Η ανθρωπιά η σημαντικότερη έννοια της ζωής . Να είμαστε ΄Ανθρωποι.

Ανθρωπιά είναι η ικανότητα του ανθρώπου να νοιάζεται για τον  διπλανό του. Στην σύγχρονη κοινωνία θα έλεγε κανείς ότι βλέπουμε όλο και περισσότερο να εξαλείφεται αυτή η λέξη και η σημασία της . Αλλά τι πραγματικά ευθύνεται γι αυτό και υπάρχει τρόπος να αποτραπεί η εξάλειψη της?

Επιστήμονες και διανοούμενοι  όπως ο Αϊνστάιν έχουν δηλώσει ότι η τεχνολογία έχει υπερκεράσει την ανθρωπιά μας. Άλλοι όπως ο Ντενίς Γκειμπορ έχουν πει ότι άνθρωπος ανέκαθεν εναντιώνονταν στη φύση . Από εδώ και εμπρός εναντιώνεται στην φύση του.

Σε μία περίοδο που η Ευρώπη περνάει κρίση ανθρωπιάς με τους μετανάστες να   υποφέρουν μένοντας χωρίς πατρίδα και σπίτι  και περνώντας τα σύνορα της Ευρώπης ώστε να αποκτήσουν ένα καλύτερο μέλλον βλέπουμε τους Ευρωπαίους ηγέτες και την Ευρώπη  να μένουν άπραγοι. Αυτοί  που πρέσβευαν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι ίδιοι που τώρα καταδικάζουν και παρακάμπτουν την ανθρωπιά. Από την άλλη πλευρά όμως ενόψει των βομβαρδισμών που δέχονται από τους τζιχαντιστές αποζητούν την ανθρωπιά και αλαλάζουν  για τα ανθρώπινα δικαιώματα ξεχνώντας πως πριν λίγο τα είχαν κατακερματίσει.

Τελικά αυτοί που πρεσβεύουν την ανθρωπιά είναι και οι ίδιοι που την καταδικάζουν καθημερινά. Ίσως ο κόσμος να είναι τόσο μικρός ώστε να δεχτεί και να πραγματοποιήσει κάτι τόσο μεγάλο. Πάντως ο καθένας από εμάς ξεχωριστά εάν θέλει να ονομάζεται άνθρωπος θα πρέπει να σταματήσει να βάζει ταμπέλες στους γύρω του και να  αρχίσει να πρεσβεύει την ανθρωπιά με όλη τη σημασία και σπουδαιότητα της.

Ο ανθρωπισμός στη σύγχρονη κοινωνία

 

Advertisements

Οι διαπροσωπικές σχέσεις, η εξουσία και ο ανταγωνισμός

Αποτέλεσμα εικόνας για ανταγωνισμος

 

Οι διαπροσωπικές σχέσεις, η εξουσία και ο ανταγωνισμός.

Όλοι μας έχουμε μια μυστική ή αλλιώς βαθιά προσωπική πηγή η οποία μας τροφοδοτεί με κουράγιο όταν πάμε σε κάτι δύσκολο, βαρετό και ψυχοφθόρο, με παρηγοριά όταν δεν τα καταφέρνουμε, με χαρά όταν πετύχουμε το στόχο μας. Είναι μια αίσθηση αόριστη ότι “όλα θα πάνε καλά στο τέλος” κι αν δεν πάνε καλά είναι γιατί δεν έχει έρθει το τέλος ακόμα. Είναι γιατί “χάσαμε τη μάχη αλλά όχι τον πόλεμο”. Αυτή η αίσθηση είναι κάτι που εδράζεται μέσα στις σκέψεις, τις πράξεις, τις συνήθειες και εν τέλει στο χαρακτήρα μας και δίνει μια εικόνα σιγουριάς και γιατί όχι και εμπνευσης στους γύρω μας. Είναι μια αίσθηση τόσο παλιά ώστε να μη μπορούμε να προσδιορίσουμε με βεβαιότητα αν είναι η δύναμη της ζωής που μιλά μέσα μας ή ένα σώμα από μισοξεχασμένες σχεδόν ονειρικές αναμνήσεις.

Γράφει ο κλινικός ψυχολόγος, Δημήτρης Κατσαρός 

Αυτή την αίσθηση ή και ανάμνηση μας τη χαρίζει η συναναστροφή με αγαπημένα πρόσωπα που μπορούμε ελεύθερα να συναντήσουμε και να αποχωριστούμε χωρίς να νιώσουμε την έλλειψη, ή το φόβο ότι τα παραμελούμε. Ταυτόχρονα κατανοούμε ότι αυτά τα άτομα μπορούν να μας αποχωριστούν χωρίς να σημαίνει ότι δε μας αγαπούν ή ότι “προτιμούν να κάνουν κάτι άλλο πέρα από μας”. Νιώθουμε τον κορεσμό της επικοινωνίας με ένα απλό τρόπο όπως όταν τρώμε και νιώθουμε να γεμίζει το στομάχι μας. Δεν προσβάλλεται κανείς παρά νιώθει τη χαρά που δίνει το χόρτασμα, το γέμισμα. Τα άτομα αυτά μπορούμε να τα ανακαλέσουμε στη μνήμη και να συναντηθούμε μαζί τους ξανά όποτε έχουμε ανάγκη χωρίς να σημαίνει ούτε ότι είμαστε αδύναμοι ούτε ότι αυτοί είναι παντοδύναμοι. Είναι υπεύθυνα για τους εαυτούς τους όσο κι εμείς για τον δικό μας. Είναι οι γονείς μας και τ’αδέλφια μας. Η οικογένειά μας.

Οι ανατολικοί φιλόσοφοι λένε ότι το μεγαλύτερο τεστ για την εσωτερική ηρεμία είναι να μπορέσεις να κάτσεις για γεύμα με τους γονείς σου και να μην νιώσεις ταραχή ή βαρεμάρα. Αν το κατάφερες αυτό κατέκτησες την εσωτερική γαλήνη. Την παιχνιδιάρικη διάθεση, την παιδική περιέργεια και την αίσθηση ότι είσαι ξεχωριστό άτομο που στην ενήλικη ζωή εκφράζονται μέσα απ’ τη συναναστροφή, την επιστήμη, τον έρωτα. Η αποδοχή αυτών των εναλλαγών κάνει τα άτομα να μοιάζουν οικεία όπως κι αν είναι. Τα κάνει να φαίνονται φυσικές οι δράσεις και οι αντιδράσεις τους χωρίς παρεξηγήσεις, υπονοούμενα, ειρωνείες και ίντριγκες. Γιατί αυτές οι εναλλαγές είναι φυσικές και αυτό είναι αυτονόητο.

Είναι;

Κάποιες φορές όχι.

Κι αυτό το όχι είναι μια διαδικασία που πρέπει να μαθευτεί χωρίς φόβο. Αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι πόνος στη ζωή, που εκφράζεται με διάφορους τρόπους:

“Μαμά θέλω κι άλλο γλυκό.”

“Όχι παιδί μου φτάνει. Έφαγες δύο”.

“Μα εγώ θέλω”.

“Είπα φτάνει”.

“Γιατί;”

“Γιατί έτσι, φτάνει”.

“Γιατί; Δε με νοιάζει θέλω κι άλλο!”

“Εάν δε σταματήσεις θα το πω στον πατέρα σου”

ή

“Εάν δε σταματήσεις θα σε δείρω” ή “θα σε τιμωρήσω”.

Ή “δεν έχω άλλα χρήματα”.

Η έλλειψη υπομονής εκ μέρους του γονέα μεταφέρεται στο παιδί ως αντιδραστικότητα. Στην πραγματικότητα η απάντηση “έφαγες δύο” δεν σημαίνει κάτι για το παιδί καθώς δεν έχει την εμπειρία της υπερφαγίας. Απλά έχει την εμπειρία της νοστιμιάς. Αυτό το “έφαγες δύο” συνεπώς δεν δικαιολογεί γνωστικά μέσα του την απαγόρευση. Έτσι ανικανοποίητο συνεχίζει να απορεί γιατί κάτι που το ικανοποιεί σταματά να παρέχεται. Και εύλογα συμπεραίνει “μα εγώ θέλω”. Στη συνέχεια διαφαίνεται η έλλειψη υπομονής στην ξεκάθαρα μη εξηγητική απάντηση “γιατί έτσι, φτάνει” και η απειλή της τιμωρίας που καθιστά την επιθυμία, ένα βίωμα στερητικής, σαδιστικής εξουσίας. Ενώ ο γονιός στην ουσία θέλει να προστατεύσει το παιδί από την υπερβολή, προβάλλει πάνω του μια εξουσιαστική συμπεριφορά. Ένας αδύναμος γονιός αντίστοιχα σε κατάσταση έλλειψης υπομονής μπορεί να πει ένα ψέμα στο παιδί όπως “δεν έχω άλλα χρήματα”.

Ακόμα κι αν δεν έχει άλλα χρήματα η πραγματική αιτία που δεν θα δώσει στο παιδί άλλο γλυκό είναι γιατί τα πολλά γλυκά προκαλούν προβλήματα υγείας. Ο αδύναμος γονιός, που δεν αντέχει να πει “όχι” προβάλλει δικαιολογίες ρεαλιστικές μεν, μη εξηγητικές όμως δε. Έτσι το παιδί ξεκινά να αμφισβητεί εύκολα οποιαδήποτε στερητική προς αυτό συμπεριφορά γιατί δεν έχει εσωτερικεύσει το “όχι”. Στην περίπτωση του “γιατί έτσι” βιώνει τα όρια του εαυτού σε σχέση με μια φιγούρα εξουσίας και στη συνέχεια θα προσπαθήσει με ένα αντιεξουσιαστικό τρόπο να τα ξεπεράσει ή με αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ή σε άλλη περίπτωση θα νιώθει σαφή τα όρια της ύπαρξής του μόνο εφόσον κάποιος του λέει τι να κάνει χωρίς απαραίτητα να του εξηγεί γιατί. Στην περίπτωση της ψεύτικης δικαιολογίας τα όρια βιώνονται με ένα τυχαίο τρόπο εφόσον πάντα κάτι “τυχαίνει” την κατάλληλη στιγμή και έτσι οι επιθυμίες γίνονται σχετικά ακόρεστες και τρομαχτικές με ότι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδα καταχρήσεων και παραμορφωμένων συμπεριφορών. (Υπερφαγία, αλκοολισμός, ναρκωτικά κ.α.)

Πανέμορφο είναι το παράδειγμα του Louis C.K., Αμερικανού κωμικού που αυτοσαρκάζεται για το βάρος του λέγοντας: “Το γεύμα δεν τελειώνει όταν χορτάσω! Το γεύμα τελειώνει όταν μισω τον εαυτό μου”.

Η εσωτερίκευση του “όχι” περιλαμβάνει πάντα κάτι δραματικό. Ένας καλός τρόπος να εμπιστευτεί το παιδί τον γονέα χωρίς να του φανεί απλά δογματικός είναι μια ελεγχόμενη “καταστροφή”. Να αφήσει ο γονιός το παιδί “ελεύθερο” σε μια κατάσταση όπου θα υπάρχει ένα δράμα που εύκολα ελέγχεται και καταστέλλεται. Το παιδί τρομάζει εύκολα και είναι χρήσιμο να εμπιστευτεί ο γονιός τον φόβο του παιδιού στην εσωτερίκευση του όχι. Ας το αφήσει μια μέρα να φάει μέχρι να πονέσει η κοιλιά του. Τα παιδιά είναι απ’ τη φύση τους ηδονικά και επιθυμούν να προστατεύσουν το αντικείμενο της αγάπης τους. Δε θέλουν να το μισήσουν. Αν δουν ότι η διασκέδαση τελειώνει, σταματούν από μόνα τους συνήθως. Η απαγόρευση, οι προειδοποιήσεις και οι τιμωρίες απλά εντείνουν την επιθυμία και κάνουν τον γονιό να φαντάζει μια μορφή εξουσίας. Σκεφτείτε μια αναλογία όπου κάθε υπερβολική επιθυμία έχει σχέση με ένα ταμπού, μια απαγόρευση που όσο σοβαρή είναι, τόσο μεγαλύτερη καθιστά την επιθυμία. Εκεί ξεκινά συνήθως το δίπολο βαρεμάρα-κίνδυνος. Η βαρεμάρα είναι ένα βίωμα θυμού που “δεν έχει νόημα να εκφραστεί γιατί πάντα καταλήγουμε στην ίδια κατάσταση” και ο κίνδυνος είναι ο φόβος που βιώνεται σε τυχόν παραβίαση της απαγόρευσης.

Κι όπου υπάρχει βαρεμάρα είναι γνωστό πως τα πράγματα είναι σοβαρά. “Δεν παίζουμε εδώ”. Δεν υπάρχει παιχνίδι. Υπάρχει μόνο ευθύνη. Ευθύνη διατήρησης στη ζωή. Ευθύνη συντήρησης ενός συστήματος, ενός τρόπου ζωής. Η ανευθυνότητα είναι θανατηφόρα, εντροπική, αλλοτριωτική. Έτσι ό,τι δεν είναι βαρετό είναι επικίνδυνο. Η ευθύνη σιγά-σιγά λοιπόν μετατίθεται και δίνει τη θέση της σε μια παιδικότητα εκπρόθεσμη που περισσότερο μοιάζει με ανοριμότητα παρά με σφρίγος και νεανικότητα. Η μετάθεση της ευθύνης είναι ένα δάνειο χρόνου κατά τον οποίο κάποιος συνεχίζει να ζει παιδικά. Εν τω μεταξύ όμως συμβαίνει η ανάθεσή της σε κάποιον που προτίθεται να την αναλάβει. Ο πόνος της αποστέρησης μήπως δεν τοποθετεί τις φαντασιώσεις παντοδυναμίας σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο; Και η ανάληψη της ευθύνης είναι μια διαδικασία συγκέντρωσης ισχύος, είναι πολιτική πράξη. Μήπως δεν κάνει την παροχή καχύποπτα τρομαχτική μέχρι να συνειδητοποιηθεί η σχέση αγάπης ανάμεσα στον πάροχο και το παιδί;

Εδώ είναι που λέμε ότι το όχι πρέπει να εσωτερικεύεται με ένα τρόπο που να φαίνεται πως προστατεύει το παιδί, χωρίς διάθεση κατάκρισης ή ταπείνωσης ή τιμωρίας.

Αν λοιπόν δε γίνει σαφώς αυτή η σύνδεση παροχής και σχέσης αγάπης οι σχέσεις στη συνέχεια της ζωής μας είναι διαποτισμένες από καχυποψία και φόβο ότι θα μας εξουσιάσουν, θα μας ταπεινώσουν. Μέσα μας είμαστε ακόμα απροστάτευτα παιδιά που πονάνε εύκολα, απλά και μόνο μέσα απ΄ το “όχι” που βιώνεται ως απόρριψη, ως αποστέρηση.

Οι εξουσιαστές καραδοκούν παντού: Οι σύντροφοι που θέλουν να μας τυλίξουν, οι μανάδες που δε μας άφησαν να γίνουμε αυτό που θέλαμε, τα αδέλφια που θέλουν τη μερίδα του λέοντος απ’ την κληρονομιά, οι Νεφελίμ, οι Μασώνοι… Γιατί όλοι αυτοί αναλαμβάνουν την ευθύνη για κάθε τι παιδικό κι ανέμελο που συμβαίνει, ότι θα γίνει με ασφάλεια και σιγουριά. Η οργάνωση ενός ασφαλούς πλαισίου για παιχνίδι είναι τόσο ουσιαστική άλλωστε όσο η οργάνωση εργαστηριακών συνθηκών για ένα πείραμα που θα δώσει ασφαλή επιστημονικά συμπεράσματα.

Μας συμφέρει να γίνουμε ενήλικες ακόμα κι αν είμαστε ενήλικα παιδιά για να δούμε το παιχνίδι απ’ την άλλη μεριά, απ’ τη μεριά του εξουσιαστή που τελικά είναι ο διοργανωτής γιατί αυτός ουσιαστικά κάνει το παιχνίδι ενδιαφέρον αλλά όχι επικίνδυνο, σοβαρό αλλά όχι βαρετό μεταμορφώνοντάς το από απλό παιχνίδι ρόλων σε τρόπους ζωής. Και διοργανωτής στη ζωή του είναι μόνο καθένας από μας!

Σ’αυτή την ανακάλυψη-συνειδητοποίηση συνδράμει καθοριστικά η ψυχοθεραπεία ατομική και ομαδική όπου μας τοποθετεί σε ένα ενεργητικό ρόλο, μας επιτρέπει να παλινδρομήσουμε στα πονεμένα μας κομμάτια και να πούμε μέσα μας “μη φοβάσαι, υπάρχει αγάπη” με ασφάλεια και συνέπεια, ξανά και ξανά χωρίς βιασύνη μέχρι να πούμε “α! Κατάλαβα”. Και τότε όλα θα’ χουν αλλάξει. Σιωπηλά και ταπεινά όπως όλες οι μεγάλες αλλαγές!

http://www.boro.gr/32555/eksoysia-kai-antagwnismos-stis-sxeseis-poios-exei-telika-to-panw-xeri

 

Oι πιο όμορφοι άνθρωποι

e7c96-oriental-poppy

 

Οι Πιο Όμορφοι Άνθρωποι…
Oι πιο όμορφοι άνθρωποι….
Σε πείσμα των καιρών, και των δυσοίωνων καταστάσεων που βιώνει η ανθρωπότητα… κάτι μέσα μου επαναλαμβάνεται και επιμένει αισιόδοξα, τονίζοντας ότι ακόμα υπάρχει ελπίδα!!!

Όχι! δεν χάθηκαν όλα… Δεν είναι όλα μαύρα και πεσιμιστικά.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι… Υπάρχουν ψυχές που γεννιούνται και είναι ταγμένες, για τη σωτηρία της ανθρωπότητας…
Πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε;

Αφού όλοι είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη, είμαστε παιδιά των Άστρων.
Είμαστε παιδιά του Φωτός!! Το χρέος μας σε ετούτη τη ζωή, είναι να το ανακαλύψουμε…

Να το θυμηθούμε… Αφού καταφέρουμε να αφαιρέσουμε ένα – ένα τα σκουπίδια, τη σκόνη και τις βαριές κουρτίνες, που μας θαμπώνουν την όραση…

Πρόσφατα, έτυχε να διαβάσω κάποιες υπέροχες σκέψεις μιας νέας κοπέλας, αποφοίτου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.
Αφορούσε στην ύπαρξη, των πιο ωραίων ανθρώπων… Πόσο αισιόδοξο. Πόσο ελπιδοφόρο.

Θέλησα αμέσως να το επικοινωνήσω. Που ξέρεις; Σκέφτηκα. Ίσως κάτι σκιρτήσει μέσα μας…΄Iσως θελήσουμε να μιμηθούμε… Ίσως πάλι καταφέρουμε να ενθυμηθούμε, επιλέγοντας συνειδητά πια, να είμαστε οι πιο όμορφες εκδοχές του εαυτού μας.

Παραθέτω δειγματοληπτικά κομμάτια του κειμένου: «Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει ήταν αληθινοί… Πάντα ήταν ο εαυτός τους. Είχαν μια βαθιά επίγνωση του ποιοι είναι. Δεν είχαν ανάγκη να αποδείξουν, τίποτα σε κανέναν. Ήταν γνήσιοι και αυθεντικοί. Άφηναν όλους τους άλλους, να ανακαλύψουν το πραγματικό τους μεγαλείο, χωρίς να κρύψουν τίποτα.
Ποτέ δεν είχαν προσποιηθεί…

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, πάντα ακτινοβολούσαν…
Εγώ θα τους έλεγα «αυτόφωτους»… Χαρακτηρίζονταν από μια μοναδική λάμψη, που κέντριζε την προσοχή σου, και σε τραβούσε κοντά τους σαν μαγνήτης.
Και έλαμπαν με αυτό τον τρόπο, γιατί η ομορφιά της ψυχής τους, ήταν τόσο έντονη, που δεν μπορούσε παρά να εξωτερικευθεί και στην όψη τους…

Ο ίδιος ο ήλιος κατοικούσε μέσα τους…

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, είχαν τα πιο όμορφα μάτια, που θα μπορούσε να αντικρίσει κάποιος στη ζωή του…
Μάτια που χαμογελούσαν, όπως χαμογελούσε και η ψυχή τους.
Πάντα καθαρά και κρυστάλλινα…
Γυάλιζαν σαν μικρά διαμάντια. Σε κέρδιζαν με το πρώτο βλέμμα.

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει αγαπούσαν όλο τον κόσμο.

Και οι περισσότεροι, με τη σειρά τους, τους αγαπούσαν…
Λάτρευαν το συνάνθρωπο.
Ζούσαν γι’ αυτόν. Και η αγάπη τους αυτή, ήταν ειλικρινής και ανιδιοτελής…
Δεν είχαν εχθρούς. Έτσι νόμιζαν τουλάχιστον.
Ακόμα και αυτοί που τους ζήλευαν, δεν είχαν να τους προσάψουν κάτι κακό, γιατί απλώς ήταν οι πιο ωραίοι άνθρωποι που υπήρχαν.

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, βοηθούσαν όλο τον κόσμο…
Και ήταν οι πιο καλοί άνθρωποι που υπήρχαν, όχι μόνο γιατί ήταν πάντα δίπλα σε όσους ζητούσαν τη βοήθειά τους, αλλά γιατί παρείχαν χωρίς δεύτερη σκέψη τον ίδιο τους τον εαυτό, σε όσους τους χρειάζονταν, χωρίς καν να τους το ζητήσουν…

Το έκαναν, γιατί μπορούσαν έστω και για λίγο να μπουν στη θέση του και να καταλάβουν πόσο δύσκολη ήταν… Το έκαναν, για να απαλύνουν παροδικά τον πόνο τους.
Έδιναν, λοιπόν, απ’ το υστέρημά τους και όχι γιατί τους περίσσευαν…
Βαθιά μέσα τους, όμως, ήξεραν πως αν βοηθούσαν μια φορά, οφειλέτης τους θα ήταν ο ίδιος ο Θεός. Και πάντα επαληθεύονταν…

Άνοιγαν τα ουράνια και τους δίνονταν απλόχερα, εκατό φορές περισσότερα.
Και αυτοί από την αγάπη τους, αλλά και από την ευγνωμοσύνη τους, συνέχιζαν το κρυφό τους έργο.
Και γίνονταν κάθε φορά, όλο και πιο πλούσιοι… Ο πλούτος τους, όμως, δεν ήταν άμεσα ορατός, γιατί βρισκόταν στην ίδια τους την ψυχή…
Και ήξεραν πως, συγκριτικά με τα επίγεια αγαθά, αυτός ο πλούτος ήταν πολύ πιο σημαντικός.

Βέβαια, η μεγαλύτερη ανταμοιβή γι’ αυτούς ήταν το «ευχαριστώ» που έκρυβε το βλέμμα, όσων βοηθούσαν… Αυτή ήταν η μοναδική στιγμή, που στα μάτια των ανθρώπων, αντίκριζαν τον ίδιο το Θεό.

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, απολάμβαναν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής τους… Ζούσαν έντονα την κάθε στιγμή, και γι’ αυτούς κάθε μέρα, ήταν ένα θαύμα, μια γιορτή.

Προσπαθούσαν, να βλέπουν το καλό σε οποιαδήποτε εμπειρία της ζωής τους.
Τίποτα δεν τάραζε τη ζωή τους… ακόμα κι αν εμφανιζόταν κάτι κακό.
Ήξεραν πως μετά από τη βροχή ακολουθεί το ουράνιο τόξο… μετά από το χειμώνα έρχεται η άνοιξη…
Ήξεραν πως το πιο όμορφο φως, είναι μετά από το πιο βαθύ σκοτάδι…


Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, πάντα χαμογελούσαν.
Και όταν χαμογελούσαν, χαμογελούσε και όλη η πλάση μαζί τους…
Το πιο σημαντικό, όμως, ξέρετε ποιο είναι;
Ότι αυτό το χαμόγελο έβγαινε, μέσα από την ψυχή τους…
Αυτό ήταν και το πιο αγνό και ειλικρινές δώρο, που θα μπορούσαν να σου προσφέρουν, για να σου φτιάξουν τη μέρα.

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, δεν έκρυβαν τα συναισθήματά τους.
Ήταν χαρούμενοι και το έδειχναν.
Αν και σχεδόν πάντα φαίνονταν χαρούμενοι. Υπέφεραν… Υπέφεραν με τον πόνο του άλλου, σαν να ήταν οι ίδιοι που πονούσαν…
Πληγώνονταν από ανθρώπους και καταστάσεις… Πληγώνονταν πολύ.
Παρόλ’ αυτά, όλους τους αγαπούσαν…
Αυτό τους έκανε και τους πιο ωραίους ανθρώπους…
Έκλαιγαν. Και έκλαιγαν πιο συχνά, απ’ όσο ο κόσμος νόμιζε…

Άνθρωποι ήταν κι αυτοί… Το γεγονός, ότι ήταν τόσο ωραίοι δεν τους έκανε υπεράνθρωπους… Όταν έκλαιγαν, όμως, έκλαιγαν μόνοι…
Δεν ήθελαν να κάνουν κάποιον δυστυχισμένο εξαιτίας τους.

Μόνο χαρά ήθελαν να προσφέρουν… Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, ήταν ευγενικοί και γλυκομίλητοι. Είχαν πάντα έναν καλό λόγο για όλους.
Δεν προσέβαλλαν κανέναν… Γιατί σέβονταν αυτόν που στεκόταν απέναντί τους, αφού πίστευαν ότι είχαν να κερδίσουν κάτι, από όλους τους ανθρώπους…

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, δεν είχαν πολλά, αλλά ήταν βασιλιάδες…
Απ’ το τίποτα έφτιαχναν τα πάντα. Τους έλειπαν χίλια δυο πράγματα, αλλά δεν παραπονέθηκαν ποτέ… Αντιθέτως, πάντα δοξολογούσαν το Θεό, για όσα τους προσέφερε. Έμαθαν να αγωνίζονται, να παλεύουν και ποτέ να μην το βάζουν κάτω, κάθε φορά που ήθελαν να καταφέρουν κάτι.

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι, υπάρχουν δίπλα μας και οφείλουμε να τους αναζητήσουμε…
Οι πιο ωραίοι άνθρωποι, είναι αυτοί που επαναφέρουν την πίστη μου στον ίδιο τον άνθρωπο, και με κάνουν να ελπίζω για ένα καλύτερο αύριο…»

Έπειτα από τα παραπάνω, τι άλλο να προσθέσει κανείς αλήθεια…
Είμαι βέβαιη, ότι όλοι μας κάποτε έχουμε αναγνωρίσει τέτοιους Ανθρώπινους Αγγέλους, όπως τους αποκαλώ εγώ…

Είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που αθόρυβα δουλεύουν σε κάποιο ιδιαίτερο τομέα.
Εκεί που είναι ταγμένοι…
Μέσα από τον εθελοντισμό, άλλοι παλεύουν να προσφέρουν ότι μπορούν, στoυς άπορους συνανθρώπους μας…
Άλλοι πάλι έχουν αφιερωθεί στη διάσωση των αδέσποτων… Στις ψυχούλες αυτές, που μόνο αγάπη και χαρά μας πρόσφεραν πάντοτε, αλλά εμείς δεν τα εκτιμούσαμε όσο τους άξιζε. Άλλοι πάλι, προσπαθούν να σώσουν κάτι από την οικολογία του πλανήτη μας, και άλλοι ρισκάρουν τη ζωή τους για να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο, σε περιοχές που ακόμα υπάρχει πολύ μαυρίλα και εξαθλίωση.

Αμέτρητα παραδείγματα υπάρχουν, τέτοιας αφιλοκερδούς αφοσίωσης…
Όπως αμέτρητα είναι και τα παραδείγματα, που καθημερινά ίσως βλέπουμε από συνανθρώπους μας…

Είναι τόσο απλό να είσαι και να φαίνεσαι Άνθρωπος. Ξεκίνα από σένα!!!

Από το υπέροχο χαμόγελο σου… Κάθε μέρα χαμογέλασε σε εσένα και έπειτα, μοίρασε το απλόχερα αυτό το πιο όμορφο, το πιο γλυκό, το πιο Αληθινό σου χαμόγελο… σε κάθε πτυχή της ζωής σου, σε κάθε πλάσμα που συναντάς.

Αγάπησε τα σκοτάδια σου, και απαλά άφησέ τα να φύγουν… Δεν είναι εύκολο Καθόλου.

Έχουμε να παλέψουμε, με ύπουλες και καλά βιωμένες πεποιθήσεις και συνήθειες.
Όμως όταν υπάρχει θέληση, και πίστη στο Θεό και τον Άνθρωπο με τις απίστευτες δυνατότητές του, όλα είναι εφικτά…

Και τώρα θέλεις να σου πω ένα μυστικό;
Αυτός ο υπέροχος Άνθρωπος με τις Απίστευτες Δυνατότητες είσαι Εσύ!!!!

Νοιώσε το! Βίωσέ το! Πίστεψε το!!! Εσύ ο ίδιος…!!!

Κάθε μέρα, όλη την ημέρα, μπορείς να επιλέξεις να είσαι η καλύτερη Εκδοχή του Εαυτού σου!!! Και αυτό Είσαι…..


Κουγιτάκη Μαριάννα

Το διαβάσαμε από το: Οι Πιο Όμορφοι Άνθρωποι… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/02/blog-post_524.html#ixzz4M16NZvd6

Η Ιεράρχηση των Ανθρωπίνων Αναγκών κατά τον Maslow

Ποιο είναι το κίνητρο της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Σύμφωνα με τον ανθρωπιστή ψυχολόγο Abraham Maslow, οι δράσεις μας ωθούνται από κίνητρα με σκοπό να ικανοποιηθούν συγκεκριμένες ανάγκες. 
O Maslow σύστησε για πρώτη φορά την έννοια της ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών σε ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε το 1943 με τίτλο «A Theory of Human Motivation» καθώς και του βιβλίου Μotivation and Personality που ακολούθησε. Η συγκεκριμένη ιεράρχηση υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται πρωτίστως στην ικανοποίηση των πλέον βασικών αναγκών προτού προχωρήσουν στην ικανοποίηση άλλων πιο σύνθετων αναγκών.
.
Η συγκεκριμένη ιεράρχηση απεικονίζεται συχνά με την μορφή πυραμίδας. Στα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας συνομαδώνονται οι βασικότερες ανθρώπινες ανάγκες, ενώ οι πιο σύνθετες ανάγκες εντοπίζονται στην κορυφή της πυραμίδας. Οι ανάγκες της βάσης της πυραμίδας του Maslow αποτελούν τις φυσιολογικές/βιολογικές ανθρώπινες ανάγκες, συμπεριλαμβάνοντας την ανάγκη για τροφή, νερό, ύπνο, και θέρμανση. Από την στιγμή που ικανοποιούνται οι συγκεκριμένες ανάγκες οι άνθρωποι κινούνται προς το επόμενο επίπεδο αναγκών, που συμπεριλαμβάνουν τις ανάγκες για ασφάλεια και προστασία.
.
Καθώς οι άνθρωποι κινούνται προς την κορυφή της πυραμίδας, οι ανάγκες καθίστανται ολοένα και περισσότερο ψυχολογικές και κοινωνικές. Η ανάγκη για αγάπη, φιλία και οικειότητα καθίσταται σημαντική, ενώ ανωτέρω η ανάγκη για προσωπική/κοινωνική αποδοχή και για αισθήματα επιτυχίας αποκτούν προτεραιότητα. Όπως και ο Carl Rogers, ο Maslow προσέδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της αυτοπραγμάτωσης, που αποτελεί μία διαδικασία πλήρους ωρίμανσης και ανάπτυξης του ατόμου με στόχο να αξιοποιηθούν οι πλήρεις δυνατότητές του.

Πέντε Τύποι Αναγκών στην Ιεραρχική Πυραμίδα του Maslow

 

Υπάρχουν πέντε διαφορετικά επίπεδα στην ιεραρχική πυραμίδα των αναγκών του Maslow:

    1. Φυσιολογικές/Βιολογικές Ανάγκες – Σε αυτές τις ανάγκες συγκαταλέγονται οι πλέον βασικές που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, όπως η ανάγκη για νερό, αέρα, τροφή και ύπνο. Ο Maslow θεωρούσε ότι οι συγκεκριμένες ανάγκες αποτελούν τις πιο βασικές  στην ιεραρχία καθώς όλες οι ανάγκες καθίστανται δευτερευούσης σημασία αν δεν ικανοποιηθούν πρωτίστως οι συγκεκριμένες φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες.  
    2. Ανάγκες Ασφάλειας   — Σε αυτές τις ανάγκες συμπεριλαμβάνονται η ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Οι ανάγκες ασφάλειας είναι σημαντικές για την επιβίωση, αν και δεν είναι τόσο «απαιτητικές» όσο οι φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες. Παραδείγματα των αναγκών ασφάλειας συμπεριλαμβάνουν την επιθυμία για σταθερή απασχόληση, φροντίδα υγείας, ασφαλέστερες κοινότητες/γειτονιές και ικανοποιητικό επίπεδο στέγης.
    3. Κοινωνικές Ανάγκες/Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής  – Περιλαμβάνουν τις ανάγκες για την ικανοποίηση του αισθήματος του ανήκειν, της αγάπης και της οικειότητας/στοργής. Ο Maslow περιέγραψε αυτές τις ανάγκες ως λιγότερο βασικές από τις φυσιολογικές/βιολογικές και τις ανάγκες ασφάλειας. Σχέσεις όπως οι φιλίες, οι ρομαντικές σχέσεις, και οι οικογενειακές σχέσεις υποβοηθούν στην εκπλήρωση της ανάγκης για συντροφικότητα και αποδοχή, όπως και η συμμετοχή σε κοινωνικές, κοινοτικές ή/και θρησκευτικές ομάδες.
    4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης – Έπειτα από την ικανοποίηση των τριών πρώτων επιπέδων αναγκών, οι ανάγκες αυτοεκτίμησης καθίστανται ολοένα και πιο σημαντικές. Αυτές περιλαμβάνουν όλα τα στοιχεία που έχουν αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, την προσωπική αξία, την κοινωνική αναγνώριση και το αίσθημα επιτυχίας.
    5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης – Αυτό είναι το υψηλότερο επίπεδο στην ιεράρχηση των αναγκών κατά τον Abraham Maslow. Η αυτοπραγμάτωση οδηγεί στην αυτοαντίληψη σχετικά με τις προσωπικές δυνατότητες, στην υψηλή προτεραιότητα που τίθεται στην προσωπική ανάπτυξη και στο έντονο ενδιαφέρον για την εκπλήρωση των δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου.
*Αυτοπραγμάτωση (η): Η πραγματοποίηση των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, καθώς και η αίσθηση της πληρότητας (εσωτερικής ισορροπίας)  που αυτή συνεπάγεται /  η ανάγκη του ατόμου να φθάσει στο μέγιστο δυναμικό του, μέσω της πλήρους δυνατής ανάπτυξης των προσωπικών ικανοτήτων.  ( Ντούνης Ανδρέας )
Ο Μάσλοου πίστευε,  πως ένα από τα βασικά κωλύματα ομαλής ανάληψης στην πυραμίδα αποτελεί η εκπαίδευση η οποία δυστυχώς όχι μόνο δεν βοηθά αλλά πολλές φορές και αναστέλει την αυτοπραγμάτωση. Μάλιστα ο Μάσλοου κάνει κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις στους εκπαιδευτικούς:

1. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να είναι αυθεντικοί, να έχουν επίγνωση του εσωτερικού εαυτού τους και να ακούν τις φωνές των συναισθημάτων τους.

2. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τα πολιτισμικά όρια τους και να γίνονται πολίτες του κόσμου (αυτό είχε πεί και ο Σωκράτης -Δεν είμαι Αθηναίος, δεν είμαι Έλληνας, είμαι πολίτης του κόσμου).

3. Πρέπει να βοηθάμε τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την φωνή τους στην ζωή, το κάλεσμα, τo πεπρωμένο και την μοίρα τους. Αυτό ειδικότερα επικεντρώνεται στο να βρει κανείς την κατάλληλη καριέρα και σύντροφο στην ζωή.

4. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους πως η ζωή είναι πολύτιμη, ότι υπάρχει χαρά που μπορεί να βρεθεί στην ζωή, και αν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί να δουν το καλό και την χαρά σε κάθε κατάσταση, αυτό δίνει αξία στην ίδια την ζωή.

5. Πρέπει να δεχτούμε κάθε άτομο όπως αυτή ή αυτός πραγματικά είναι και να βοηθήσουμε το άτομο να ανακαλύψει την εσωτερική του φύση. Από την πραγματική γνώση των κλίσεων και των περιορισμών μπορούμε να μάθουμε τι να χτίσουμε και ποιές δυνατότητες ήδη υπάρχουν εκεί.

6. Πρέπει να σιγουρευτούμε πως οι βασικές ανάγκες του ατόμου θα ικανοποιηθούν. Αυτό περιλαμβάνει την ανάγκη της ασφάλειας, του να ανήκεις και την εκτίμηση.


7. Πρέπει να αναζωογονήσουμε την συνείδηση, να διδάξουμε το άτομο να εκτιμά την ομορφιά και τα άλλα καλά πράγματα στην φύση και στην ζωή.

8. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους ότι ο έλεγχος είναι κάτι καλό και η απόλυτη παράδοση στις παρορμήσεις κάτι κακό. Χρειάζεται έλεγχος για να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα.

9. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να παραβλέπουν τα ασήμαντα ζητήματα στην ζωή και να καταπιάνονται με τα σοβαρά. Αυτά είναι τα ζητήματα αδικίας, πόνου, δοκιμασίας, και θανάτου.

10. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να μπορούν να διαλέγουν με επιτυχία. Πρέπει να ασκείται κανείς στο να κάνει καλές επιλογές.

Άν λοιπόν η εκπαίδευση που λαμβάνουμε μέσα από την οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον καθώς και το σχολείο εμπεριέχει τα παραπάνω το άτομο έχει πολλές πιθανότητες να είναι ηθικό, δημιουργικό και να επικεντρώνει την ζωή και την ύπαρξη του στις ανάγκες της κορυφής της πυραμίδας.
Και αν όχι;

Ο αγώνας ίσως να είναι πιο σκληρός και δύσκολος, η ανάβαση αργή και το κατρακύλημα πιο συχνό. 
(http://www.esoterica.gr/forums/)

Η πρώτη χώρα που θα τσιπαριστούν οι πολίτες της θα είναι η Ελλάδα

6214da3f66faedc13de73c740d928085_XL

Η πρώτη χώρα που θα τσιπαριστούν οι πολίτες της θα είναι η Ελλάδα Ξέραμε ότι θα ερχόταν αυτή η αηδιαστική στιγμή. Ξέραμε οτι όταν ένας ολόκληρος λαός εξακολουθεί να είναι μουδιασμένος λες και τον κυνηγάνε όλοι οι πεθαμένοι συγγενείς του και αυτός τρέχει να κρυφτεί από τον φόβο του….

Οι κεντρικοί τραπεζίτες για λογαριασμό των αφεντικών τους έχουν τον Έλληνα πολίτη πλήρως υπό τον έλεγχο τους. Τον θέλουν στην ουρά ημέρες ολόκληρες για να πάρει τα λίγα λεφτουδάκια του που και αυτά του τα μείωσαν…. Ο νεοέλληνας ένας προδομένος λαός από τους πολιτικούς επιστάτες του πήρε αυτόν το μήνα λιγότερη σύνταξη και λιγότερα επιδόματα…. και όμως και ο παπούς με ή χωρίς το φανελάκι περιμένει υπομονετικά στην ουρά για να πάρει την μειωμένη σύνταξη του χωρίς να γνωρίζει ότι σε λίγο καιρό θα πάρει ακόμη λιγότερα!!!

Μέχρι να δεχθεί το τελειωτικό μέτρο των τραπεζιτών…. και μετά από όλες τις μειώσεις που δέχθηκε…. για να πάρει όσο το δυνατόν συντομότερα την μεγαλύτερη λύση για να μην στέκεται στις ουρές μπροστά από τις τράπεζες!!! Την μεγάλη λύση όλων του των προβλημάτων θα την δεχθεί για να απαλλαγεί από τις ουρές για την μειωμένη στο έσχατο σύνταξη του….

Το τσιπάρισμα δεν θα το αρνηθεί ούτε ο παπούκας εν όψη των διευκολύνσεωνι….!!! με την λογική που ακολουθεί αυτός ο εξαθλιωμένος υπνωτισμένος λαός …δεν θα αρνηθεί κανείς και όπως τον έμαθε η Αποκάλυψη έρχεται η αληθινή λύτρωση του….διότι αυτή η στιγμή θα είναι αποκαλυπτική για τον μοναδικό λαό που εφευρέθηκε στα μέτρα του το Κάπιταλ Κοντρόλ!!!

Αν κάποιος παππούς διαθέτει κανα μικρό κεφάλαιο, είναι προφανώς επικίνδυνος για την πολιτική του ηγεσία…. για να τον καταφέρουν να τσιπαριστεί ώστε να τον κρατούν εξαρτημένο όπως τους άλλους που δεν θα έχουν τσακιστή δεκάρα…. η κουμμουνιστική απελευθερωτική κυβέρνηση θα του πάρει τις τελευταίες δεκάρες για να τον τσιπαρει και ως εκ τούτου να τον κρατάει υπό έλεγχο. Ο παππούς και η γιαγιά ευτυχώς δεν έχουν πολλά χρονάκια ζωής μέσα στην άγια ευημερία που οι πολιτικοί του τον οδήγησαν…. Για αυτό δύσκολα θα τον ελέγξουν και δύσκολο να τον αναγκάσουν να τσιπαριστεί…

Όμως….το εύκολο θύμα θα είναι οι νεότεροι νεοέλληνες που για την δική τους ασφάλεια και την διευκόλυνση τους…. οι τραπεζίτες του Ιησουίτη Ντράγκι έχουν τη λύση έτοιμη…. το ευεργετικό Τσιπ για όλες τις διευκολύνσεις…. και από απόσταση!!!

Ο φτωχός και ο πλούσιος στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα πάρει το «βασικό εισόδημα» του πληρωμένο από την ελληνική κυβέρνηση….. μέσω του τσιπ που θα εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα όλων των Ελλήνων…. και όλοι τους θα είναι πρόθυμοι στην διευκόλυνση που θα παρέχεται…. κανείς δεν θα περιμένει στην ουρά να πάρει τα λίγα ευρουλάκια των κάπιταλ κοντρόλ…. σαν πρόθυμος πολίτης και με απόδειξη…

Ο νεοέλληνας είναι το μεγαλύτερο πείραμα της Νέας Τάξης και σαν καλός και υπάκουος σκλάβος θα αμειφθεί ανάλογα για την συνεργασία που παρέχει στους τραπεζίτες… το μπόνους για το τσιπάκι θα είναι εκτός της διευκόλυνσης που του παρέχει η ηλεκτρονική εξυπηρέτηση από απόσταση χωρίς τις καταραμένες ουρές των κάπιταλ κοντρολ… η μηνιαία έκπτωση των 5% για κάθε λογαριασμό…

Πόσοι άραγε θα πάρουν το τσιπ εθελοντικά;;; Ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας;;;

ΚΟΡΑΞ για τα Κατοχικά Νέα
katohika.gr

Η πρώτη χώρα που θα τσιπαριστούν οι πολίτες της θα είναι η Ελλάδα Ξέραμε ότι θα ερχόταν αυτή η αηδιαστική στιγμή. Ξέραμε οτι όταν ένας ολόκληρος λαός εξακολουθεί να είναι μουδιασμένος λες και τον κυνηγάνε όλοι οι πεθαμένοι συγγενείς του και αυτός τρέχει να κρυφτεί από τον φόβο του….

Οι κεντρικοί τραπεζίτες για λογαριασμό των αφεντικών τους έχουν τον Έλληνα πολίτη πλήρως υπό τον έλεγχο τους. Τον θέλουν στην ουρά ημέρες ολόκληρες για να πάρει τα λίγα λεφτουδάκια του που και αυτά του τα μείωσαν…. Ο νεοέλληνας ένας προδομένος λαός από τους πολιτικούς επιστάτες του πήρε αυτόν το μήνα λιγότερη σύνταξη και λιγότερα επιδόματα…. και όμως και ο παπούς με ή χωρίς το φανελάκι περιμένει υπομονετικά στην ουρά για να πάρει την μειωμένη σύνταξη του χωρίς να γνωρίζει ότι σε λίγο καιρό θα πάρει ακόμη λιγότερα!!!

Μέχρι να δεχθεί το τελειωτικό μέτρο των τραπεζιτών…. και μετά από όλες τις μειώσεις που δέχθηκε…. για να πάρει όσο το δυνατόν συντομότερα την μεγαλύτερη λύση για να μην στέκεται στις ουρές μπροστά από τις τράπεζες!!! Την μεγάλη λύση όλων του των προβλημάτων θα την δεχθεί για να απαλλαγεί από τις ουρές για την μειωμένη στο έσχατο σύνταξη του….

Το τσιπάρισμα δεν θα το αρνηθεί ούτε ο παπούκας εν όψη των διευκολύνσεωνι….!!! με την λογική που ακολουθεί αυτός ο εξαθλιωμένος υπνωτισμένος λαός …δεν θα αρνηθεί κανείς και όπως τον έμαθε η Αποκάλυψη έρχεται η αληθινή λύτρωση του….διότι αυτή η στιγμή θα είναι αποκαλυπτική για τον μοναδικό λαό που εφευρέθηκε στα μέτρα του το Κάπιταλ Κοντρόλ!!!

Αν κάποιος παππούς διαθέτει κανα μικρό κεφάλαιο, είναι προφανώς επικίνδυνος για την πολιτική του ηγεσία…. για να τον καταφέρουν να τσιπαριστεί ώστε να τον κρατούν εξαρτημένο όπως τους άλλους που δεν θα έχουν τσακιστή δεκάρα…. η κουμμουνιστική απελευθερωτική κυβέρνηση θα του πάρει τις τελευταίες δεκάρες για να τον τσιπαρει και ως εκ τούτου να τον κρατάει υπό έλεγχο. Ο παππούς και η γιαγιά ευτυχώς δεν έχουν πολλά χρονάκια ζωής μέσα στην άγια ευημερία που οι πολιτικοί του τον οδήγησαν…. Για αυτό δύσκολα θα τον ελέγξουν και δύσκολο να τον αναγκάσουν να τσιπαριστεί…

Όμως….το εύκολο θύμα θα είναι οι νεότεροι νεοέλληνες που για την δική τους ασφάλεια και την διευκόλυνση τους…. οι τραπεζίτες του Ιησουίτη Ντράγκι έχουν τη λύση έτοιμη…. το ευεργετικό Τσιπ για όλες τις διευκολύνσεις…. και από απόσταση!!!

Ο φτωχός και ο πλούσιος στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα πάρει το «βασικό εισόδημα» του πληρωμένο από την ελληνική κυβέρνηση….. μέσω του τσιπ που θα εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα όλων των Ελλήνων…. και όλοι τους θα είναι πρόθυμοι στην διευκόλυνση που θα παρέχεται…. κανείς δεν θα περιμένει στην ουρά να πάρει τα λίγα ευρουλάκια των κάπιταλ κοντρόλ…. σαν πρόθυμος πολίτης και με απόδειξη…

Ο νεοέλληνας είναι το μεγαλύτερο πείραμα της Νέας Τάξης και σαν καλός και υπάκουος σκλάβος θα αμειφθεί ανάλογα για την συνεργασία που παρέχει στους τραπεζίτες… το μπόνους για το τσιπάκι θα είναι εκτός της διευκόλυνσης που του παρέχει η ηλεκτρονική εξυπηρέτηση από απόσταση χωρίς τις καταραμένες ουρές των κάπιταλ κοντρολ… η μηνιαία έκπτωση των 5% για κάθε λογαριασμό…

Πόσοι άραγε θα πάρουν το τσιπ εθελοντικά;;; Ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας;;;

ΚΟΡΑΞ για τα Κατοχικά Νέα

Ύβρις ,ανάμειξη φυλών και τιμωρία απο την φύση. Αποσπάσματα από το βιβλίο «Εισαγωγή στην Βιοπολιτική» του Δημητρίου Δημόπουλου

Ύβρις και Βιολογική Κατάρρευση - Εικόνα2

Ιδανικό των αρχαίων Ελλήνων ήταν το «όμαιμον» και το«ομόσπορον έθνος». Ο βαρύτερος χαρακτηρισμός, τον όποιον είχαν δημιουργήσει οι Έλληνες για τον άνθρωπο, ήταν η λέξις«ύβρις», η οποία σήμαινε αλαζονεία του ανθρώπου έναντι της θείας βουλήσεως. Η  λέξη αυτή απεδόθη λοιπόν και στην ανάμειξηειδών και φυλών, «υβριδισμός» απεκλήθη η τάση για φυλετικές μείξεις και «υβρίδια» οι μειγαδικοί απόγονοι. Η φυλετική μείξη ήταν αποκρουστική πάντα στην Ελλάδα, στις υψηλής πολιτιστικής τουλάχιστον στάθμης εποχές της.

Υπάρχει πράγματι σήμερα μια διεθνής συνωμοσία εναντίον του ανθρωπίνου εθνισμού. Συνωμοσία, στην οποία συμμετέχουν συμφέροντα οικονομικά μεγάλης ολκής, συμφέροντα κρατικά υπερδυνάμεων, συμφέροντα ιδεολογικά (πλουτοκρατικά και κομμουνιστικά) και συμφέροντα εβραϊκά. Μία ανίερη συνωμοσία έχει διεθνώς εξυφανθεί, με προπέτασμα τον Ο.Η.Ε., με στόχο να κάμψει τις εθνικές διακρίσεις μεταξύ των λαών, να μειώσει έτσι την εθνική αυθυπαρξία και βούλησή τους και να τους καταστήσειυποχείρια αυτών των συμφερόντων. Ο στόχος είναι όντως ανίερος, είναι πραγματική «ύβρις»… Προσπαθούν να δημιουργήσουν «ενιαία ανθρωπότητα» (One World) και «ενιαίο άνθρωπο». Πόσο όμως είναι εφικτό να γίνει η ύβρις πραγματικότης;

«Δεν υπάρχουν ούτε υψηλής ούτε χαμηλής άξιας, αλλά μόνον διαφορετικές ανθρώπινες φυλές, κάθε μία με ιδιαίτερα προσόντα, τα όποια σε απωτάτους χρόνους δημιουργήθησαν με κληρονομικά άλματα, απομόνωση, εξέλιξη και ενσυνείδητη επιλογή διασταυρώσεων, έκτοτε δε αυτές διακλαδίζονται και εξειδικεύονται. Η ανάμειξη τους λοιπόν θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε γενική εξαθλίωση, πράγμα το οποίο είναι σύμφωνο με τις επιδιώξεις των «αποστόλων του ενιαίου κόσμου», αφού οι χωρίς πρόσωπο και ιστορία μάζες καταληστεύονται πάντα ευκολότερα, παρά οι ενσυνείδητοι λαοί» (Dr. Hans Henning Festge, 1985).

O Χέλμουτ Ζύντερμαν (Helmut Sundermann), πρωτοπόρος της Βιοπολιτικής, αναλύει τo θέμα με κάθε σαφήνεια: «Στις σύγχρονες απόψεις της Βιολογίας ανήκει και η γνώση τού φοβερού νόμου του βιολογικού θανάτου: Μορφές ζωής, των οποίων διακόπτεται η αναπαραγωγή από θάνατο ή καταλύεται από διασταυρώσεις, δεν ξαναδημιουργούνται ποτέ πια. Όχι μόνον σωματικές μορφές, αλλά και πνευματικές – ψυχικές μορφές δράσεως και ικανότητες αποδόσεως χάνονται ανεπιστρεπτί, όταν διακόπτεται βιολογικά η κληρονομική γραμμή αναπαραγωγής. Η Γενετική διδάσκει κατά τρόπο αναμφίβολο, ότι τίποτε δεν γερνάει, όσο συνεχίζεται σύμφωνα με το είδος του».

O κόμης ντε Γκομπινώ έγραφε πριν ενάμισι αιώνα: «Όταν λέμε ένα λαό εκφυλισμένο, αυτό σημαίνει ότι ο λαός δεν έχει πια την εσωτερική αξία πού είχε άλλοτε, διότι δεν έχει πια το αρχικό αίμα, του οποίου περιόρισε την αξία με προοδευτική μείξη».

Η ύβρις τιμωρείται από την Φύση. Πέραν των ειδικών μειονεκτημάτων και κινδύνων, που υπάρχουν για τα μεικτά άτομα, καταδικάζονται και οι υβριδικοί λαοί: Πρώτον χάνουν την ψυχή τους και δεύτερον γίνονται ευάλωτοι σε εξωτερικές πιέσεις.

Όπως ήδη έχει εξηγηθεί, οι πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες κάθε λαού, κάθε δηλαδή «ιστορικής φυλής», κληρονομούνται με την ίδια συνεπή αναγκαιότητα, που κληρονομούνται και τα σωματικά χαρακτηριστικά. Κάθε μείξη λοιπόν με ετερογενή στοιχεία αλλάζει και την ψυχή τού λαού.

Αν μεν η μείξη γίνει μεταξύ συγγενών φύλων, τότε η πολιτιστική κατάπτωση είναι λίγο – πολύ προσωρινή, μέχρις ότου ανακύψει με την επιλογή μία νέα ομοιογένεια, ένας νέος λαός, ο όποιος πάντως δεν θα έχει πια τις ιδιότητες των αρχικών φύλων. Όταν όμως η μείξη γίνει μεταξύ μη συγγενών, δηλαδή μεταξύ φύλων ανηκόντων σε ξένες φυλές, τότε το υβρίδιο θα είναι για πάντα μειονεκτικό και καταδικασμένο.

Κάθε εισχώρηση λοιπόν αλλοφύλων στον εθνικό κορμό διευρύνει τον φυλετικό γονότυπο κατά το εύρος του ξένου γονοτύπου. Έτσι, πρώτον μεν δημιουργούνται απόγονοι πολυποίκιλοι, χωρίς σωματική και πνευματική ομοιομορφία, δεύτερον δε γίνονται σπανιότερες οι ομοζυγωτίες των καλών ιδιοτήτων του νέου γονότυπου. Τα επακόλουθα θα είναι η πτώση του ομοπνόου και της ομοψυχίας και η πτώση των καλών ιδιοτήτων στον λαό. Η φυλή με τις μείξεις μετατρέπεται σε άμορφη μάζα. Μια Μάζα χωρίς ιδανικά, χωρίς Πόθους, χωρίς Μύθους, μ’ άλλα λόγια, χωρίς την ζωοποιό Φυλετική Ψυχή.

δανικό των αρχαίων Ελλήνων ήταν το «όμαιμον» και το«ομόσπορον έθνος». Ο βαρύτερος χαρακτηρισμός, τον όποιον είχαν δημιουργήσει οι Έλληνες για τον άνθρωπο, ήταν η λέξις«ύβρις», η οποία σήμαινε αλαζονεία του ανθρώπου έναντι της θείας βουλήσεως. Η  λέξη αυτή απεδόθη λοιπόν και στην ανάμειξηειδών και φυλών, «υβριδισμός» απεκλήθη η τάση για φυλετικές μείξεις και «υβρίδια» οι μειγαδικοί απόγονοι. Η φυλετική μείξη ήταν αποκρουστική πάντα στην Ελλάδα, στις υψηλής πολιτιστικής τουλάχιστον στάθμης εποχές της.

Υπάρχει πράγματι σήμερα μια διεθνής συνωμοσία εναντίον του ανθρωπίνου εθνισμού. Συνωμοσία, στην οποία συμμετέχουν συμφέροντα οικονομικά μεγάλης ολκής, συμφέροντα κρατικά υπερδυνάμεων, συμφέροντα ιδεολογικά (πλουτοκρατικά και κομμουνιστικά) και συμφέροντα εβραϊκά. Μία ανίερη συνωμοσία έχει διεθνώς εξυφανθεί, με προπέτασμα τον Ο.Η.Ε., με στόχο να κάμψει τις εθνικές διακρίσεις μεταξύ των λαών, να μειώσει έτσι την εθνική αυθυπαρξία και βούλησή τους και να τους καταστήσειυποχείρια αυτών των συμφερόντων. Ο στόχος είναι όντως ανίερος, είναι πραγματική «ύβρις»… Προσπαθούν να δημιουργήσουν «ενιαία ανθρωπότητα» (One World) και «ενιαίο άνθρωπο». Πόσο όμως είναι εφικτό να γίνει η ύβρις πραγματικότης;

«Δεν υπάρχουν ούτε υψηλής ούτε χαμηλής άξιας, αλλά μόνον διαφορετικές ανθρώπινες φυλές, κάθε μία με ιδιαίτερα προσόντα, τα όποια σε απωτάτους χρόνους δημιουργήθησαν με κληρονομικά άλματα, απομόνωση, εξέλιξη και ενσυνείδητη επιλογή διασταυρώσεων, έκτοτε δε αυτές διακλαδίζονται και εξειδικεύονται. Η ανάμειξη τους λοιπόν θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε γενική εξαθλίωση, πράγμα το οποίο είναι σύμφωνο με τις επιδιώξεις των «αποστόλων του ενιαίου κόσμου», αφού οι χωρίς πρόσωπο και ιστορία μάζες καταληστεύονται πάντα ευκολότερα, παρά οι ενσυνείδητοι λαοί» (Dr. Hans Henning Festge, 1985).

O Χέλμουτ Ζύντερμαν (Helmut Sundermann), πρωτοπόρος της Βιοπολιτικής, αναλύει τo θέμα με κάθε σαφήνεια: «Στις σύγχρονες απόψεις της Βιολογίας ανήκει και η γνώση τού φοβερού νόμου τουβιολογικού θανάτου: Μορφές ζωής, των οποίων διακόπτεται η αναπαραγωγή από θάνατο ή καταλύεται από διασταυρώσεις, δεν ξαναδημιουργούνται ποτέ πια. Όχι μόνον σωματικές μορφές, αλλά και πνευματικές – ψυχικές μορφές δράσεως και ικανότητες αποδόσεως χάνονται ανεπιστρεπτί, όταν διακόπτεται βιολογικά η κληρονομική γραμμή αναπαραγωγής. Η Γενετική διδάσκει κατά τρόπο αναμφίβολο, ότι τίποτε δεν γερνάει, όσο συνεχίζεται σύμφωνα με το είδος του».

O κόμης ντε Γκομπινώ έγραφε πριν ενάμισι αιώνα: «Όταν λέμε ένα λαό εκφυλισμένο, αυτό σημαίνει ότι ο λαός δεν έχει πια την εσωτερική αξία πού είχε άλλοτε, διότι δεν έχει πια το αρχικό αίμα, του οποίου περιόρισε την αξία με προοδευτική μείξη».

Η ύβρις τιμωρείται από την Φύση. Πέραν των ειδικών μειονεκτημάτων και κινδύνων, που υπάρχουν για τα μεικτά άτομα, καταδικάζονται και οι υβριδικοί λαοί: Πρώτον χάνουν την ψυχή τους και δεύτερον γίνονται ευάλωτοι σε εξωτερικές πιέσεις.

Όπως ήδη έχει εξηγηθεί, οι πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες κάθε λαού, κάθε δηλαδή «ιστορικής φυλής», κληρονομούνται με την ίδια συνεπή αναγκαιότητα, που κληρονομούνται και τα σωματικά χαρακτηριστικά. Κάθε μείξη λοιπόν με ετερογενή στοιχεία αλλάζει και την ψυχή τού λαού.

Αν μεν η μείξη γίνει μεταξύ συγγενών φύλων, τότε η πολιτιστική κατάπτωση είναι λίγο – πολύ προσωρινή, μέχρις ότου ανακύψει με την επιλογή μία νέα ομοιογένεια, ένας νέος λαός, ο όποιος πάντως δεν θα έχει πια τις ιδιότητες των αρχικών φύλων. Όταν όμως η μείξη γίνει μεταξύ μη συγγενών, δηλαδή μεταξύ φύλων ανηκόντων σε ξένες φυλές, τότε το υβρίδιο θα είναι για πάντα μειονεκτικό και καταδικασμένο.

Κάθε εισχώρηση λοιπόν αλλοφύλων στον εθνικό κορμό διευρύνει τον φυλετικό γονότυπο κατά το εύρος του ξένου γονοτύπου. Έτσι, πρώτον μεν δημιουργούνται απόγονοι πολυποίκιλοι, χωρίς σωματική και πνευματική ομοιομορφία, δεύτερον δε γίνονται σπανιότερες οι ομοζυγωτίες των καλών ιδιοτήτων του νέου γονότυπου. Τα επακόλουθα θα είναι η πτώση του ομοπνόου και της ομοψυχίας και η πτώση των καλών ιδιοτήτων στον λαό. Η φυλή με τις μείξεις μετατρέπεται σε άμορφη μάζα. Μια Μάζα χωρίς ιδανικά, χωρίς Πόθους, χωρίς Μύθους, μ’ άλλα λόγια, χωρίς την ζωοποιό Φυλετική Ψυχή.

Το παραπάνω είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «Εισαγωγή στην Βιοπολιτική» του Δημητρίου Δημόπουλου, (εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, 1997, σελ. 182-193).

Κατάντια ευρωπαική: Διδακτορικό ή μεταπτυχιακό για θέσεις σερβιτόρων. Νέοι η »χαμένη» γενιά

Έχετε διδακτορικό; Σας ζητούν για σερβιτόρο!

Το Ινστιτούτου Ερευνας (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ φέρνει αποκαλυπτικά στοιχεία για το εργασιακό μέλλον των Ελλήνων τα οποία έρχονται να προστεθούν σε αντίστοιχες έρευνες για την ανεργία των νέων στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΓΣΕΕ, το 26,4 των αποφοίτων ΑΕΙ απασχολείται σε θέση εργασίας που απαιτεί χαμηλότερο εκπαιδευτικό επίπεδο από αυτό που κατέχουν (το 5ο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των 27 μελών της ΕΕ).

Οπως υπογραμμίζουν οι ερευνητές, τη δεκαετία 2001-2011 αυξήθηκε και η δαπάνη των ελληνικών οικογενειών για τις ανάγκες μόρφωσης των παιδιών τους κατά 61%, ενώ η κρατική δαπάνη ανά φοιτητή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας μας καταλαμβάνει μόλις την 26η θέση των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο ΟΑΕΔ ζητάει μεταπτυχιακά

Την ίδια ώρα δύο (προνομιακές) θέσεις σερβιτόρων που προσφέρονται μέσω των Κέντρων Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ στην Ελασσόνα ή μια θέση υπαλλήλου γραφείου ή πωλητή απαιτούν μεταπτυχιακό, όπως φαίνεται στην ανακοίνωση του οργανισμού.

Δυστυχώς φαίνεται ότι η υψηλή ανεργία και ο μεγάλος ανταγωνισμός οδηγεί τους εργοδότες να ζητούν άτομα με υψηλό επίπεδο σπουδών για θέσεις που παλιά αρκούσε και το απολυτήριο Λυκείου.

Δείτε παρακάτω αναλυτικά τις θέσεις που προσφέρονται με προϋπόθεση ότι έχετε μεταπτυχιακό ή διδακτορικό:

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr