχή, όσοι στέκονται κάπου, στέκονται στα θλιμμένα μάτια των έργων της γυναίκας του, η οποία παντρεμένη πλέον υπογράφει ως «KEANE» . Κάποιοι μπερδεύονται, και νομίζουν ότι οι πίνακες είναι δικοί του. Και ο Walter αρπάζει την ευκαιρία. Βάζει τη γυναίκα του να ζωγραφίζει έργα τα οποία παρουσιάζει για δικά του, και σιγά σιγά γίνεται ένας διάσημος και πολύ πετυχημένος ζωγράφος, ενώ η γυναίκα του βουλιάζει στη δυστυχία.

Big-Eyes-Movie-Pictures

Δεν θα πω παραπάνω για την υπόθεση, γιατι μπορεί κάποιοι να μην την ξέρουν και να θέλουν να το δουν.

Θα πω όμως ότι αυτή η υπέροχη γυναίκα και ηθοποιός, η Amy Adams, δεν υπάρχει ρόλος που να έχει παίξει και να μην του έχει δώσει μια ουσιαστική και ανθρώπινη υπόσταση.

Σπαράζει ως Margaret Keane. Σπαράζει σιωπηλά, αθόρυβα, καθώς σερβίρει τα κρασιά στη γκαλλερί του «ανδρός» της, καθώς μιλάει για το πόσο «τυχερή» είναι ως σύζυγος ενος τόσο μεγάλου καλλιτέχνη, καθώς αναγκάζεται να λέει ψέμματα και στην ίδια της την κόρη για το τι κάνει κλεισμένη όλη μέρα στο ατελιέ της. Και όσο περνούν τα χρόνια και μεγαλώνουν τα σπίτια, οι πισίνες και τα αυτοκίνητα που κερδίζουν, τόσο μεγαλώνει και διογκώνεται η μελαγχολία και η κατάθλιψη μέσα της.

Το Big Eyes είναι ενας ύμνος για τις γυναίκες που καταπιέζονται καθημερινά από τους συζύγους τους. Για τις γυναίκες που δεν τολμούν να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα σε έναν κόσμο που ακόμα είναι σκληρός και ανδροκρατούμενος.  Σε έναν κόσμο που έχει χώρο για «παίκτες» ενός πολύ συγκεκριμένου παιχνιδιού, ειδικά στον χώρο της τέχνης και του θεάματος.

cdn.indiewire-1

Χωρίς να χάσει από την ιδιαίτερη κινηματογράφισή του, τα έντονα σκηνικά και την εικαστικότητα, ο Burton σαν να ξαναστρέφεται μετά από καιρό στα ουσιώδη. Στα βλέμματα, στις σιωπές, στα χέρια που τρέμουν από αγωνία.

Μέσα από την ιστορία της Margaret Keane καταφέρνει να μιλήσει για ζητήματα εξουσίας, για το γάμο, την ανάγκη για αναγνώριση, υποστήριξη και αγάπη.

Είναι λίγοι οι άνδρες σκηνοθέτες που μπορούν να κάνουν γυναικείες ταινίες. Όχι ταινίες με ηρωίδες γυναίκες, ταινίες που να δίνουν χώρο, να αγκαλιάζουν και να τιμούν το γυναικείο φύλο.

Το Big Eyes είναι σίγουρα μια τέτοια ταινία, και γι αυτό το λόγο ο Tim Burton ένα σκηνοθέτης ακόμα καλύτερος από αυτόν που ήξερα και είχα αγαπήσει μέχρι τώρα.


Από: http://www.hitandrun.gr/big-eyes

Οι 25 πιο όμορφοι κινηματογράφοι απο όλο τον κόσμο!

Olympia Theater, Greece

Κινηματογράφοι άνετοι, διαφορετικοί, όμορφα διακοσμημένοι, κινηματογράφοι με ιστορία, μερικοί επέζησαν και από μεγάλους πολέμους, άλλοι είναι πιο σύγχρονοι, όλοι όμως έχουν ένα κοινό. Είναι όλοι οι κινηματογράφοι που θα σας δείξουμε πανέμορφοι, πρωτότυποι και αγαπητοί στον κόσμο.

Οι κινηματογράφοι έχουν χαρακτηριστεί και αρχιτεκτονικά όμορφοι.

Για δείτε τους και ας ονειροταξιδευτούμε

  1. Olympia Theater

Olympia Theater, Greece


2. Sci-fi Dine-in Theater, Disney’s Hollywood StudiosSci-fi Dine-in Theater, Disney’s Hollywood Studiossource


3. Electric Cinema,Νοτιγκ ΧιλElectric Cinema, Notting Hillsource


4. The Paramount Theater, Οκλαντ, Καλιφόρνια, ΗΠΑThe Paramount Theater, Oakland, Californiasource


5. Hot Tube Cinema, ΛονδίνοHot Tube Cinema, Londonsource


6. Movie Theater, ΠαρίσιMovie Theater In Paris
source


7. Egyptian Theater, American Cinematheque, Λος Αντζελες, ΗΠΑEgyptian Theater, American Cinematheque, Los Angelessource


8. Orinda Theater, Καλιφόρνια, ΗΠΑOrinda Theater, California
Orinda Theater, Californiasource


9. The Paramount Theater, Οκλαντ, Καλιφόρνια, ΗΠΑThe Paramount Theater, Oakland, Californiasource


10. Grauman’s Chinese Theater, Λος ΑντζελεςGrauman's Chinese Theater, Los AngelesGrauman's Chinese Theater, Los Angelessource


11. The Fox Theater, Οκλαντ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ


12. NeNewport Ultra Cinema, Newport CityNewport Ultra Cinema, Newport Citysource


13. ThThe Bijou Theater, Bridgeport, Κονέκτικατ, ΗΠΑsourceThe Bijou Theater, Bridgeport

14. Grand Lake Theater, ΟκλαντGrand Lake Theater, Oaklandsource

15. Brava Theater, Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑBrava Theater, San Franciscosource


16. The Crest Theater, Λος Αντζελες, ΗΠΑThe Crest Theater, Los AngelesThe Crest Theater, Los Angelessource


17. The City Cinema, Rishon Lezion, IσραήλThe City Cinema, Rishon Lezion, Israelsource


18. Cinema City Santa Coloma, Βαρκελώνη, ΙσπανίαCinema City Santa Coloma, Barcelona, Spainsource

19. The Orange Cinema Club, Πεκίνο, ΚίναThe Orange Cinema Club, Beijingsource

20. New People Cinema Σαν ΦρανσίσκοNew People Cinema in San Franciscosource


21. Cinema City,  Ιερουσαλήμ, ΙσραήλCinema City, Jerusalem, Israelsource


22. The Four Star Theater, Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑThe Four Star Theater, San Franciscosource


23. Regent Cinema, Μπρισμπέιν, Αυστραλία


24. Cinema City Leiria, ΠορτογαλίαCinema City Leiria, Portugalsource


25. Cineteca De El Matadero, Μαδρίτη, Ισπανία#16 Cineteca De El Matadero, Madrid. SpainSource: Bored Panda

http://kozani.tv/index.php/11743-%CE%BF%CE%B9-25-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF.html

10 ταινίες που ίσως και να σας αλλάξουν……

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από την πρεμιέρα της ταινίας «Wild» στο εξωτερικό, που πρωταγωνιστεί η Reese Witherspoon και ήδη πολλοί κάνουν λόγο για πιθανότητα να βρεθεί στη λίστα υποψηφιοτήτων για Όσκαρ.

Η ταινία αφορά την απόφαση της Cheryl Strayed το 1994 να περπατήσει περισσότερα από 100 μίλια μόνη της, ώστε να μπορέσει να θεραπευτεί, να ξεπεράσει το διαζύγιο της, το θάνατο της 45χρονης μητέρας της από καρκίνο και τα χρόνια που είχε απερίσκεπτη και καταστροφική συμπεριφορά.

Το ταξίδι της, που διήρκησε 35 ημέρες, είχε αφετηρία την Καλιφόρνια και τερματισμό την Ουάσινγκτον. Το περιγράφει η ίδια η Cheryl Strayed στο ομόνυμο βιβλίο της που μπήκε στη λίστα New York Times Best Sellers και αγαπήθηκε από την Oprah Winfrey.

Στην Ελλάδα δεν αναμένεται να προβληθεί άμεσα. Όμως, για σένα που θες να δεις κάτι παρόμοιο που έχει να κάνει με γυναίκες που αποφάσισαν να αλλάξουν τη ζωή, βρήκαμε 10 αντίστοιχες ταινίες. Δυνατές ιστορίες, υπέροχες ερμηνείες που θα σε κάνουν να πιστέψεις στη δύναμη σου.

Η επίλεκτη (1997)

H Jordan O’ Neil δουλεύει για εκπαιδευτικό πρόγραμμα που υψηλόβαθμοι κρατικοί παράγοντες θεωρούν ότι δε μπορεί να βγάλει εις πέρας μια γυναίκα.  Κανείς δεν είναι με το μέρος της αλλά τα καταφέρνει και αποδεικνύει ότι έκαναν λάθος.

Έριν Μπρόκοβιτς (2000)

Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η ταινία διηγείται την ιστορία της Έριν Μπρόκοβιτς, μιας άνεργης, διαζευγμένης μητέρας τριών παιδιών που πιάνει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο. Η πρωταγωνίστρια ξεκινά να ερευνά μια υπόθεση που πέφτει κατά λάθος υπόψη της. Ξεκινά δικαστικό αγώνα εναντίον της αμερικανικής εταιρίας Pacific Gas and Electric Company για μόλυνση νερού σε περιοχή της Καλιφόρνια. Οι κάτοικοι που εκπροσωπεί κερδίζουν και τους μοιράζεται το ποσό που έδωσε η εταιρεία για συμβιβασμό.

Συγγραφείς της ελευθερίας (2007)

Η φιλόλογος Erin Gruwell καλείται να διδάξει για πρώτη της φορά σε μια τάξη που θεωρείται «χαμένη» υπόθεση. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, καταφέρνει χωρίς κανέναν σύμμαχο, να διδάξει τους μαθητές της και να τους βοηθήσει να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο.

Η τυφλή πλευρά (2009)

Πρόκειται για μια ταινία που αφηγείται την ιστορία του αστέρα του φούτμπολ Michael Oher. Ως άστεγος αφροαμερικανός έφηβος, λόγω των σωματικών και αθλητικών του ικανοτήτων, καταφέρνει να φοιτήσει σε γυμνάσιο του Μέμφις. Εκεί γνωρίζει την Leigh Anne  και τα υπόλοιπα οικογενειακά μέλη της, που σταδιακά θα αποτελέσουν τηννέα οικογένειά του και θα του προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες να αναπτύξει το ταλέντο και τα ενδιαφέροντά του.

Μονάκριβη (2009)

Όταν στα 16 της, η Precious μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της. Ένας κόσμος όπου, επιτέλους, μπορεί να μιλήσει, να εξομολογηθεί όσα την πνίγουν. Ένας κόσμος όπου όλα τα κορίτσια μπορούν να είναι όμορφα, δυνατά, ανεξάρτητα. Σαν την Precious.

Eat, Pray, Love (2010)

Καταλαβαίνοντας ότι έχει εγκλωβιστεί σε έναν τυπικό γάμο, η Elizabeth αποφασίζει να χωρίσει και να ξεκινήσει από τη Νέα Υόρκη ένα ταξίδι στον κόσμο, προκειμένου να βρει την εσωτερική ισορροπία και τον πραγματικό εαυτό της.

Τα μυθικά πλάσματα του Νότου (2012)

Στην άκρη μιας απομονωμένης, πλημμυρισμένες λωρίδας γης στους βάλτους της Νέας Ορλεάνης η εξάχρονη Hushpuppy μεγαλώνει σε ένα χαμόσπιτο με τον κυκλοθυμικό και βαριά άρρωστο πατέρα της.

Frances Ha (2013)

Η Frances ζει στη Νέα Υόρκη αλλά δεν έχει διαμέρισμα. Διδάσκει σε μια ακαδημία χορού αλλά δεν είναι χορεύτρια. Έχει μια καλή φίλη αλλά δεν μιλάνε μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε κορίτσι ούτε γυναίκα. Όταν οι φίλοι της την προδίδουν επώδυνα οι σχέσεις της καταρρέουν τα όνειρα της ξεθωριάζουν και τα οικονομικά περιθώρια γύρω της στενεύουν «πέφτει» αλλά σηκώνεται με μιας και συνεχίζει στον ίδιο ορμητικό ρυθμό.

Maidentrip (2013)

H Laura Dekker στα 14 της γίνεται το νεαρότερο άτομο που ταξιδεύει τον κόσμο με το σκάφος της. Μαζί της παίρνει και μια κάμερα και το ντοκιμαντέρ «Maidentrip» γίνεται πραγματικότητα.

Tracks (2013)

Η Robyn Davidson αφήνει την ζωή στην Αυστραλία και διασχίσει την έκταση 2700 χιλιομέτρων έρημο, με μόνη παρέα το σκυλί της και 4 καμήλες. Την γυναίκα αυτή που ξεπέρασε τα όρια της και έγραψε ιστορία, υποδύετασι η Mia Wasikowska.

http://www.travelstyle.gr/portal/gr/destination_articles.php?dest_id=&id=29604