Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στέλνει το μήνυμά της. H Ιζαμπέλ Ιπέρ γράφει το φετινό μήνυμα

 

Η διεθνής θεατρική κοινότητα τιμά και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου και σηματοδοτείται από ένα νέο μήνυμα προς την ψυχή και το πνεύμα.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου καθιέρωσε τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το 1962 και, κάθε χρόνο, επιλέγει  μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα – μέλος του, για να γράψει ένα μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα τη συγκεκριμένη ημέρα και μεταδίδεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο.

Οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς και πολλοί άλλοι έχουν καταθέσει τη γραφή και τις σκέψεις τους γι’ αυτόν τον σκοπό.

Το φετινό μήνυμα, το οποίο ανέλαβε να γράψει η βραβευμένη Γαλλίδα ηθοποιός Ιζαμπέλ Ιπέρ, θα διαβαστεί στα θέατρα και θα μεταδοθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, παγκοσμίως.

Το μήνυμα

«Μας βρίσκει εδώ, όπως και κάθε χρόνο την Άνοιξη, το 55ο έτος εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Μια μέρα, σημαίνει 24 ώρες, που ξεκινούν πρώτα από το θέατρο Νο και το Bunraku, περνούν από την Όπερα του Πεκίνο και το Kathakali, καθυστερούν κάπου μεταξύ Ελλάδας και Σκανδιναβίας, από τον Αισχύλο έως τον Ίψεν, από τον Σοφοκλή στον Στρίντμπεργκ, μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας, από τη Σάρα Κέιν στον Πιραντέλλο, μα και στη Γαλλία μεταξύ άλλων, εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στο Παρίσι, στην πόλη που εξακολουθεί να φιλοξενεί τα περισσότερα θεατρικά σχήματα από το εξωτερικό. Έπειτα, σε αυτές τις 24 ώρες, θα οδηγηθούμε από το Παρίσι στη Ρωσία, από τον Ρακίνα και τον Μολιέρο στον Τσέχωφˑ μπορούμε ακόμη να διασχίσουμε τον Ατλαντικό για να καταλήξουμε σ’ ένα Πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια, όπου εκεί οι νέοι άνθρωποι ίσως ανακαλύπτουν εκ νέου το θέατρο. Γιατί, το θέατρο πάντοτε αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Είναι η σύμβαση που πρέπει διαρκώς και ακαταπόνητα να καταργείται. Και έτσι παραμένει ζωντανό. Το θέατρο σφύζει από ζωή, αψηφώντας τον χώρο και τον χρόνο, τα πιο σύγχρονα έργα τρέφονται από τα επιτεύγματα των περασμένων αιώνων, τα πιο κλασικά ρεπερτόρια εκσυγχρονίζονται κάθε φορά που ερμηνεύονται ξανά.

Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, προφανώς, δεν είναι μια συνηθισμένη, καθημερινή μέρα. Είναι η μέρα που αναβιώνει έναν απέραντο χωροχρόνο και για να επικαλεστώ αυτόν το χωροχρόνο θα ήθελα να καλέσω εδώ έναν Γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τόσο ταλαντούχο όσο και διακριτικό, τον Ζαν Ταρντιέ. Για τον χώρο ερωτά ποια είναι η μακρύτερη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο… Για τον χρόνο προτείνει να μετρούμε σε δέκατα δευτερολέπτου τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να προφέρουμε τη λέξη “αιωνιότητα”. Για τον χωροχρόνο είπε επίσης: “Πριν κοιμηθείτε εστιάστε την προσοχή σας, νοερά, σε δύο σημεία στον χώρο και υπολογίστε πόσος χρόνος χρειάζεται, στο όνειρο, να πάτε από το ένα σημείο στο άλλο”. Στη μνήμη μου έχω κρατήσει τη φράση “στο όνειρο”. Φαίνεται ότι ο Ζαν Ταρντιέ και ο Μπομπ Γουίλσον έχουν συναντηθεί. Μπορούμε, επίσης, να συνοψίσουμε τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μας, ανακαλώντας στη μνήμη μας τον Σάμιουελ Μπέκετ, μέσα από τον οποίο λέει η Γουίνι, με εκείνο το σβέλτο ύφος της: “Ω, τι όμορφη μέρα πρόκειται να ήταν”. Καθώς σκεφτόμουνα αυτό το μήνυμα, που είχα την τιμή να προσκληθώ να γράψω, ερχόντουσαν στη μνήμη μου όλα τα όνειρα, από όλες αυτές τις σκηνές. Έτσι, δεν ήρθα εντελώς μόνη σε αυτήν την αίθουσα της Unescoˑ όλοι οι χαρακτήρες που ερμήνευσα επάνω στη σκηνή είναι εδώ μαζί μου, οι ρόλοι που φαινομενικά με εγκατέλειπαν όταν όλα τελείωναν, μα που χάραξαν μέσα μου μια υπόγεια ζωή, έτοιμοι να βοηθήσουν ή να καταστρέψουν τους επόμενους ρόλους: Φαίδρα, Αραμίντ, Ορλάντο, Έντα Γκάμπλερ, Μήδεια, Μερτέιγ, Μπλανς Ντιμπουά… Με συνοδεύουν, επίσης, όλοι οι χαρακτήρες που αγάπησα και χειροκρότησα ως θεατής. Έτσι, ανήκω σε όλο τον κόσμο. Είμαι Ελληνίδα, Αφρικανή, Σύρια, Βενετσιάνα, Ρωσίδα, Βραζιλιάνα, Περσίδα, Ρωμαία, Γιαπωνέζα, Νεοϋορκέζα, γυναίκα από τη Μασσαλία, Φιλιππινέζα, Αργεντινή, Νορβηγίδα, Κορεάτισσα, Γερμανίδα, Αυστριακή, Αγγλίδα, πραγματικά ανήκω σε όλο τον κόσμο. Εκεί, στη σκηνή, βρίσκεται η πραγματική παγκοσμιοποίηση.

Στους εορτασμούς της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 1964, ο Λόρενς Ολιβιέ ανακοίνωσε ότι μετά από αγώνες που διήρκησαν πάνω από έναν αιώνα, η Αγγλία απέκτησε το Εθνικό της Θέατρο και εξέφρασε αμέσως την επιθυμία του να το διαμορφώσει ως ένα διεθνές θέατρο, τουλάχιστον στο ρεπερτόριό του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο Σαίξπηρ ανήκει στον κόσμο.

Με χαρά ανακάλυψα ότι το πρώτο Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το εμπιστεύτηκαν στον Ζαν Κοκτώ, μια τέλεια επιλογή, αφού είναι ο συγγραφέας του “Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες”. Κι εγώ γύρισα τον κόσμο, με διαφορετικό τρόπο, έκανα τον γύρο του κόσμου σε 80 θεατρικά έργα ή ταινίες. Περιλαμβάνω εδώ και τις ταινίες γιατί δεν βρίσκω ότι διαφέρουν οι ερμηνείες τους από το θέατρο και εκπλήττομαι κάθε φορά που το λέω, μα είναι αλήθεια, έτσι είναι. Δεν υπάρχει διαφορά.

Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας: με άλλα λόγια: το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς. Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχια. Αρκεί να πούμε: “Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής” και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ένας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό. Μα ας μην είναι πολλές οι άδειες καρέκλες! Εκτός στον Ιονέσκο… Στο τέλος λέει η γριούλα: “Ναι, ναι, ας πεθάνουμε ενδόξως… Ας πεθάνουμε για να γίνουμε μύθος… τουλάχιστον θα αποκτήσουμε το δρόμο μας…”.

Ιζαμπέλ Ιπέρ

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για 55 χρόνια τώρα. Στα 55 αυτά χρόνια είμαι η όγδοη γυναίκα που καλούμαι να μεταδώσω ένα μήνυμα και τελικά δεν ξέρω αν η λέξη μήνυμα ταιριάζει. Οι προγενέστεροί μου (η πλειοψηφία επιβάλλει το αρσενικό γένος! ) μίλησαν για το θέατρο της φαντασίας, της ελευθερίας, της καταγωγής, συζήτησαν το πολυπολιτισμικό θέατρο, το θέατρο της ομορφιάς, το θέατρο που θέτει αναπάντητα ερωτήματα… Το 2013, μόλις πριν τέσσερα χρόνια, ο Ντάριο Φο είπε: “Έτσι, η μόνη λύση στην κρίση βρίσκεται στην ελπίδα ότι θα οργανωθεί ένας μεγάλος διωγμός εναντίον μας και ιδιαίτερα εναντίον των νέων ανθρώπων που επιθυμούν να μάθουν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά των Commedianti, των δημιουργών του θεάτρου, ο οποίοι αναμφισβήτητα θα αντλήσουν από έναν τέτοιο περιορισμό αφάνταστα οφέλη για μια νέα αναπαράσταση”. Τα αφάνταστα οφέλη μοιάζουν μια πολύ καλή συνταγή, που επάξια θα μπορούσε να περιληφθεί σε κάθε πολιτική ρητορική, δεν συμφωνείτε;… Και αφού βρίσκομαι στο Παρίσι, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, εισηγούμαι σε αυτούς που φαίνεται ότι επιθυμούν να μας κυβερνήσουν να προσέξουν αυτά τα αφάνταστα οφέλη του θεάτρου. Όχι, όμως, κυνήγι μαγισσών!

 

«Φαίδρες»

Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…

Θυμάμαι έναν παλιό σκηνοθέτη, ο οποίος κάθε βράδυ στα παρασκήνια, προτού να ανοίξει η αυλαία, φώναζε με στεντόρεια φωνή: “Τόπο για το Θέατρο!”. Και αυτή είναι και η τελευταία μου φράση. Σας ευχαριστώ».

Tρία ποιήματα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που γορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου

 

Image result for θεατρο

Ο Γιώργος Νανούρης επιλέγει για το mytheatro τρία ποιήματα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που γορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.).

Γιώργος Σεφέρης «Θεατρίνοι

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ’ εμάς
(πες μου που πάμε; πες μου που πας;)
πάνω απ’ το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
(πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βουίζει. Δες

και την καρδιά μας∙ ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.

Μέση Ανατολή, Αύγουστος ’43

 

Κ.Π.ΚΑΦΑΒΗΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου, και τα διεφθαρμένα νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κ’ η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κ’ ενώ εκοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.

Μ. Μπρεχτ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Καλλιτέχνες, εσείς που με χαρά σας και με πίκρα παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα να παραδώσετε απο δω και μπρος στην κρίση του και τον κόσμο που παρασταίνετε.
Παραστήστε αυτό που υπάρχει , αλλά παρασταίνοντάς το, δείξτε κι αυτό που δεν υπάρχει, μα θα μπορούσε να υπάρξει και θα ήτανε ωφέλιμο.
Μέσ ‘ απ’ την απεικόνισή σας πρέπει να μάθει ο θεατής να δρα πάνω σ’ αυτό που εικονίζετε.
Και τούτη η διαδοχή ας είναι ευχάριστη .
Η μάθηση πρέπει να προσφέρεται σαν τέχνη, και πρέπει εσείς σαν τέχνη να διδάξετε πώς δρα κανείς πάνω σε πράγματα κι ανθρώπους.
Κι η άσκηση της τέχνης είναι πηγή χαράς.
Το δίχως άλλο, ζείτε σε σκοτεινούς καιρούς.
Βλέπετε τον άνθρωπο να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις.
Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι. Και πάνε του χαμού όσοι ‘ ναι ευκολόπιστοι.
Τι ήτανε οι κατακλυσμοί της σκοτεινής προϊστορίας μπροστά στις συμφορές που σήμερα χτυπάν τις πολιτείες μας ;
Kαι τι ήταν οι κακές σοδειές μπρος στην ανέχεια που μας δέρνει ανάμεσα σε τόσην αφθονία ;

http://www.mytheatro.gr/pagkosmia-mera-theatrou-giorgos-nanouris/

 

Η κρίση ταπείνωσε τους ανθρώπους

Image result for κριση

Image result for κριση

H ΚΑΙΤΗ ΚΟΥΛΛΙΑ ΖΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΩΣ ΤΗ ΔΥΣΗ

Υποστηρίζει με δύναμη το παραδοσιακό τραγούδι, καθώς η γνώριμη και ιδιαίτερη φωνή της παραπέμπει πάντα στην Κάλυμνο, την ιδιαίτερη καταγωγή της!

Εύχομαι στους Κυπρίους να έχουν υπομονή και καρτερικότητα. Να έρθει σύντομα στο νησί η πολυπόθητη ώρα που θα πέσουν τα συρματοπλέγματα και θα σταματήσει αυτή η ιεροσυλία, που θέλει την Κύπρο να παραμένει βίαια χωρισμένη στα δυο

Πιστεύω πως αν πλησιάσεις τον χώρο της παράδοσης με σεβασμό και διάκριση, μπορεί να προσφέρει ελπίδα και ψυχική ανάταση στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Η παράδοση κρύβει αρχοντιά, είναι ένα ήρεμο ποτάμι, που αν το ακολουθήσεις σε βγάζει σε νέα όμορφα και απρόσμενα τοπία

Κάποτε τραγουδούσα πολλά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και κινδύνευα να λέω όλα τα άλλα είδη τραγουδιού με τον ίδιο τρόπο. Μετά ασχολήθηκα λίγο με τη βυζαντινή μουσική και άρχισα να τραγουδώ τα πάντα με πιο πολλά γυρίσματα

Εάν θα έπρεπε να επιλέξω κάποιους καλλιτέχνες που να τους χαρακτηρίζουν δυο λέξεις, οι λέξεις «αξιοπρέπεια» και «αρχοντιά», ανάμεσα σ’ αυτούς σίγουρα θα επέλεγα την Καίτη Κουλλιά. Ζει ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους τραγουδιών, από την Ανατολή ώς τη Δύση. Υποστηρίζει με δύναμη το παραδοσιακό τραγούδι, καθώς η γνώριμη και ιδιαίτερη φωνή της παραπέμπει πάντα στην Κάλυμνο, την ιδιαίτερη καταγωγή της!

Από την Κάλυμνο στην Αθήνα. Τι σου χάρισε αυτό το νησί, ποια χρώματα και μυρωδιές βρέθηκαν στο σακίδιό σου πριν φτάσεις στη μεγάλη πόλη, για να διεκδικήσεις τα καλλιτεχνικά σου όνειρα;

Η Κάλυμνος είναι ένας όμορφος, φωτεινός, άγριος βράχος, γεγονός που ανάγκασε τους κατοίκους της είτε να μείνουν και να ζουν με δυσκολίες, είτε να ξενιτεύονται και να ανοίξουν τα φτερά τους γι’ άλλους τόπους. Νιώθω ότι το φως, ο βράχος, το μικρό λιμάνι με τον μεγάλο ορίζοντα, αλλά και η ευαίσθητη «τραχύτητα» των ανθρώπων που με περιέβαλλαν καθόρισαν έντονα τη λαχτάρα και την επιθυμία μου στον τρόπο που πλησίασα τα όνειρά μου.

Ασχολήθηκες και ασχολείσαι με παιδικές παραστάσεις με ένα ξεχωριστό πάθος. Η παιδεία σου στη σχολή νηπιαγωγών ήταν μια εμπειρία που σε επηρέασε στην αγάπη σου για τα παιδιά; Δώσε μας μια αίσθηση της ενασχόλησής σου με τις παιδικές παραστάσεις.

Η ενασχόληση με τα παιδιά είναι για μένα ένα μοναδικό δώρο. Αυτά είναι που ζωντανεύουν την παιδικότητά μου. Κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους νιώθω πως πρέπει να πετάξω από πάνω μου κάθε θολή σκέψη που έχω, για να μπορέσω να τα κοιτάξω στα μάτια όμορφα και απλά. Δεν το πετυχαίνω πάντα, αλλά σίγουρα όταν αυτό συμβαίνει νιώθω ελεύθερη και χαρούμενη.

Ένα κομμάτι της καλλιτεχνικής σου υπόστασης αγγίζει την παράδοση. Τι είναι αυτό το μικρόβιο που τελευταία μεγαλώνει στην Ελλάδα και δίνει ουσία στα μουσικά μονοπάτια πολλών καλλιτεχνών σαν κι εσένα;

Πιστεύω πως αν πλησιάσεις τον χώρο της παράδοσης με σεβασμό και διάκριση μπορεί να προσφέρει ελπίδα και ψυχική ανάταση στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Η παράδοση κρύβει αρχοντιά, είναι ένα ήρεμο ποτάμι, που αν το ακολουθήσεις σε βγάζει σε νέα όμορφα και απρόσμενα τοπία.

Μίλησέ μας για τη δισκογραφία σου. Ανάμεσα στα πολλά και όμορφα που μας χάρισες, μας κληροδότησες κι έναν «Ωκεανό». Ένα από τα τραγούδια σου που ακούγονται και θα ακούγονται. Είναι η δισκογραφία για σένα ακόμα μια ανάγκη; Δίνει όσα έδινε και στο παρελθόν; Η κρίση τι σημαίνει για σένα δημιουργικά;

Έχω την τύχη να έχω κάνει επτά προσωπικούς δίσκους και πολλές συμμετοχές. Όλοι για να γίνουν χρειάστηκαν πολύ χρόνο και κόπο. Το στούντιο είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία και σε βοηθά να ακούς στις ηχογραφήσεις λεπτομέρειες που με άλλον τρόπο δεν μπορείς να τις ακούσεις. Κάθε ηχογράφηση εξαρτάται από την ψυχική διάθεση που έχεις τη στιγμή που μπαίνεις στο στούντιο, γι’ αυτό και τη στιγμή των ηχογραφήσεων τη θεωρώ μια στιγμή ψυχοθεραπείας.

Στο πέρασμα των χρόνων κάποια τραγούδια αγαπήθηκαν ιδιαίτερα στο ραδιόφωνο όπως ο «Ωκεανός», γεγονός που με βοήθησε να γίνω πιο γνωστή και να έχω για ένα μικρό διάστημα περισσότερες επαγγελματικές επιλογές.

Η κρίση έφερε δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα βοήθησε να ξεκαθαρίσει και το τοπίο. Ταπείνωσε τους ανθρώπους και άρχισαν ολοένα και περισσότερο να πλησιάζουν την αλήθεια των πραγμάτων. Οι αυταπάτες έπεσαν, οι μύθοι ξεφούσκωσαν. Αν κάποιος έχει λόγο να εκφράσει κάτι, νιώθω ότι η εποχή μας βοηθά για να συμβεί.

Ποια η σχέση σου με το εξωτερικό και τους Έλληνες μετανάστες; Είναι ένα ζωντανό κομμάτι της Ελλάδας, που την κάνει ακόμα πιο αισιόδοξη σαν πατρίδα;

Έχω ταξιδέψει αρκετά στο εξωτερικό και ομολογώ ότι έχω ζήσει συγκινητικές στιγμές και έχω πάρει πολλή αγάπη από τον κόσμο. Οι Έλληνες του εξωτερικού είναι ένα ζωντανό κομμάτι της Ελλάδας, έχουν ανθρωπιά, αγαπούν και νοσταλγούν την πατρίδα τους, γεγονός που τους κάνει να εκτιμούν και να αγκαλιάζουν κάθε ωραία προσπάθεια.

Πώς καταφέρνεις να ελίσσεσαι ανάμεσα στο έντεχνο και το παραδοσιακό τραγούδι με τόση μαεστρία;

Κάποτε τραγουδούσα πολλά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και κινδύνευα να λέω όλα τα άλλα είδη τραγουδιού με τον ίδιο τρόπο. Μετά ασχολήθηκα λίγο με τη βυζαντινή μουσική και άρχισα να τραγουδώ τα πάντα με πιο πολλά γυρίσματα. Με το πέρασμα του χρόνου η προσωπική μελέτη με βοήθησε να ακούω πιο προσεκτικά, να διακρίνω τη διαφορετική αισθητική κάθε τραγουδιού και να προσπαθώ να τοποθετώ τη θέση της φωνής ανάλογα με το ύφος και το είδος του τραγουδιού. Είναι μια πορεία που θέλει ποταμούς αγάπης, τόλμη και υπομονή.

Ποιοι ογκόλιθοι του παραδοσιακού τραγουδιού σε έχουν επηρεάσει στην πορεία σου; Ποιοι ζώντες καλλιτέχνες του ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού σε επηρέασαν; Ποιοι κρατάνε ακόμα την παράδοση με αξιοπρέπεια;

Έχω τη χαρά να λέω ότι αξιώθηκα να συνεργαστώ με υπέροχους ερμηνευτές και δεξιοτέχνες του παραδοσιακού τραγουδιού, Δόμνα Σαμίου, Χρόνη Αηδονίδη, Χρήστο Τσιαμούλη, Στάθη Κουκουλάρη, Νίκο Οικονομίδη, Κυριάκο Γκουβέντα, Άννα Καραμπεσίνη, Χρήστο Σίκκη κ.ά. Ένα μεγάλο σχολείο με αυστηρούς και δύσκολους δασκάλους. Κάποιοι από αυτούς ήταν πιο απλόχεροι, κάποιοι πιο μαζεμένοι. Εδώ και αρκετό καιρό συνεργάζομαι σταθερά με δυο φίλους, τον Χρήστο Τσιαμούλη και τον Κυριάκο Γκουβέντα.

Είναι πράγματι μεγάλη τύχη για μένα να τραγουδάω και να μοιράζομαι όμορφες στιγμές μαζί τους. Πέρα όμως από αυτή τη μεγάλη οικογένεια, πάντα στη μνήμη μου υπάρχουν πρόσωπα και βλέμματα αγαπημένων από το νησί. Αυτοί οι άνθρωποι τραγουδούσαν με απλότητα και το τραγούδι τους ήταν μια κραυγή, μια ανάσα από τον μόχθο της ημέρας, παυσίπονο και βάλσαμο στις αγωνίες τους. Κατά βάθος νιώθω ότι η δύναμη της παράδοσης εκφράζει μια βαθύτερη αγωνία για τη ζωή και την απειλή του θανάτου. Άργησα να τραγουδήσω παραδοσιακά γιατί αισθανόμουν «λίγη», αλλά αργότερα κατάλαβα ότι κι αυτό το λίγο είναι σημαντικό όταν έχει αλήθειες…

Περίγραψέ μας την καθημερινότητά σου στην Αθήνα, σαν ερμηνεύτρια και μητέρα. Πόσο εύκολοι είναι αυτοί οι ρόλοι;

Η ισορροπία ανάμεσα στον ρόλο της ερμηνεύτριας-μητέρας είναι δύσκολη. Πολλές φορές φεύγοντας από το σπίτι κουβαλώ τις αγωνίες των παιδιών μου και γνωρίζω πως πρέπει να συγκεντρωθώ με άλλον τρόπο για να σταθώ στην παράσταση. Η παρουσία της οικογένειας στη ζωή μου είναι για μένα ένα μονάκριβο μυστήριο. Είναι το δώρο του Θεού που με βοηθά να σέβομαι τη ζωή με υπομονή και καρτερικότητα.

Τι ετοιμάζεις καλλιτεχνικά; Τι να περιμένουμε από σένα αυτό το χρονικό διάστημα;

Γενικά είναι μια περίοδος που εμφανίζομαι σε διάφορες μουσικές σκηνές, αλλά είναι αλήθεια πως σκέφτομαι να ετοιμάσω μια παράσταση με κείμενα και τραγούδια που αναφέρονται στη χαρμολύπη του ανθρώπου. Τον τίτλο δεν τον ξέρω ακόμα. Έχω έτοιμη μια μουσικοθεατρική παράσταση για παιδιά που λέγεται «Ο λαουτιέρης της αγάπης» και μέσα από τον μύθο παρουσιάζονται τραγούδια και έθιμα του τόπου μας.

Πώς εισπράττεις την κυπριακή παραδοσιακή μουσική;

Νομίζω πως η κυπριακή παραδοσιακή μουσική έχει πολλά κοινά με τη μουσική των Δωδεκανήσων. Ο μισεμός, η ξενιτιά, η απώλεια είναι σημεία που μας ενώνουν, γι’ αυτό και νιώθω τη μουσική της Κύπρου οικεία. Κάθε φορά που έρχομαι στην Κύπρο νιώθω μια ιδιαίτερη συγκίνηση, τόσο με τον κόσμο όσο και με τις παραδόσεις του.

Μια λέξη και μια ευχή για την Κύπρο κι όσους σε παρακολουθούν από τη Μεγαλόνησο.

Εύχομαι στους Κυπρίους να έχουν υπομονή και καρτερικότητα. Να έρθει σύντομα στο νησί η πολυπόθητη ώρα που θα πέσουν τα συρματοπλέγματα και θα σταματήσει αυτή η ιεροσυλία, που θέλει την Κύπρο να παραμένει βίαια χωρισμένη στα δυο. Μου άρεσε πολύ μια προσευχή που διάβασα στην ποιητική συλλογή «Ριζοκάρπασον», του Ιωάννου Νέστορος…

Θεέ μου, φώτισέ μας να αποκτήσουμε πλήρη επίγνωση
της δύναμης της θέλησής μας,
γίνε αρωγός στις ενέργειές μας,
δώσε μας επιμονή και υπομονή,
ώστε,
να μην έχουν όρια οι προσπάθειές μας,
να μην έχουν όρια οι θυσίες μας,
να μην έχει όρια ο χρόνος που θα δαπανήσουμε,
να είναι απροσμέτρητη η αποφασιστικότητά μας,
μέχρι να ξημερώσει εκείνη η μέρα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Καίτη Κουλλιά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάλυμνο. Σπούδασε νηπιαγωγός στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τα πρώτα χρόνια
διαμονής της στην Αθήνα εντάχθηκε στο μουσικό τμήμα του Πανεπιστημίου και μ’αυτό συμμετείχε σε αρκετές μουσικές παραστάσεις, όπου διακρίθηκε και τιμήθηκε
με υποτροφία.

Ακολουθούν συνεργασίες με τους Γιάννη Βόγλη σε μουσικο-θεατρικές παραστάσεις, Μαρίζα Κωχ, Χρόνη Αηδονίδη, Γιώργο Νταλάρα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Παντελή Θαλασσινό, Χρήστο Τσιαμούλη, Ορφέα Περίδη, Δήμητρα Γαλάνη, Γλυκερία κ.ά., σε εμφανίσεις και συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ουκρανία, Ηνωμένες Πολιτείες και Αυστραλία.

Το 2001 τιμήθηκε με το 3ο βραβείο στο Φεστιβάλ Παραδοσιακής Μουσικής από όλο τον κόσμο στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν.

Συνεργάζεται με το πανεπιστήμιο του Charles Darwin στην Αυστραλία και συμμετέχει στις πολιτιστικές του εκδηλώσεις, στο πλαίσιο μαθημάτων ελληνικής
γλώσσας και πολιτισμού, που πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα και παρακολουθούνται από φοιτητές/τριες σε τμήματα Ελληνικών Σπουδών σε
Πανεπιστήμια της Αυστραλίας.

Από το 2004 φοιτά στο Εθνικό Ωδείο, στη Σχολή του Σύγχρονου Ελληνικού Τραγουδιού.

Από το 2010 παρουσιάζει παιδικές παραστάσεις σε σχολεία, όπως τα έργα «Μουσική Ροδιά», «Τραγούδια απ’ το Βυθό», «Ο λαουτιέρης της αγάπης», τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως εκπαιδευτικά προγράμματα από το Υπουργείο Παιδείας.

Το 2013 συνεργάζεται με την ορχήστρα «Μίκη Θεοδωράκη» και τους Χρήστο Τσιαμούλη, Κώστα Μακεδόνα, Βασίλη Λέκκα και Λάκη Χαλκιά σε έργα του συνθέτη.

2014-2016 εμφανίζεται σταθερά σε μουσικές σκηνές στην Αθήνα και σε αρκετές πόλεις του εξωτερικού.

Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Έχει στο ενεργητικό της 7 προσωπικούς δίσκους, καθώς και πολλές συμμετοχές σε παραγωγές άλλων δημιουργών.  http://www.sigmalive.com/simerini/politismos/400142/i-krisi-tapeinose-tous-anthropous

Ευγένιος Ντελακρουά, η «ιερή μορφή» του ρομαντισμού

 

 

Στις 13 Αυγούστου του 1863, αφήνει την τελευταία του πνοή ο γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά, κορυφαία μορφή του ρομαντισμού και ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους όλων των εποχών. Οι εκφραστικές πινελιές του, που σόκαραν τους σύγχρονούς του, και η μελέτη του των οπτικών εφέ των χρωμάτων επηρέασαν βαθύτατα τα έργα των ιμπρεσιονιστών ενώ το πάθος του για τα εξωτικά θέματα ενέπνευσε τους συμβολιστές.

Ο Delacroix επηρεάστηκε από το φιλελληνικό ρεύμα της εποχής του και ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του είχαν πηγή έμπνευσης τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία και τα δεινά που έπληξαν τον σκλαβωμένο λαό. Ο Ferdinand Victor Eugène Delacroix γεννήθηκε στις 26 Απριλίου του 1798 στο Charenton-Saint-Maurice της Γαλλίας. Ο πατέρας του υπήρξε μέλος της πιο βίαιης φατριάς κατά την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών του Διευθυντηρίου.

Ο Eugène Delacroix έρχεται στον κόσμο στις 26 Απριλίου του 1797. Το ότι επέζησε των παιδικών του χρόνων είναι ένα θαύμα αφού είχε καταπληκτικό ιστορικό ατυχίας: Ως βρέφος, γλίτωσε από πυρκαγιά η οποία του άφησε σημάδια στο σώμα και το πρόσωπο, γλίτωσε τον πνιγμό όταν βρέθηκε στη θάλασσα από αμέλεια της νταντάς του, ενώ γλίτωσε και από μια δηλητηρίαση. Επιπλέον, επιχείρησε να κρεμαστεί, χωρίς να επιθυμεί να αυτοκτονήσει, μιμούμενος αυτά που είδε σε μια έκθεση που έδειχνε κάποιον στην αγχόνη. Ένας τσαρλατάνος της εποχής πάντως αποφάνθηκε ότι ο πιτσιρίκος ακολουθούσε όσα του προδιέγραφε το ωροσκόπιό του: «θα γίνει ένας άντρας διάσημος, μα η ζωή του θα είναι σκληρή, βασανιστική και πάντα θα χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις». Μετά τις πρώτες σπουδές στο Lycée Napoléon, όταν αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος, μπήκε στο ατελιέ του βαρόνου Pierre-Narcisse Guérin ως μαθητευόμενος. Συμμαθητής του ήταν ο Ary Scheffer με τον οποίο διατήρησε ανταγωνιστική σχέση για όλη του τη ζωή. Ολοκλήρωσε το πρώτο του σημαντικό έργο, Δάντης και Βιργίλιος, στο δικό του εργαστήριο.

Όταν το είδε ο Guérin, εξαγριώθηκε και του είπε ότι ήταν παράλογο, απεχθές και υπερβολικό. Παρόλα αυτά, το έργο ενθουσίασε όταν παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Salon το 1822. Η ελληνική επανάσταση που μαίνονταν ενέπνευσε τον ζωγράφο που δημιούργησε ορισμένα από τα κορυφαία του έργα. Ο πίνακας «Η Ελλάδα θρηνεί στα ερείπια του Μεσολογγίου» και άλλα μικρότερα έργα εμπνευσμένα από τους ελληνικούς αγώνες παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση τα έσοδα της οποίας πήγαν στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Η έκθεση αυτή είχε τεράστια επιτυχία και πλήθος κόσμου έσπευσε να την επισκεφτεί. Τον επόμενο χρόνο δημιούργησε ένα ακόμα σημαντικό έργο του, τον «Σαρδανάπαλο» από το δράμα του Λόρδου Βύρωνα, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα. Μεγάλη γοητεία του ασκούσαν και οι ήρωες του William Shakespeare, του Sir Walter Scott και του Johann Wolfgang von Goethe.

Το 1831 επανεμφανίστηκε στο Salon με έξι έργα του και μετά αποχώρησε για το Μαρόκο. Αρνήθηκε να επισκεφτεί την Ιταλία, φοβούμενος μήπως οι παλαιοί δάσκαλοι επηρεάσουν την γνησιότητα και την αυτάρκεια του έργου του. Συνέχισε να εργάζεται ακατάπαυστα, συχνά μεγάλα έργα με ιστορικό θέμα που εξίσου συχνά γινόταν δεκτά στο Salon όχι με ιδιαίτερη θέρμη. Το 1845 προσλήφθηκε για να διακοσμήσει τη Βιβλιοθήκη του Λουξεμβούργου, το 1847 την αίθουσα των υπουργών, την οροφή της Πινακοθήκης του Απόλλωνα στο Λούβρο το 1849 και αυτήν του Salon de la Paix του ξενοδοχείου Hôtel de Ville το 1853.

Ο Eugène Delacroix έφυγε από τη ζωή στις 13 Αυγούστου του 1863. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε έκθεση των έργων του στην Boulevard des Italiens, η οποία περιελάμβανε 174 πίνακες (οι περισσότεροι μεγάλων διαστάσεων) και 303 σχέδια και λιθογραφίες, στην οποία έγινε εμφανής στο ευρύτερο κοινό η ακούραστη δημιουργικότητά του καθώς και η εξαίρετη χρήση εκ μέρους του των χρωμάτων. «Ο Delacroix ήταν παθιασμένα ερωτευμένος με το πάθος, αλλά ήταν ψυχρά αποφασισμένος να εκφράσει το πάθος όσο πιο καθαρά γίνεται» είπε γι’ αυτόν ο Charles Baudelaire.

Οι πίνακες του Ντελακρουά για την επανάσταση που συγκλόνισαν τους Ευρωπαίους. Ζωγράφισε τη σφαγή στη Χίο και στο Μεσολόγγι

 

Στις αρχές του 19ου αιώνα το ρεύμα υποστήριξης προς την ελληνική υπόθεση ξεκινούσε στην Ευρώπη. Οι Φιλέλληνες συγκινημένοι από τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία βοηθούσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν. Μέσα από τα έργα τους έθεταν το πρόβλημα της υπόδουλης Ελλάδας, έστελναν χρήματα για τη συνέχιση του αγώνα, ενώ κάποιοι πιο τολμηροί, δεν δίστασαν να πολεμήσουν και να χάσουν τη ζωή τους στο πλευρό των Ελλήνων. Λαμπρό παράδειγμα ο ποιητής Λόρδος Μπάιρον, ο οποίος ήρθε το 1823 στη χώρα για να συνδράμει στον αγώνα και πέθανε ένα χρόνο αργότερα στο Μεσολόγγι. Το έργο του επηρέασε σημαντικά τον Γάλλο ζωγράφο, Ευγένιο Ντελακρουά. Από τις ιστορίες του για την επανάσταση αντλούσε θέματα για τους πίνακες που ζωγράφιζε. Το 1824 σε ηλικία 24 ετών παρουσίασε τον πρώτο του πίνακα στο Παρίσι. Απεικόνιζε τις θηριωδίες των Τούρκων στον άμαχο πληθυσμό και ευαισθητοποίησε τη γαλλική κοινωνία. Πηγή έμπνευσης ήταν η σφαγή χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τους Οθωμανούς, που είχε γίνει δύο χρόνια νωρίτερα ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό τους. Σκηνή από τη «Σφαγή της Χίου», 1824, Λούβρο. Ο Ευγένιος Ντελακρουά τον ζωγράφισε σε οχτώ μήνες και αγοράστηκε από την γαλλική κυβέρνηση για 6.000 νομίσματα Στους πίνακες του Ντελακρουά, το πρόσωπο των Τούρκων συμβόλιζε την τυφλή, βίαιη δύναμη και το πρόσωπο των Ελλήνων την ελευθερία και τον πολιτισμό. Όπως ανέφερε στο Ημερολόγιο του το 1822 «Όταν οι Τούρκοι προφταίνουν τους λαβωμένους στο πεδίο της μάχης, η ακόμη και τους αιχμαλώτους τους λένε: Μη φοβάσαι και τους χτυπούν στο πρόσωπο με τη λαβή του σπαθιού τους για να τους κάνουν να σκύψουν το κεφάλι: τους το παίρνουν με μια σπαθιά!…» Το ποίημα «Ο Γκιαούρης», που έγραψε το 1813 ο Λόρδος Μπάιρον, ενέπνευσε τον Ντελακρουά να ζωγραφίσει τη «Μάχη του Γκιαούρη και του Χασάν». Απεικόνιζε τη σκηνή εκδίκησης του Γκιαούρη για τον θάνατο της αγαπημένης του από τον Τούρκο Χασάν και συμβόλιζε την μάχη των δύο κόσμων, την ένταση του αγώνα και τη σφοδρότητα με την οποία πολεμούσαν Έλληνες και Τούρκοι. «Η μάχη του Γκιαούρη και του Χασάν», Ευγένιος Ντελακρουά, Ελαιογραφία σε καμβά, διαστάσεις  58 × 71 cm.  Art Institute of Chicago Το 1823 ο Μάρκος Μπότσαρης με 350 Σουλιώτες επιτέθηκε εναντίον 4.000 Τουρκαλβανών του Μουσταή Πασά, που είχαν στρατοπεδεύσει στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου. Οι Έλληνες κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους Τούρκους. Όμως, όταν ο Μπότσαρης κατευθύνθηκε στη σκηνή του Μουσταή Πασά, τον πυροβόλησαν και πέθανε μερικές ώρες αργότερα. Η ιστορία του Μπότσαρη εμπνέει τον Ντελακρουά να ζωγραφίσει δύο φορές τον πίνακα «Ο Μπότσαρης αιφνιδιάζει το στρατόπεδο των Τούρκων». «Ο Μπότσαρης αιφνιδιάζει τους Τούρκους στο στρατόπεδο τους» (προσχέδιο του 1860), Ευγένιος Ντελακρουά Η ηρωική έξοδος των  Μεσολογγιτών το 1826 και ο θάνατος του αγαπημένου του Λόρδου Μπάιρον στο Μεσολόγγι συγκλονίζουν τον Ντελακρουά. Ζωγραφίζει έναν ακόμη εντυπωσιακό πίνακα, με τίτλο «Η Ελλάδα ξεψυχώντας στα ερείπια του Μεσολογγίου» και τον εκθέτει στην γκαλερί Λεμπρέν «προς όφελος των Ελλήνων». Η Ελλάδα παρουσιάζεται απελπισμένη να στέκεται πάνω στα πτώματα των αγωνιστών και πίσω της να στέκεται ο εχθρός που υψώνει τη σημαία. «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» 1826, Ευγένιος Ντελακρουά, εμπνευσμένος από την τρίτη πολιορκία. Ελαιογραφία σε καμβά, Μουσείο καλών τεχνών στη Μπορντό Ο Ντελακρουά πέθανε το 1863 στο Παρίσι. Η ελληνική επανάσταση αποτέλεσε βασικό θέμα των έργων που ζωγράφισε καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Σκοπός του ήταν να αναδείξει το δράμα των Ελλήνων που πολέμησαν με σθένος και αυτοθυσία τους κατακτητές τους. Η συμβολή του στην ελληνική προσπάθεια είναι ανεκτίμητη καθώς συγκίνησε και κινητοποίησε για πολλές δεκαετίες τους Ευρωπαίους πολίτες, καθώς η Ελλάδα συνέχισε για πολλά χρόνια μετά την ανεξαρτησία της, τους απελευθερωτικούς πολέμους….

http://www.mixanitouxronou.gr/i-pinakes-tou-ntelakroua-gia-tin-epanastasi-pou-sigklonisan-tous-evropeous-zografise-ti-sfagi-sti-chio-sto-mesolongi-ke-parousiaze-tous-ellines-os-simvolo-eleftherias-ke-politismou-se-antithesi-m/

 

 

 

Η μάχη του Γκιαούρη και του Χασάν, Ευγένιος Ντελακρουά, Ελαιογραφία σε καμβά, διαστάσεις  58 × 71 cm.  Art Institute of Chicago

 

Ο Μπότσαρης αιφνιδιάζει τους Τούρκους στο στρατοπεδό τους (προσχέδιο του 1860), Ευγένιος Ντελακρουά

"Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου" 1826, Ευγένιος Ντελακρουά, εμπνευσμένος από την τρίτη πολιορκία. Ελαιογραφία σε καμβά, Μουσείο καλών τεχνών στη Μπορντό

 

 

 

Μια θάλασσα παπαρούνες

Μια θάλασσα παπαρούνες, συγκεκριμένες τρείς, τέσσερις αντικρύσαμε σήμερα ! Βρήκαμε το δρόμο… Τόπιο που εμπνέει, σαν ζωγραφικός πίνακας.

17498963_10155223116989073_4142172612258371410_n

16649521_10155223116909073_7949112507060341298_n

 

Το διάβασμα ως μεγαλείο πνεύματος, ως ομορφιά ζωής

Αποτέλεσμα εικόνας για girl reading tumblr

Το διάβασμα είναι…

      Ο πιο περίεργος τόπος, που δεν κατανοείς κατά πόσο είναι αυθύπαρκτος ή είναι δική σου επινόηση. Κάνεις μια συζήτηση, στην οποία δεν ξέρεις πώς ακριβώς συμμετέχεις και με ποιον τρόπο ακριβώς συζητάς. Οι σκέψεις σου δεν είναι πάντα εκείνες του όποιου ορθού λόγου σου, ανακατώνονται με τη φαντασία σου και με τις ονειροπολήσεις σου και δεν λειτουργείς πάντα ως υποκείμενο και ως εκφραστής του εαυτού σου. Νιώθεις να διαχέεσαι στους διάφορους ήρωες των μυθιστορημάτων ή να διαμοιράζεται η σκέψη σου στις επιμέρους θεωρήσεις των δοκιμίων ή να διαμορφώνεις κάποια φευγαλέα σχήματα και σύμβολα στις πολλαπλές διαστρωματώσεις των ποιημάτων.

      Ένας παράξενος διάλογος με το συγγραφέα, με τις εποχές, με τους πολιτισμούς ξεκινάει με το διάβασμα του βιβλίου και συνεχίζεται καιρό και μετά απ’ αυτό ανάλογα με την ακτινοβολία της γραφής. Όχι, δεν μεταφέρεσαι σε άλλες εποχές και σ’ άλλους τόπους, ανακατεύεις και ανακατεύεσαι σε παρελθόντα και σε παρόντα χρόνο, μεταμορφώνεις τη γραφή του συγγραφέα και μεταμορφώνεσαι και εσύ σ’ ένα σκηνικό, στο οποίο η πραγματικότητα ζυμώνεται και αναπλάθεται με τη φαντασία, χωρίς να έχουν διακριτά τα μεταξύ τους σύνορα και ποτέ δεν σε νοιάζει αυτό – ίσα ίσα το επιδιώκεις για να πάρεις εκδίκηση από το χρόνο που επελαύνει εναντίον όλων, για να άρεις τις αποστάσεις του χρόνου και του χώρου που απομακρύνουν τους ανθρώπους.

Το διάβασμα είναι…

      Ένα οδοιπορικό του εαυτού σου που δεν μπορείς να το βρεις με κανέναν άλλο τρόπο. Είναι η απόλυτα ξεχωριστή συνάντηση με τον εαυτό σου. Κουβεντιάζεις με τον εαυτό σου. Δεν είσαι μόνος αλλά και δεν έχεις τους περιορισμούς της χωρίς ουσία συζήτησης, που τόσο πολύ ανθοφορεί στους ζωντανούς διαλόγους των ανθρώπων. Στοχάζεσαι με μια πολύ ξεχωριστή ενδοσκόπηση σε μύχιες περιοχές της σκέψης σου και βρίσκεις αθέατες όψεις της ψυχής σου. Ονειροπολείς και φαντασιώνεσαι με μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Το συναίσθημά σου είναι σε διαρκή εγρήγορση, σαν έτοιμο από καιρό για να στραφεί προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, για να συναντήσει δικές του εκφράσεις που μόνο το διάβασμα με τόση γενναιοδωρία χαρίζει.

Το διάβασμα είναι…

      Συμμετοχή σε ένα πανηγύρι ιδεών για τον κόσμο και θεωριών, για την ίδια τη ζωή. Γιατί είναι φοβερά όμορφο να παίρνεις μέρος στα μεγάλα ερωτήματα και στους αέναους υπαρξιακούς προβληματισμούς, που διαχρονικά αναδύονται στην ιστορία του ανθρώπου. Να ρωτάς και να παίρνεις απαντήσεις, να επιμένεις ή να αναθεωρείς τις απόψεις σου, να ζυμώνεσαι και να μεταμορφώνεσαι – χωρίς να το συνειδητοποιείς κάθε φορά – με όλα τα ιερά τέρατα του πνεύματος του ανθρώπου. Να έχεις μια προνομιακή θέση σ’ αυτό το πανηγύρι των ιδεών και των θεωριών, γιατί συνδιαλέγεσαι στο συνολικό σκηνικό του διαβάσματος με τον Όμηρο, τον Αριστοτέλη, τον Θουκιδίδη, τον Καντ, τον Καρτέσιο, το Νεύτωνα, τον Ντοστογιέφκσι, τον Τολστόι, τον Αϊνστάιν…

Το διάβασμα είναι…

      Είναι μια μορφή τέχνης. Η αισθητική της ανάγνωσης, η εικόνα του ανθρώπου που διαβάζει είναι η επιτομή του στοχασμού και της αναζήτησης. Και ο αναγνώστης είναι ο καλλιτέχνης που με αφορμή το βιβλίο πλάθει και αναπλάθει την αφήγηση της ζωής, και της δικής του ζωής. Διαβάζοντας θέτεις σε δοκιμασία τις δικές σου εμπειρίες, τις ξανασυζητάς με τον εαυτό σου και προσπαθείς να απαλύνεις την τραχύτητα των λανθασμένων επιλογών σου και των αδικιών που έχεις προκαλέσει. Ναι, το διάβασμα είναι και μια μορφή εσωτερικής, αυτόβουλης και ελεύθερης ψυχοθεραπείας. Είναι μια δυνατότητα πολύ ξεχωριστής εξομολόγησης, της πιο κρυφής αλλά και της πιο αυθεντικής εξομολόγησης. Είσαι μόνος απέναντι από τον εαυτό σου. Καθρεφτίζεσαι στο κάτοπτρο της ζωής για να δεις τη διαδρομή σου, για να νοσταλγήσεις το παρελθόν, για να επινοήσεις το μέλλον.

Το διάβασμα είναι…

      Επαναστατική πράξη, γιατί ο αναγνώστης είναι ποιητής. Δημιουργεί έναν δικό του κόσμο, στον οποίο επιχειρεί την αυτοπραγμάτωσή του και την πληρότητα της ζωής του. Ανατρέπει κάθε δέσμευση της καθημερινότητας και των τυπικών συμβάσεών του. Γεύεται τον εαυτό του όπως τον ονειρεύεται. Γεφυρώνει το φαντασιακό με το πραγματικό και αίρεται πάνω από τη διχοτόμηση υποκειμενικότητας και αντικειμενικότητας……

      Το διάβασμα είναι μεγαλείο, γιατί είναι δημιουργία ενός μύθου με υλικά δικά σου και ξένα. Αναμετριέσαι με φαντάσματα που σε ακολουθούν σ’ όλη σου τη ζωή. Υπαρξιακά ερωτήματα και μεταφυσικοί προβληματισμοί, σκέψεις σκοτεινές και στοχαστικά ξέφωτα είναι όλα εδώ μαζεμένα και σε καλούν να παίξεις μαζί τους, να φτιάξεις το δικό σου Κόσμο με μαγιά τις προσλήψεις από τις τόσες και τόσες παραστάσεις των σελίδων του βιβλίου, να κάνεις τη ζωή σου ένα περίκλειστο Σύμπαν όμορφης Δημιουργίας, να γίνεις ο καλλιτέχνης του δικού σου πορτρέτου, γιατί μόνο έτσι μπορείς να κατανοήσεις την ομορφιά που απλώνεται γύρω σου και μέσα σου…

 

Αποτέλεσμα εικόνας για girl reading tumblr

 

Vladimir Volegov